MasukKinabukasan, nagising ako sa ingay ng telepono ko. Halos hindi pa sumisikat ang araw nang sunod-sunod na tumawag ang aking ina.
“Anak, totoo ba ang balita?” bungad niya nang sagutin ko ang tawag.
Napaupo ako sa kama. “Anong balita po?”
“May kumalat na litrato ninyo ni Adrian Montenegro. Sinasabi ng mga tao na ikakasal daw kayo!”
Napapikit ako. Mabilis kumilos ang mga tao ni Adrian. Wala pang dalawampu't apat na oras mula nang pirmahan namin ang kontrata, kumalat na ang balita.
“Opo, Ma. Totoo po.”
“Bakit hindi mo muna sinabi sa amin?”
“Gusto ko lang pong siguraduhin na maayos ang lahat bago ko sabihin.”
Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya. “Anak, hindi pera ang pinakamahalaga. Sigurado ka bang gusto mo ito?”
Tumingin ako sa kontratang nakapatong sa mesa. “Hindi ko po ito ginagawa para sa sarili ko lang. Gusto kong mailigtas ang negosyo ni Papa.”
“Alam namin iyon. Pero huwag mong kalimutang may sarili kang buhay.”
Nang matapos ang tawag, matagal akong nakaupo sa kama. Tama ang aking ina. Hindi ako dapat tuluyang mawala sa sarili dahil lamang sa kasunduang pinasok ko.
Bandang alas-nuwebe, dumating ang isang itim na sasakyan sa tapat ng aming bahay. Isang lalaking nakaayos ang buhok at nakasuot ng pormal na damit ang bumaba.
“Miss Villareal? Ako si Daniel, personal assistant ni Mr. Montenegro.”
“Oo, bakit?”
“May ipinadala po siyang sasakyan. Nais niya kayong makasama sa pagpili ng damit para sa inyong civil wedding.”
Napatingin ako sa kaniya. “Ngayon na?”
“Opo. Nakaayos na po ang iskedyul.”
Hindi ko nagustuhan ang tono niya. Para bang wala akong ibang gawain kundi sumunod sa iskedyul ni Adrian.
“Pakisabi sa amo mo na may sarili akong oras. Kung gusto niya akong makasama, maaari siyang magtanong kung kailan ako libre.”
Bahagyang nagulat si Daniel, ngunit agad ding tumango. “Ipaaabot ko po.”
Makalipas ang ilang minuto, tumunog ang telepono ko. Hindi kilalang numero.
“Bakit hindi ka pa umaalis?” malamig na tanong ng nasa kabilang linya.
“Magandang umaga rin sa iyo, Adrian.”
“May appointment tayo.”
“May sarili rin akong buhay. Hindi ako empleyado mo.”
Sandaling katahimikan ang namagitan. Akala ko ibababa niya ang tawag, ngunit narinig ko ang mahinang tawa niya.
“Magaling. Gusto ko ang babaeng marunong magsalita.”
“Hindi ko kailangan ang papuri mo.”
“Alas-onse. Sa hotel sa tapat ng opisina ko. Ikaw ang pumili ng lugar kung saan tayo kakain pagkatapos.”
Bago ako nakasagot, pinutol niya ang tawag.
Napailing ako. Napakaarogante talaga ng lalaking iyon.
Nang makarating ako sa hotel, naghihintay na siya sa pribadong silid. May ilang katalogo ng damit sa mesa. Hindi siya tumayo nang pumasok ako.
“Akala ko hindi ka darating.”
“Sinabi kong darating ako kung ako ang pipili ng oras.”
Itinulak niya sa akin ang isang katalogo. “Pumili ka.”
Binuklat ko iyon. Puro mamahaling damit ang laman. May mga puting gown na may burda, may mahahabang belo, at may simpleng damit na bagay sa civil wedding.
“Hindi ko kailangan ng sobrang mamahaling gown.”
“Piliin mo ang gusto mo. Hindi presyo ang problema.”
“Hindi rin pera ang lahat.”
Tumingin siya sa akin. “Madalas, iyon ang sinasabi ng mga taong walang sapat nito.”
Napahigpit ang hawak ko sa katalogo. “At madalas, iyan ang sinasabi ng mga taong akala nila nabibili nila ang lahat.”
Sa halip na magalit, ngumiti siya nang bahagya. “May sagot ka palagi.”
“Dahil marami kang tanong na hindi ko naman gustong sagutin.”
Dumating ang isang tagapayo sa damit at sinimulan kaming tulungan. Pinili ko ang isang simpleng puting damit na hanggang tuhod, walang labis na palamuti. Nang isuot ko iyon at lumabas mula sa fitting room, nakita kong nakatingin sa akin si Adrian.
Hindi siya nagsalita agad.
“Hindi ba bagay?” tanong ko.
Tumayo siya. “Bagay.”
Iyon lang ang sinabi niya, ngunit hindi niya agad inalis ang tingin sa akin.
Pagkatapos ng pagpili, sabay kaming kumain. Tahimik siya habang binabasa ang ilang dokumento sa kaniyang tablet.
“May itatanong ako,” sabi ko.
“Go ahead.”
“Bakit hindi ka na lang pumili ng babaeng kilala mo? Siguradong marami kang kaibigan na mayayaman at handang magpakasal sa iyo.”
Ibinaba niya ang tablet. “Dahil karamihan sa kanila ay gusto ang apelyido ko, hindi ang taong nasa likod nito.”
“At sa tingin mo, hindi ko gusto ang pera mo?”
“Gusto mo ang tulong na maibibigay ko. Magkaiba iyon.”
Hindi ako nakasagot agad. May punto siya, kahit ayaw kong aminin.
“May iba ka pa bang kondisyon?” tanong niya.
“Mayroon. Gusto kong magpatuloy sa trabaho ko.”
“Pumapayag ako.”
“Hindi mo ako maaaring tawagan sa kalagitnaan ng trabaho para lamang utusan.”
“Maliban kung emergency.”
“Hindi lahat ng gusto mo ay emergency.”
Muli siyang ngumiti. “Naiintindihan ko.”
Nang matapos ang pagkain, inihatid niya ako sa sasakyan. Bago ako sumakay, nagsalita siya.
“May hapunan tayo sa bahay ng pamilya ko sa Sabado.”
“Bakit?”
“Kailangan nilang makilala ang magiging asawa ko.”
“Puwede bang hindi muna?”
“Hindi. Bahagi iyon ng kasunduan.”
Napabuntong-hininga ako. “Sige. Pero huwag mong asahang magpapanggap akong ibang tao.”
“Hindi ko hinihiling iyon.”
Sumakay ako sa sasakyan. Ngunit bago maisara ang p***o, inilapit niya ang mukha niya sa akin.
“Isang payo, Serena. Huwag kang magtitiwala agad kay Victor.”
“Bakit?”
Nawala ang bahagyang ngiti sa mukha niya.
“Dahil gusto niyang makuha ang lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko.”
Pag-uwi ko, nadatnan ko ang aking ina sa kusina. May nakahandang hapunan, ngunit hindi siya kumakain. Naghihintay pala siya sa akin.
“Anak, hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya habang inilalapag ang kutsara.
Umupo ako sa tabi niya. “Alam ko po, Ma. Pero kung may paraan para mailigtas ang negosyo ni Papa, gusto kong subukan.”
Hinawakan niya ang kamay ko. “Kung itutuloy mo ito, siguraduhin mong hindi mo nakakalimutan ang sarili mo. Ang kasal ay hindi dapat maging kulungan.”
Nang gabing iyon, bago matulog, sinulat ko sa maliit kong kuwaderno ang tatlong bagay na hindi ko dapat kalimutan: tapusin ang kasunduan nang maayos, protektahan ang pamilya ko, at huwag hayaang mawala ang boses ko. Hindi ko alam kung gaano kahirap panindigan ang mga iyon sa piling ni Adrian, pero iyon ang pangako ko sa sarili.
At bago pa ako makapagtanong, isinara niya ang p***o.
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 16: ANG LIHIM SA LIKOD NI ISABELLAHindi ako makapaniwala sa nabasa ko.Kung sakaling mawala ako, hanapin ninyo ang anak kong si Isabella.Paulit-ulit kong tiningnan ang pangalan sa likod ng litrato. Si Matteo Reyes. Ang lalaking sinasabing minahal ng aking ina bago niya nakilala ang aking ama.At si Isabella ang kanyang anak.“Adrian, alam mo ba ito?” tanong ko.Umiling siya habang hawak ang litrato.“Wala akong alam tungkol sa pamilya niya.”“Pero naging malapit kayo noon. Hindi ba niya nabanggit ang kanyang ama?”“Hindi. Ang alam ko lang, matagal nang patay ang ama niya.”Napatingin ako sa kanya.“Sigurado ka bang hindi niya alam ang tungkol sa akin?”“Hindi ko masasagot iyan.”Napabuntong-hininga ako. Lalong gumulo ang lahat.Kung anak ni Matteo si Isabella, at si Matteo naman ang lalaking minahal ng aking ina, ano ang ibig sabihin nito?“Daniel,” tawag ni Adrian.“Sir?”“Alamin mo ang lahat tungkol kay Matteo Reyes. Gusto kong malaman kun
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 15: ANG TAONG DAPAT SANA'Y NAGING AMA KO“Ang taong dapat sana'y naging ama mo.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Victor.Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Napatingin ako kay Adrian, umaasang may sasabihin siya, ngunit tila maging siya ay nagulat sa rebelasyon ng kanyang pinsan.“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko kay Victor.Ngumiti siya nang bahagya.“Hindi mo ba naisip kung bakit napakaraming taong gustong protektahan ka? Bakit pati ang lolo ni Adrian ay gumawa ng kasunduan tungkol sa iyo?”“Tumigil ka na,” mariing sabi ni Adrian.“Bakit? Natatakot ka bang malaman niya ang totoo?”Lumapit si Adrian at hinarangan ang aking harapan.“Hindi mo siya gagamitin para sa mga personal mong interes.”Napatawa si Victor.“Personal na interes? Ikaw ang pinakamagaling magsalita tungkol diyan, Adrian. Ikaw ang nagpakasal sa kanya nang hindi sinasabi ang buong katotohanan.”Naramdaman kong muling bumigat ang dibdib ko.“Victor,
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 14: ANG PANGALANG NASA BIRTH RECORDHindi ko maalis ang tingin ko sa pangalan sa dokumento.VICTOR MONTENEGRO.Paulit-ulit kong binasa ang mga letrang nakasulat sa lumang birth record. Umaasa akong baka nagkamali lamang ako ng basa. Ngunit kahit ilang beses kong suriin, hindi nagbabago ang pangalang naroon.“Bakit siya?” halos pabulong kong tanong.Walang sumagot.Nasa harap ko si Alexander, habang si Adrian naman ay nakatayo sa aking tabi. Pareho silang tila nag-iisip kung paano ipaliliwanag ang isang bagay na matagal na nilang itinatago.“May kaugnayan ba si Victor sa pagkabata ko?” tanong ko.“Hindi sa paraang iniisip mo,” sagot ni Alexander.Napatawa ako nang mapait.“Paano ko malalaman kung ano ang dapat kong isipin? Hindi ko nga alam kung alin sa mga sinasabi ninyo ang totoo.”Kinuha ko ang dokumento at itinapat sa kanya.“Bakit siya ang nakalagay bilang emergency contact noong ipinanganak ako?”Huminga nang malalim si Alexander.“Noong
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 13: ANG BABALA NG AKING INAPaulit-ulit kong binasa ang mensahe ng aking ina.Huwag mong ipakita kay Alexander ang asul na kuwintas.Bakit?Ano ang mayroon sa simpleng kuwintas na iyon at bakit tila takot na takot ang aking ina na makita iyon ni Alexander?Dahan-dahan kong binuksan ang drawer ng aking bedside table. Naroon ang maliit na kahon na naglalaman ng mga bagay na ibinigay niya sa akin. Kinuha ko ang kuwintas at inilagay sa aking palad.Maliit lamang iyon. May asul na batong nakapaloob sa isang pilak na palawit. Matagal ko na itong pag-aari, ngunit ngayon ko lamang naisip na baka may mas malalim itong kahulugan.Sinubukan kong buksan ang likod ng palawit, ngunit hindi ito gumalaw.May maliit na marka sa gilid nito na hindi ko napansin noon. Isang letrang M na nakaukit sa pilak.Montenegro.Napahigpit ang hawak ko rito.Hindi na ito basta alaala ng aking pagkabata.May koneksiyon ito sa pamilyang pilit kong inuunawa.Biglang bumukas ang
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 12: ANG PAGBABALIK NG AMAHindi ko alam kung paano kami nakarating pabalik sa mansiyon.Ang tanging nasa isip ko ay ang pangalan sa mensahe ni Daniel.Alexander Montenegro.Ang lalaking matagal nang nawawala. Ang lalaking nasa lumang litrato ng aking ina. Ang lalaking tila may malaking papel sa kasunduan ng dalawang pamilya.At ngayon, nasa loob na siya ng aming bahay.“Serena, manatili ka sa tabi ko,” utos ni Adrian habang bumababa kami sa sasakyan.Hindi ako sumagot.Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa. Sa loob ng maraming araw, hinahanap namin ang lalaking ito. Ngunit ngayong malapit na akong makaharap sa kanya, pakiramdam ko ay hindi ko kakayaning marinig ang anumang sasabihin niya.Pagpasok namin sa sala, nakita ko agad ang isang lalaking nakaupo sa sofa.Maputla ang kanyang mukha. May bahagyang uban ang kanyang buhok at halatang pagod ang kanyang katawan. Ngunit kahit ganoon, hindi maikakaila ang pagkakahawig niya kay Adri
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 11: ANG BABAE NA MULING BUMALIK“Kung siya ang babaeng muntik mo nang pakasalan, bakit ako ang pinili mong maging asawa?”Hindi agad nakasagot si Adrian.Nakatayo siya sa harap ko habang hawak ko pa rin ang litrato ni Isabella Reyes. Napakaganda ng babaeng nasa larawan. Elegante, maayos ang pananamit, at may ngiting tila sanay na makuha ang lahat ng gusto niya.Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit pala ang makakita ng ebidensiya kaysa makarinig lamang ng pangalan.“Serena, hindi ganoon kasimple ang lahat,” mahinang sagot niya.Napatawa ako nang walang saya.“Iyan na naman ang sagot mo. Hindi simple. Maraming sikreto. Maraming bagay na hindi ko dapat malaman.”“Hindi ko itinago sa iyo si Isabella para saktan ka.”“Pero itinago mo siya.”Napatingin siya sa litrato bago muling ibinalik ang tingin sa akin.“Bago kita nakilala, may kasunduan na ang dalawang pamilya namin. Gusto ng pamilya ko na pakasalan ko siya dahil makatutulong iyon sa neg







