MasukDorryn's Point of ViewNapalunok ako nang marahan habang nakatingin sa mga estudyanteng nakapalibot sa akin ngayon. Ramdam ko ang bigat ng mga titig nila na para bang isa akong kakaibang nilalang na aksidenteng napadpad sa lugar na hindi naman talaga para sa akin. Tahimik ang buong silid ngunit ang katahimikang iyon ay tila mas lalong nagpapalakas sa kaba na unti unting bumabalot sa dibdib ko.Nasa loob na ako ng classroom at kasalukuyang nakaupo sa isa sa mga bakanteng upuan sa pinakadulong bahagi ng room. Mula sa kinauupuan ko ay kitang kita ko ang malalawak na glass windows ng silid kung saan sumisilip ang malamlam na sinag ng umaga. Napakalinis ng buong classroom at halatang hindi ordinaryong paaralan ang pinasukan ko.Lahat ng gamit sa paligid ay mukhang mamahalin. Maging ang mga estudyante rito ay may kakaibang aura na hindi ko maipaliwanag.Parang lahat sila ay sanay sa kapangyarihan.Parang lahat sila ay may tinatagong sikreto.At ako lang yata ang naiiba.Biglang nagsalita an
3rd Person's Point of ViewAbala si Nando sa pag-aasikaso ng napakaraming papeles na nakatambak sa ibabaw ng mamahalin niyang mesa dito sa Italya. Sunod sunod ang mga dokumentong kailangang pirmahan, kontratang kailangang basahin, at mga transaksiyong dapat aprubahan bago matapos ang gabi.Tahimik ang buong opisina.Tanging marahang pagtipa lamang sa keyboard, tunog ng paglipat ng mga papel, at malamig na ugong ng air conditioner ang maririnig sa paligid. Ang malawak niyang opisina ay nababalot ng seryoso at malamig na atmospera na tila kayang magpalayo ng kahit sinong mangahas na istorbohin siya.Sa labas ng malaking glass window ay makikita ang naggagandahang ilaw ng lungsod.Kumikinang ang buong Italya sa ilalim ng madilim na kalangitan habang ang mga ilaw ng mga gusali at sasakyan ay tila nagsasayaw sa gabi. Napakaganda ng tanawin na para bang isang obra maestra na kayang pagmasdan nang ilang oras.Ngunit tila walang halaga iyon kay Nando.Dahil kahit nasa harapan na niya ang napa
Dorryn's Point of ViewNaglalakad kami ngayon ni Dean Song sa mahaba at tahimik na hallway ng academy. Tanging tunog lang ng aming mga yapak ang maririnig habang dumadaan kami sa malalaking bintanang yari sa mamahaling salamin. Dumadampi ang sinag ng araw sa makintab na sahig dahilan para magmukhang mas elegante ang buong paligid.Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang mapatingin sa bawat sulok ng paaralan. Sobrang laki nito kumpara sa mga paaralang nakasanayan ko noon. Halos lahat ng madaanan namin ay puro mamahalin ang disenyo at halatang para lang talaga sa mga taong mayayaman at makapangyarihan.Pakiramdam ko tuloy ay hindi ako nababagay dito.Bigla namang nagsalita si Dean Song habang diretso pa rin ang tingin nito sa daan.“At dahil bago ka lang at scholar ka dito ay napagpasyahan ka naming ilagay sa Class A.”Agad akong natigilan sa narinig ko.Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya habang halos hindi makapaniwala sa sinabi nito.“Dean, bakit niyo naman ako ilalag
3rd Person’s Point of ViewMaliwanag ang sikat ng araw na tumatama sa malalawak na bintana ng Royal Academy habang unti unting napupuno ng mga estudyante ang paligid. Ang mamahaling uniporme ng bawat estudyante ay tila kumikislap sa ilalim ng ginintuang sinag ng araw habang maririnig naman ang samu’t saring usapan, tawanan, at mga yabag na dumadagundong sa mahaba at malinis na hallway ng paaralan.Sa gitna ng maraming estudyante ay isang babae ang agad nakakuha ng atensyon ng halos lahat.Si Dorryn.Naglalakad siya ngayon sa hallway malapit sa garden habang marahang hinihipan ng malamig na hangin ang mahaba niyang buhok. Ang maputi niyang balat ay tila mas lalo pang luminaw sa ilalim ng liwanag habang ang inosente niyang mukha ay nagbigay ng kakaibang katahimikan sa magulong paligid.May kakaiba sa kanya.Hindi siya katulad ng ibang babae sa academy na halos mag-unahan para mapansin ng mga sikat na estudyante. Tahimik lamang siyang naglalakad habang maingat na pinagmamasdan ang bagong
Dorryn's Point of ViewKinabukasan...Maagang gumising ang mundo na tila ba may bagong kwentong gustong simulan para sa akin. Habang tahimik na gumuguhit ang sinag ng araw sa kalangitan ng South Korea, nakasakay ako ngayon sa isang mumurahing sasakyan na ako mismo ang pumili para hindi mahalatang mayaman ako.Nakakapanibago pa rin isipin.Hindi ko naman kasi alam noon na mayaman pala talaga ang pamilya ko. Lumaki akong sanay sa simpleng buhay. Yung tipong sapat na ang isang mainit na pagkain sa mesa at maayos na higaan para masabing masaya ang isang araw.Kaya hanggang ngayon, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat.Napabuntong hininga na lamang ako habang tahimik na pinagmamasdan ang daan sa labas ng bintana. Sunod-sunod na gusali, mga taong naglalakad nang mabilis, at malamig na hanging sumasalubong sa salamin ng sasakyan ang bumungad sa akin.Tahimik lang akong nakaupo sa likod habang si Snow ang nagmamaneho.Syempre hindi ako pwedeng magmaneho.Baka kung anong mangyar
Dorryn's Point of ViewNag sign ako kay Kuya Darrel na huwag siyang maingay. Agad naman niyang naintindihan ang ibig kong sabihin kaya nakahinga ako nang maluwag. Ayokong masira agad ang plano ko pagkarating pa lang namin dito sa Korea. Kailangan ay manatiling sikreto muna ang tunay kong pagkatao lalo na sa mga taong nasa paligid ng mansion.Tahimik kong minasdan si Bea na tila kabadong kabado habang nakatingin kay Kuya Darrel. Halatang hindi nito alam kung ano ang magiging reaksiyon ng kuya ko.“Anong tingin tingin mo? Bakit mo kausap ang bisita namin?”Malamig ngunit mababa lang ang boses ni Kuya Darrel kaya mas lalo yatang kinabahan si Bea. Agad itong napayuko at halos hindi makatingin nang diretso.“Young Master, nais lang po ni miss na malaman kung saan ang dining room po.”Agad naman akong napatango sa sinabi nito habang pilit na pinipigilan ang sariling matawa. Napabuntong hininga na lamang si Kuya Darrel bago marahang ikiniskis ang kamay sa batok niya.“Okay, okay. Ako na ang
3rd Person’s Point of ViewHindi makakalimutan ni Jacob ang itsura ng magandang babaeng nakasalubong nila kanina. Kahit pilitin man niyang ilihis ang isip niya, paulit-ulit pa ring bumabalik sa alaala niya ang mapupungay nitong mga mata, ang matikas na tindig, at ang kakaibang kumpiyansa sa bawat
Dorryn’s Point of ViewNgayong araw ang kaarawan ng dating owner ng kompanya namin. Isang engrandeng selebrasyon na dinaluhan ng mga kilalang tao sa negosyo, mga dating board members, at mga piling empleyado. Imbitado si Nando. At syempre, bilang asawa niya, kasama rin ako.O… ganoon ba talaga?Na
Dorryn’s Point of ViewPara akong natauhan bigla—parang nawala lahat ng tama ng alak sa sistema ko. Nung makarating kami sa kwarto ni Nando, bigla kong naramdaman ang kaba na bumabalot sa buong katawan ko. Tahimik lang akong nakatingin sa kanya habang hawak ko pa ang laylayan ng suot kong damit.“H
Dorryn’s Point of View*Natapos na kaming kumain kaya napahawak ako sa tiyan ko sa sobrang kabusugan. Ramdam ko pa ang bawat subo ng masasarap na pagkain na niluto ni Nando — parang lahat ng nilagay niya ay may halong pagmamahal at pag-aalaga. Napatingin ako sa kanya habang pinupunasan niya ang bib







