CHAPTER 5

THE GODFATHER CHAPTER 5

MARA'S POV 

Nang makalabas ako sa silid, ay hindi ko mapigilan na mapatigin sa labas, lalo na sa maliit na silid, na nasa unahan. Hindi ko kasi alam kung paano 'yon gamiti, kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nakababa. 

Nang may makita akong lalaki na nagtungo roon ay agad akong sumunod sa kanya. Muli naman akong nakaramdam nang kaba, habang papasok ako sa maliit na pinto. 

"Pababa ba tayo?" Mahina na tanong ko sa lalaki, habang lumingon siya sa akin at tumango. 

"Babalik kaba ulit mamaya? Pwede bang sumabay ulit ako sa 'yo? H-hindi ko kasi alam paano gamitin ang pinto na 'to," nahihiya kong wika sa kanya. 

"Saan kaba pupunta? Ihahatid nalang kita, at ihatid na rin kita pabalik dito." Nag-angat ako ng aking mukha habang tumingin sa kanya, hindi ko rin mapigilan na nakaramdam nang tuwa, dahil sa kanyang sinabi. 

"Talaga?" Tuwang wika ko, habang tumango siya sa akin. 

"Salamat ha, pasensya kana. Hindi ko kasi alam paano 'to gamitin, hindi rin kasi itinuro sa akin ng asawa ko," nahihiya kong wika sa kanya. 

"May asawa kana?" Tanong niya, habang tumango ako sa kanya. 

"Nasa'n siya? Bakit hindi ka niya sinamahan?" tanong niya sa akin, habang natigilan ako. 

Nang makita kong bumukas ang maliit na silid, ay nauna siyang lumabas, kaya agad akong sumunod sa kanya. 

"Ang galing talaga ng silid na 'yon." Ngiting wika ko, habang na-patingin siya sa akin. 

"Hindi silid ang tawag do'n, elevator." Napatitig ako sa kanya, dahil sa kanyang sinabi. 

"Saan ka pala pupunta?" tanong niya sa akin. 

"Sa palengke," sagot ko sa kanya. Kita ko naman ang pagtataka niya sa kanyang mukha, dahil sa sinabi ko.

"Bakit?" tanong ko. 

"Ano ba 'yong palengke?" Sagot niya sa akin, habang napakamot siya sa kanyang ulo, kaya hindi ko mapigilan ang mapangiti sa kanya. 

"Halika, samahan mo nalang ako." Ngiting wika ko, habang hinawakan ko ang kamay niya. 

"'Wag na tayong pumunta ro'n, sa mall nalang tayo." Natigilan ako, habang na-patingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi. 

Hindi ko naman mapigilan namamangha, nang makita ko ang sinabi niyang mall. May mall naman sa probinsya, pero hindi pa ako nakapasok do'n, hanggang sa labas lang ako. Hindi ko rin akalain na para itong palengke, dahil lahat ng kailangan ko, ay nandito na. 

"Kumain muna tayo." Wika niya, sa akin kaya napatingin ako sa kanya. 

"'Wag na, baka kasi uuwi na ang asawa ko, kailangan ko pang magluto." Sagot ko, habang tumango siya sa akin. 

"Nabili mo na ba ang lahat ng kailangan mo?" Tanong niya sa akin, habang tumango ako sa kanya. 

"Kung gano'n, umuwi na tayo." Yaya niya, habang agad akong humawak sa kamay niya, napansin ko naman na natigilan siya, habang na-patingin siya sa kamay niya. 

Nang makarating kami ulit sa bahay, sinabi niya sa akin na condo ang tawag dito, at tinuruan niya rin ako, kung paano gamitin ang elevator. 

Nang makapasok ako sa loob ay hindi ko mapigilan na napapikit sa aking mga mata, nang maalala na hindi ko naitanong sa kanya ang pangalan niya. 

'Aabangan ko nalang siya ulit.' Napangiti ako, habang inayos ko ang mga pinamili ko.

Matapos akong magluto, ay agad na akong nagbihis, gusto ko na maganda ako pagdating ni Logan. Matapos akong nagbihis, ay inaabangan ko siya sa sala, gusto ko kasi na ako agad ang sasalubong sa kanya, pagdating niya. Pero lumipas nalang ang ilang oras ay hindi pa rin siya dumating. Kahit nakaramdam din ako ng gutom ay tiniis ko lang ito, dahil gusto kong sabay kaming kumain. 

Sumapit ang gabi, pero wala pa rin siya, naka-ilang init na rin ako sa pagkain na niluto ko kanina, dahil gusto kong mainit itong ihain sa kanya. Tumayo ako at naisipan na lumabas, para tingnan siya sa labas. Pero natigilan ako ng biglang bumukas ang pinto. Sasalubungin ko na sana si Logan, pero muli akong natigilan nang makita kong kasama niya si Ma'am Angela.

"Logan, bakit siya nandito?" Narinig kong tanong niya, habang nagyuko ako ng aking ulo. 

"Gusto kasi ni Mommy, na may kasama akong katulong dito." Agad akong nag-angat ng mukha ko at tumingin kay Logan, dahil sa kanyang sinabi. 

"Gano'n ba, alam mo naman na kaya sana kitang alagaan, kaya hindi mo na kailangan pa si Mara," parang tinusok ng karayom ang dibdib ko, dahil sa narinig ko mula sa kanila. Ang akala ko rin ay sasabihin ni Sir Logan sa kanya, ang totoo, pero hindi pala. 

"I-ihanda ko lang po ang lamesa," utal na wika ko, habang pinipigilan ko ang sarili ko na 'wag pumiyok, lalo na at nasa harapan namin si Ma'am Angel.

"'Wag na, kumain na kami sa labas," wika ni Logan, habang hindi ko na napigilan pa ang mga luha ko na bumagsak, kaya mabilis ko silang iniwan at pumasok ako sa kusina. Nang makapasok ako sa kusina, ay agad kong tinakpan ang aking bibig, para hindi nila marinig ang mga hikbi ko. Agad ko ring niligpit ang pagkain na niluto ko, at dali-dali akong pumasok sa loob ng aking silid. 

"Lola.." mahina kong sambit, habang muling napaluha. 

'Bakit ang sakit ng nararamdaman ko? Mali ba ang ginawa ko? Pero 'di ba gusto niya rin ako? Ilang beses niyang pinapakita sa akin na gusto niya ako noon pa man, pero bakit... Bakit niya ako sinaktan ng ganito?' 

NANG sumapit ang umaga, ay hindi na ako nag-abala pang tumayo, lalo na at alam kong kasama niya si Ma'am Angela. Lalo lang kasi akong nasasaktan kapag nakita ko sila, at nahihiya rin akong lumabas, dahil namamaga ang aking mga mata. 

Nang makarinig ako ng katok sa pinto, ay agad akong napatingin dito. Dahan-dahan din akong tumayo, nang marinig ko ang boses ni Logan. 

"Wala kabang balak na ipaghanda kami ng pagkain?" galit na wika niya sa akin, matapos kong buksan ang pinto. 

"Akala ko hindi na kayo kakain.." Balewala kong sagot, habang tinungo ang kusina. 

"Mara!" Tawag sa akin ni Ma'am Angela, kaya napalingon ako sa kanya. 

"Ayos ka lang ba? Bakit namamaga ang mga mata mo?" Tanong niya sa akin, habang mabilis na lumapit sa akin si Logan. 

"Ayos lang siya, kaya hayaan mo nalang muna siya, baka na miss niya lang ang lola niya." Wika ni Logan, habang pilit akong ngumiti kay Ma'am Angela. 

"Maghanda lang po ako ng pagkain niyo." Wika ko, at mabilis silang tinalikuran, habang muli na namang naglandas ang mga luha ko sa aking mga mata.