Masuk“ Catherine…” “Okay, tama na ang satsat! Nasa coffee shop ako sa Pangilinan Road. Puntahan mo ako ngayon din.” Hindi na hinintay ni Catherine ang sagot ni Mara. Agad nitong ibinaba ang tawag. Napailing si Mara at ibinalik ang cellphone sa kanyang bag. Pagkatapos, humarap siya kay Andrea na may bahagyang pagkakonsensiya sa mukha. “Sorry, Andrea. Hinahanap ako ng manager ko. Kailangan ko siyang puntahan ngayon.” “Go ahead. Huwag ka nang mag-aksaya ng oras dito. Baka lalo ka pang mapagalitan kapag pinatagal mo pa,” nakangiting sagot ni Andrea. “Kaya ko nang ayusin ang mga gamit ko. Don't worry about me.” Sa totoo lang, hindi naman talaga mahusay si Mara sa pag-aayos ng mga gamit. Maging ang sarili niyang mga gamit ay kailangan pa niyang ipatulong kay Rina noon. Kung magtatagal pa siya roon, baka mas lalo lamang magulo ang apartment ni Andrea sa halip na maging maayos. “Sige, aalis na ako. Tawagan mo lang ako kapag may kailangan ka, okay?” Kinuha ni Mara ang kanyang bag at nagmama
Walang pakialam si Mara kung isang sirang porselanang banga ba si Rafael o isang napakahalagang antique. Hindi iyon ang punto ng lahat. “Wala akong pakialam kung sino talaga siya o kung gaano siya kayaman. Ang ikinagagalit ko, niloko niya ako nang napakatagal!” mariing sabi ni Mara. “Dalawang taon na si Theo! Dalawang taon siyang nagkaroon ng pagkakataong umamin at sabihin sa akin ang totoo. Kung ginawa niya iyon noon, baka napatawad ko pa siya. Pero hindi! Hinayaan niyang ibang tao pa ang maglantad ng lahat sa akin!” Habang nagsasalita, muling sumiklab ang galit sa kanyang dibdib. Hindi niya makalimutan ang nangyari nang hilahin siya ni Roman papasok sa conference room at piliting ipakilala sa kanya muli ang sarili niyang asawa. Pakiramdam niya noon ay para siyang isang hangal na walang kaalam-alam sa tunay na pagkatao ng lalaking kasama niya sa buhay. Iyon ang pinakamahirap tanggapin—hindi lamang siya nagsinungaling, kundi ginawa pa siyang katawa-tawa sa harap ng ibang tao. “Ku
Biglang hindi na nakayanan ni Paolo ang sakit na nararamdaman. Tuluyan siyang nawalan ng kontrol at humabol sa sasakyan nina Mara at Andrea. Iisa lamang ang laman ng isip niya: habulin si Andrea at bawiin ang babaeng pinakamamahal niya. Ayaw na niyang isipin ang galit. Ayaw na niyang alalahanin ang sakit at paghihiganting matagal nang gumugulo sa buhay niya. Sa sandaling iyon, wala na siyang pakialam kung sino ang may kasalanan o kung anong nangyari sa nakaraan. Gusto lamang niyang makasama muli si Andrea. Samantala, napansin ni Mara sa rearview mirror ang lalaking tumatakbo sa likuran ng kanilang sasakyan. Hindi ito alintana ang itsura niyang kawawa habang desperadong humahabol. Agad niyang naisip na huminto. Hindi naman siya bulag. Kitang-kita niyang mahal pa rin ng dalawa ang isa't isa. Kahit pilit nilang itinatago, hindi maikakaila ang sakit sa kanilang mga mata. Ngunit bago pa tuluyang makapagpreno si Mara, biglang nagsalita si Andrea mula sa passenger seat. “Huwag kang hi
Dahan-dahang humarap si Paolo matapos marinig ang sinabi ni Andrea. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Namumula ang mga mata niya, at bahagyang namamasa ang mga sulok nito. Halatang pilit lamang niyang pinipigilan ang sariling emosyon.“Andrea, kapag nagkita tayong muli… sana maintindihan mong magkaaway na tayo.”Sandaling natigilan si Andrea. Para bang may kung anong dumurog sa puso niya sa narinig. Ngunit sa halip na magtanong o magmakaawa, pinilit niyang lunukin ang namumuong luha at marahang tumango.“Oh… okay.”Wala na siyang karapatang pigilan si Paolo. Ang ama niya ang pumatay sa ama nito. Wala man siyang kaalam-alam sa nangyari noon, hindi rin niya kayang itanggi na anak siya ni Arturo. Kahit sabihin niyang wala siyang kasalanan, hindi nito mababago ang katotohanang ang pamilyang kinalakihan niya ang naging dahilan ng pagdurusa ni Paolo.“Thank you sa pag-aalaga mo kay Mama nitong mga nakaraang araw,” muling wika ni Paolo. Mabigat ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. “Mata
Kailangan pang tulungan ni Mara si Andrea sa paglilipat ng mga gamit nito. Ngunit magiging abala siya kung wala siyang sariling sasakyan, kaya wala siyang ibang nagawa kundi bumalik sa itaas.Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niyang naghuhugas ng mga pinggan si Rafael sa kusina. Nang marinig nito ang mga yabag niya, bahagya itong lumingon.“May nakalimutan ka ba?”“Nasaan ang kotse ko?” diretso niyang tanong.“Sa harap ng bar nakaparada.” Pinunasan ni Rafael ang basang kamay. “Puwede bang gamitin mo muna ang sasakyan sa ibaba?”Bihirang gumamit ng ganoong tono si Rafael. Sanay siyang magbigay ng utos at hindi humingi ng pahintulot. Ngunit sa pagkakataong ito, tila isinasaalang-alang niya ang opinyon ni Mara.Hindi sumagot ang babae. Gayunman, itinuring ni Rafael ang kaniyang pananahimik bilang pagsang-ayon.Pinatuyo niya ang kaniyang mga kamay gamit ang tuwalya, lumabas ng kusina, at kinuha ang susi sa ibabaw ng coffee table. Iniabot niya iyon kay Mara.Mahigpit na hinawakan ng babae a
Diretsong tinitigan ni Mara ang malalim at maiitim na mga mata ni Rafael. Bahagyang umangat ang sulok ng kaniyang labi, ngunit walang bahid ng saya ang ngiting iyon. Isa iyong mapait at mapanuyang ngiti. “Rafael, dapat ako ang nagtatanong niyan sa'yo.” Bahagya siyang yumuko, saka muling tumingin sa lalaki. “Hanggang kailan mo ba ako pahihirapan? Ano ba ang kailangan kong gawin para tuluyan mo na akong pakawalan?” Hindi agad sumagot si Rafael. Ilang sandali niyang pinagmasdan ang mukha ng babae bago mariing nagsalita. “Hindi kita kayang pakawalan.” Matatag ang kaniyang tinig. Walang pag-aalinlangan, walang pag-aatubili. Para bang matagal na niyang tinanggap na iyon ang tanging sagot na maibibigay niya. “Mula nang isilang si Theo, marami tayong paraan para tuluyang putulin ang anumang ugnayan natin sa isa't isa.” Huminga siya nang malalim. “Noong una, iniisip kong sapat nang magkasama tayo dahil iyon naman ang ginagawa ng karamihan. Akala ko, kaya kong panatilihing maayos ang lahat







