Pustaka
Cari
Beranda / Romance / The Name He Wasn’t Supposed to Remember / CHAPTER 152

Share

CHAPTER 152

Penulis: Pot
last update Tanggal publikasi: 2026-09-22 22:45:00

“Family Archive.”

Dalawang salita lang iyon.

Pero sapat para baguhin ang direksiyon ng hinahanap namin.

Nasa harap namin ang retention form ng FR-17.

Pages 5–7 transferred separately.

Destination: Family Archive.

Hindi Records Annex.

Hindi Administrative Records Unit.

Family Archive.

“May address ba?” tanong ni Eli.

Umiling si Nathaniel.

“Wala.”

“Location?”

“Wala rin.”

“Then paano nila alam kung saan dadalhin?”

Hindi agad sumagot si Nathaniel.

Binuksan niya ang lumang administrative directory.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   EPILOGUE

    Years later, bumabalik pa rin ako sa unang page.Hindi sa lumang record.Hindi sa Family Archive.Hindi sa kahit anong document na minsan kong hinabol.Sa notebook ko.Nandoon pa rin ang unang sentence na isinulat ko.My name is Lia.Simple lang.Pero noong una ko itong isinulat, hindi ko alam kung gaano karaming bagay ang kailangan kong pagdaanan bago ko talaga maintindihan ang ibig sabihin nito.Ngayon, ilang taon na ang lumipas mula nang buksan namin ang mga bagay na matagal naming hindi pinag-uusapan.Marami nang nagbago.May mga bagong litrato sa family album.May mga bagong lugar na napuntahan.May mga birthday na hindi na namin kailangang gawing espesyal para lang maalala.May mga Christmas dinner.Mga random family pictures.Mga ordinaryong araw na walang malaking nangyari.At iyon ang mga araw na pinakagusto ko.Dahil hindi na kailangan ng malaking dahilan para maging mahalaga ang isang araw.Minsan, sapat nang magkakasama kayo.---Nasa sala ako nang dumating si Mama.May ha

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 178

    Minsan, akala natin kailangan nating maalala ang lahat para masabing kilala natin ang sarili natin.Matagal kong inisip iyon.Kaya hinanap ko ang mga lumang records.Mga litrato.Mga pangalan.Mga petsa.Mga taong maaaring may alam sa mga bagay na hindi ko maalala.Akala ko kapag nabuo ko ang buong kwento, saka ko mararamdaman na buo na rin ako.Pero mali pala ako.Hindi lahat ng nawawala ay kailangang maibalik.May mga bagay na hindi na magiging malinaw.May mga araw na mananatiling malabo.At may mga alaala na baka habang buhay kong tatanungin kung tama ba ang pagkakaalala ko.Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong pagkakakilanlan.Dahil ang pagkatao ko ay hindi nagsimula sa isang record.Hindi rin nagtapos sa isang pangalan na itinago.Nagsimula ito sa buhay na nabuhay ko.Sa mga taong minahal ko.Sa mga taong nasaktan ko.Sa mga taong nanatili.At sa mga desisyong ako na mismo ang gumagawa.---Isang umaga, bumaba ako sa sala.Nandoon sina Mama at Papa.May almusal sa mesa.Or

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 177

    Lumipas ang ilang linggo.Hindi naman biglang naging perfect ang lahat.May mga araw na tahimik lang ako.May mga araw na marami akong iniisip.At may mga araw na bigla kong naaalala ang mga bagay na dati kong pilit hinahanap.Pero hindi na ako bumabalik sa dating ako.Hindi na ako gumigising para maghanap ng sagot.Gumigising ako para isipin kung ano ang gusto kong gawin.At isang umaga, habang nakaupo ako sa harap ng laptop ko, nakita ko ang isang blank document.Matagal ko itong tinitigan.Hindi ko alam kung saan magsisimula.Sanay akong magsimula sa isang tanong.Saan nagsimula?Sino ang may alam?Ano ang itinago?Pero ngayon, wala akong kailangang imbestigahan.Kaya ang unang isinulat ko ay isang simpleng pangungusap.I don't want to spend the rest of my life looking backward.Binasa ko iyon nang dalawang beses.Pagkatapos, nagsimula akong mag-type.Hindi records.Hindi dates.Hindi pangalan ng ibang tao.Sarili kong kwento.---Maya-maya, dumaan si Mama sa kwarto.“Ano 'yan?”“W

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 176

    Hindi ko inaasahan na si Mara ang unang darating.Saturday evening nang tumunog ang doorbell.Nasa kusina ako kasama si Mama habang si Papa naman ay may inaayos sa dining table.“Ako na,” sabi ni Papa.Narinig ko ang pagbukas ng pinto.Maya-maya, narinig ko ang boses na matagal ko nang hindi naririnig sa loob ng bahay.“Good evening.”Napahinto ako.“Mara?”Lumabas ako ng kusina.Nandoon siya sa may pintuan.May maliit siyang paper bag sa kamay.Ngumiti siya nang makita ako.“Hi, Lia.”Ngumiti rin ako.“Hi.”Lumapit siya.“May dala ako.”“Ano 'yan?”“Dessert.”Napatingin si Papa sa paper bag.“Hindi ka na talaga nagbabago.”“Mas mabuti nang dessert kaysa documents,” sagot ni Mara.Natawa kami.At sa simpleng biro na iyon, biglang gumaan ang buong bahay.---Nang gabing iyon, sabay-sabay kaming kumain.Si Mara.Si Mama.Si Papa.At ako.Walang folder sa mesa.Walang lumang record.Walang kailangang pag-usapan tungkol sa archive.Nagkuwentuhan lang kami.Tungkol sa pagkain.Sa mga bagon

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 175

    Pagkalipas ng ilang araw, nakaupo ako sa sahig ng kwarto ko habang nakaharap sa maliit na kahon na matagal nang nakatago sa ilalim ng cabinet.Hindi ko ito binuksan agad.Nasa tabi nito ang bagong family album.May laman na itong isang picture.Yung picture namin nila Mama at Papa.Tatlong taong nakangiti.Isang simpleng araw.Isang simpleng alaala.Pero sa kabilang side ng kwarto, nandito pa rin ang mga bagay mula sa nakaraan.Lumang litrato.Mga papel.Mga sulat.Mga bagay na ilang linggo kong ginugol ang oras para hanapin.Dati, gusto kong malaman ang lahat.Ngayon, ang tanong ko na lang ay—Ano ang gusto kong dalhin sa susunod na bahagi ng buhay ko?Binuksan ko ang kahon.Nandoon ang lumang drawing ko.Yung batang ako.Yung bahay.At yung pangalan.Lia.May ilang lumang litrato rin.Isa kay Mama.Isa kay Papa.Isa kay Eli.At isang litrato kung saan bata pa ako.Tiningnan ko ang bawat isa.Hindi ko itinapon.Hindi ko rin itinago ulit.Inilabas ko ang ilang bagay at inilagay sa iba

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 174

    Saturday morning, maaga akong nagising.Hindi dahil may kailangan akong hanapin.Kundi dahil may plano kami.“Ready ka na?” sigaw ni Papa mula sa baba.“Almost!”Pagkababa ko, nakita ko silang dalawa ni Mama sa sala.May dala siyang maliit na bag.Si Papa naman may hawak na camera.Napangiti ako.“Talaga bang kailangan natin 'yan?”“Told you,” sabi ni Papa. “Family picture.”Tumawa ako.“Akala ko joke lang.”“Hindi ako nagbibiro tungkol sa pictures.”“Since when?”“Since today.”Napailing ako.Simple lang ang plano namin.Pumunta sa isang lugar na dati naming madalas puntahan, kumain nang sabay-sabay, mag-picture, at umuwi bago gumabi.Walang agenda.Walang kailangang pag-usapan tungkol sa nakaraan.At higit sa lahat, walang kailangang ayusin.Gusto lang naming magkaroon ng isang araw na amin.---Sa daan, hindi ko namalayan na ako pala ang madalas magsalita.“Dito tayo dumaan.”“Bakit?”“Mas maganda yung view.”Sumunod si Papa.“Sure ka?”“Yep.”“Boss ka ngayon?”“Choice ko 'to.”Tum

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status