MasukThe moment Grant left for work, the mansion became noticeably quieter. Before stepping into his car, he walked back toward Erixia one last time.
"Text me when you get to the mall."Erixia smiled."I will.""And when you're done.""I will.""And if you need anything—"She laughed. "I know, Love."He leaned down and kissed her forehead, the tip of her nose, her neck, her lips. Swirling his tongue."I love you."GRANTTo tell you the truth, matagal bago ako humantong sa naging desisyon ko. Hindi ito isang bagay na pinagdesisyunan ko sa loob ng isang gabi lamng. Hindi ito dahil sa galit lang ako. Hindi rin dahil sa gusto ko lang na parusahan si Erixia. Kung ganoon lang sana kadali, matagal ko na itong ginawa noong unang beses kong malaman ang tungkol kay Baron, hindi ko na sana hinintay pa na pumangatlo, na dumanak pa ang dugo ng dalawang beses matapos ni Stanley.Sa dalawang beses na panloloko niya ay hindi ko nagawa na iwanan si Erixia dahil sa mga oras na nalaalaman ko ang tungkol sa kasalanan na ulit-ulit niyang ginagawa, ang unang naramdaman ko ay hindi poot kungdi sakit.Isang sakit na hindi ko maipaliwanag dahil ang taong sumira sa akin ay siya ring taong gusto kong protektahan. Ako ang tipo ng taong sanay gumawa ng desisyon. Sa negosyo, hindi ako nagdadalawang-isip. Kapag may problema, hinaharap ko. Kapag may kailangang isakripisyo, ginagawa ko. Hindi ako pinapatumba ng kahit anong
ERIXIAAbala akong nagluluto ng almusal sa kusina habang paminsan-minsan ay sinusulyapan ang wall clock. Mag-aalas nuwebe na ng umaga ngunit mahimbing pa ring natutulog si Grant sa taas. Simula noong nakaraang linggo, halos hindi na siya pumapasok sa opisina nang maaga. Madalas niyang ikansela ang meetings o kaya nama'y ipalipat sa hapon. Kapag tinatanong ko siya kung may sakit ba siya, ngumingiti lang siya at sinasabing gusto lang niyang magpahinga. Pero kilala ko ang asawa ko. Hindi siya ang lalaking inuuna ang pahinga kaysa sa trabaho. Kung may nagbago man, hindi ko lang alam kung ano iyon."Ay, Ma'am, kami na po rito," ani Ate Fe habang inaabot ang hawak kong sandok. "Kayo na po ang umakyat kay Sir. Baka magising na po iyon."Ngumiti ako at marahan akong umiling. "Okay lang po, Ate Fe. Gusto kong ako ang magluto ngayon. Matagal na rin akong hindi nakakagawa nito."Napabuntong-hininga siya bago ngumiti. "Talagang wala kaming laban sa inyo kapag gusto ninyong magsipag sa kusina."Na
ERIXIANaalimpungatan ako sa kakaibang pakiramdam. The first thing that I know I'm aware of is that I'm wet... I felt something warm and wet between ?my thighs that made me gasp. Agad kong itinaas ang comforter, it was Grant. His mouth was already working over, slow, deliberate, as hi tongue dragging through my folds with the kind of hunger that had me arching off the bed."Fuck—Grant, Jesus," I whimpered, my fingers tangled his hair before I even had time to wake up fully. Heb didn’t answer.I think he couldn’t. How? His focus was too sharp, too greedy. He flattened it against my clit, pressing just enough to make my hipsjerk, then dragged it lower, fucking me with slow, deep strokes that had me biting down my moan."F-Fuck... ""You’re gonna make me—" my voice broke as I pulled bac, the vibrations making me shudder."Come on my tongue," My husband, look at me and ordered, then sealed his mouth over my country again, this time with hisb fingers working you open.Isa, dala
ERIXIAOne week.Pitong araw pa lang ang lumipas, pero pakiramdam ko ay parang ilang buwan na akong nabubuhay sa katahimikang hindi ko maintindihan. Hindi naman nagbago si Grant sa paraang mapapansin ng ibang tao. Pareho pa rin siyang magalang, maalaga, at responsable. Hinahatid pa rin niya ako ng good morning kiss sa noo bago siya umalis, tinatanong kung nakakain na ba ako, at sinisiguradong maayos ang lahat ng kailangan ko. Pero ako ang asawa niya. Ako ang pinakamalapit sa kanya. At ako rin ang unang nakapansin na may unti-unting namamatay sa likod ng mga ngiting pilit niyang ipinapakita.Hindi na siya katulad ng dati. Dati, kapag umuuwi siya galing opisina, ako agad ang hinahanap ng mga mata niya. Kahit pagod na pagod siya sa maghapong meetings, nagagawa pa rin niyang ngumiti sa akin na para bang ako ang pinakamagandang nangyari sa buong araw niya. Ngayon... ngumingiti pa rin siya, pero hindi na umaabot sa mga mata niya. Para bang ginagawa na lang niya iyon dahil iyon ang nakasana
GRANTI used to believe that the hardest decisions in life were made inside a boardroom. I thought the pressure of handling billions, negotiating with powerful people, and carrying the name Fullerton on my shoulders was the heaviest burden I would ever have to carry. I was wrong. Nothing compares to the weight of knowing the person you would choose every single day is the same person who slowly broke the one thing you trusted the most.I sat inside my office, staring at the city through the glass window in front of me. The same view I had looked at countless times before, but today everything felt different. The buildings were still there, the people were still moving, the world continued as if nothing had changed, yet mine had stopped the moment I opened that email.I thought I was prepared for anything. I thought being a businessman taught me how to control my emotions, how to analyze situations, how to make decisions based on facts instead of feelings. But no amount of experience p
AZI Hindi ko alam kung bakit bigla kong naisipang buksan ang email ni Sir. Nasa executive office ako, tahimik na inaayos ang schedule niya para sa buong linggo. Sunod-sunod ang kailangang i-reschedule matapos niyang kanselahin ang halos lahat ng meetings niya nitong nakaraang mga araw. "Mr. Claveria... moved to Friday." Mahina kong bulong habang tina-type ang confirmation. Pagkatapos noon ay nagcheck namn ako ng mga e-mail, agad na napansin ng mga mata ko na may 1 sa spam, takang tinignan ko iyon. hindi muna ako gumalaw, ngunit ang mga kamay ko ay agad na napunta sa spam folder. Kunot-noo kong titigan iyon dahil sa loob ng ilang taon kong pagiging executive secretary ni Sir Grant, halos wala akong natatandaang pagkakataong nagkaroon siya ng spam emails. Kabisado ko na ang lahat ng galaw niya pagdating sa company e-mail, lalo't higit sa kanyang personal executive email. Mas lalong bihira niya yong buksan niya. Napahinto ang kamay ko sa mouse "Hindi naman siguro..." Marahan kong pin







