LOGIN
Report
After their grandmother's death, the Miguels decided to go back to their hometown, Terryn. But as they came back, an unexpected catastrophe awaits for their return. Run with Karlos and Katana as they fought the runners for survival and as they continue their journey with their friends and sacrifices.
View MoreChapter 1
Chapter 1: Terryn.
ตอนที่ 1 คืนที่ทุกอย่างตายไป
เสียงฝนกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ากำลังโกรธ
ถนนมืดเปียกลื่นสะท้อนแสงไฟสีแดงน้ำเงินจากรถตำรวจที่จอดเรียงรายหน้าบ้านหลังหนึ่งบ้านของเฌอลิน
หญิงสาวยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู มือทั้งสองเปื้อนเลือดจนเย็นเฉียบดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบแตก
“ไม่จริง…” เสียงของเธอสั่นพร่าเหมือนคนกำลังฝันร้าย
“มันไม่จริง…”พ่อ แม่ และน้องชายของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นเลือดกระจายไปทั่วราวกับภาพนรกที่ไม่มีวันลบออกจากความทรงจำไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้บ้านหลังนี้ยังอบอุ่นยังมีเสียงหัวเราะ
ยังมีคำว่า “ครอบครัว” แต่ตอนนี้…พวกเขายังอยู่ หากแต่เป็นร่างที่ไร้ลมหายใจ“คุณเฌอลินครับ ถอยออกมานะครับ” เสียงตำรวจดังขึ้น แต่เธอแทบไม่ได้ยิน ในหัวมีเพียงคำถามเดียวใครทำ…และทำไม
ก่อนที่เธอจะได้คำตอบข่าวก็ถูกปล่อยออกไปอย่างรวดเร็วราวกับมีใครบางคนเตรียมการไว้แล้วครอบครัวเฌอลินเกี่ยวข้องกับเครือข่ายอาชญากรรมใต้ดินถูกเก็บกวาดเพราะหักหลังแก๊งมาเฟียและชื่อของเธอ…
ถูกพ่วงไว้ในฐานะ “ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาชญากรรม” คืนนั้น เฌอลินไม่ได้สูญเสียแค่ครอบครัวแต่เธอสูญเสียทุกอย่าง ศักดิ์ศรี ความปลอดภัย และอนาคตสามวันต่อมา
เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกตามล่า ทั้งจากตำรวจและจากคนที่ต้องการ “ปิดปาก”เฌอลินหลบซ่อนอยู่ในห้องเช่าโทรมๆ มือกำกระดาษแผ่นหนึ่งแน่นมันคือชื่อเดียวที่เธอได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าชื่อที่ทุกคนกระซิบด้วยความหวาดกลัวเขาคือมาเฟียอันดับหนึ่งเจ้าของอำนาจมืดที่ไม่มีใครแตะต้องได้ชายที่ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องเปื้อนมือถ้าเขาไม่ช่วย เธอก็ไม่มีวันรอด
คลับใต้ดิน “VALEN”
แสงไฟสลัวกลิ่นเหล้าและควันปืนคลุ้งไปทั่วเฌอลินก้าวเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง
สายตานับสิบคู่มองเธอเหมือนเหยื่อที่เดินเข้ากรงเองก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อชายคนหนึ่งลุกขึ้นจากโซฟาหนังสีดำ เขาสูงไหล่กว้างใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเข้มเย็นชาจนไร้อารมณ์ คือเขา คริส วาเลนซิโอ“เธอคือเด็กคนนั้นสินะ” เสียงเขาต่ำ นิ่ง และน่ากลัวกว่าการตะโกน
เฌอลินกลืนน้ำลาย “ฉัน…ฉันมาขอให้คุณช่วย”
เขาหัวเราะเบาๆแต่ไม่มีความขบขันในแววตา “ทุกคนที่มาหาฉัน ต้องมีของแลกเปลี่ยน”
คริสเดินเข้ามาใกล้ จนเธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากเขา “แล้วเธอมีอะไรจะให้ฉัน”เฌอลินเงยหน้าขึ้น แม้น้ำตาจะคลอ แต่สายตากลับแข็งกร้าว “ชีวิตของฉัน”
คริสหยุดเดิน ก่อนจะยื่นมือมายกคางเธอขึ้นช้าๆ “ไม่พอ”
เขากระซิบใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าว “ฉันต้องการเธอ…ทั้งตัวและหัวใจ”
หัวใจของเฌอลินหล่นวูบเธอรู้ว่ากำลังก้าวเข้าสู่นรกแต่ถ้านรกคือทางเดียวที่จะล้างแค้นเธอก็จะเดินเข้าไปเอง
“ตกลง” เสียงเธอแผ่ว แต่มั่นคง รอยยิ้มของคริสปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกรอยยิ้มของปีศาจ
“ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ของเธอ เฌอลิน”
“ตั้งแต่วินาทีนี้…เธอเป็นของฉัน”Latest chapter
The Runners Epilogue 2.2
KATANA. “MAMALA?” Pagkapasok ko pa lang sa dining area ay siya kaagad ang hinanap ko pero wala siya ro'n. “Mamala?” tawag ko ulit at pumasok sa banyo, sa sala, sa garden, sa kwarto niya, at sa buong bahay. Pero walang Mamala. Suddenly, there’s an unexplainable swirls in my stomach that made me want to puke. My heart’s starting to pound loudly against my ribcage while the corners of my eyes started burning with the tears threatening to fall. Hinarap ko si Kuya. Tulad ko ay natataranta na rin ang mga mata niya but he’s somewhat… calm. “Where could she be, Kuya?” tanong ko sa kanya, nangangatal. He took a few steps forward towards me, grabbed my shoulder and smiled at me assuring. “We’ll find her. Now, calm down. Walang nangyaring masama sa kanya, okay?” “Pero pa&r
Last Updated : 2022-02-26The Runners Epilogue 1.2
KATANA. I JOLTED up awake and chased my breath when I felt a strange feeling as though as I was falling out in the darkness. Hawak ang sariling dibdib at nanlalaki ang mga mata, paulit-ulit akong suminghap ng suminghap ng hangin na para bang kaaahon ko lang sa tubig. “S-Shit...” Nangangatog ang mga kamay kong hinimas ang dibdib hanggang sa tuluyan nang kumalma ang puso ko. I blew out a sigh of relief and let myself fall in the matress where I was just lying seconds ago. Then I jolted up again when I realized where I was. I'm in my room... Not that one from Terryn, but the room where I always walk around naked and the same room where I always listen to Imagine Dragons and LANY on max volume. I’m in my room in our house in Manila. Holy shit. What the hell’s happening?! Inilibo
Last Updated : 2022-02-26The Runners Chapter 45: The end of an end.
THIRD PERSON'S POV. HINDI PA man tuluyang nakakalayo sina Jeran, Karlos st Katana mula sa pintong pinanggalingan nila ay tuluyan nang naupos ang oras dahilan ng pagsabog ng buong lugar. Karlos and Jeran rolled on the ground from the impact while the almost unconscious Katana flew away from the facility. Nanlaki ang mga mata ng lahat dahil sa gulat matapos makita ‘yon bago nila isa-isang nilapitan ang tatlo para tulungan. “KATANA!” “KARLOS!” “JERAN!” “KUYA!” There were lots of voices, and noises and frantic movements as the facility started blowing fires. Gayunpama’y mabilis na nagtakbuhan ang lahat upang saklolohan sina Katana at Jeran na tila ba nawa
Last Updated : 2022-02-25The Runners Chapter 44: Explosion.
KATANA. “SHIT! WE only have ten minutes!” Napasigaw na lang ako sa sobrang taranta at frustration kasabay ng pagsabunot ko sa sariling buhok. Nang mahimasmasan, saka ko lang naisip ang pagbawas ng oras. Napalingon ako kay Kuya at kay Roldan, pero tulad ko ay natataranta na rin sila. Mabilis akong naghanap ng orasan na maari kong bitbitin at agad na dumapo ang paningin ko sa relo ni Roldan. Without any words, I immediatley grabbed Roldan's wrist and took his wristwatch, making him frown in irritation. “I'll be needing this!” depensa ko kaagad bago pa man siya makapagsalita. “And you think I won't?!” Hindi ko na siya sinagot pa. Nagsimula na lang kaming tumakbo palabas na pinangunahan ni Roldan dahil siya ang may alam n
Last Updated : 2022-02-24The Runners Chapter 37: Curiosity kills, Kat.
KATANA. KUYA AND I kept on running despite our sweaty bodies and the rapid beating of our hearts due to tiredneed. Walang ibang nasa isip namin kundi ang marating kaagad ang tulay para makahingi ng tulong at mailigtas sina Papa at ang iba
The Runners Chapter 30: Bitten.
KATANA. OKAY, SO the main plan, sa main entrance kami lalabas dahil mas mabilis ang daan doon papunta sa pier. But as we hid from the railings of the second floor, eyes glued in the monsters downstairs, mukhang kakailanganin namin ng
The Runners Chapter 27: Nice meeting you?
THIRD PERSON’S POV. "NAPAKAGANDA NG kapatid mo, Karlos. Ilang taon na siya?" mahinang tanong ng pulis kay Karlos, nangingiti. Tahimik lang siyang nakatitig kay Katana na ngayo’y tahimik na nangunguna sa paglalakad pabalik sa si
The Runners Chapter 26: Gunshots.
THIRD PERSON’S POV. “DUDE, CALM down. It’s his dad.” Jerome looked over his shoulder and scoffed. “How can you say so?!” asik niya kay Santi na nasa liko
Related Novels
reviewsMore