Chapter 1: Ang hatol ng bilyonaryo

CHAPTER 1: Ang Hatol ng Bilyonaryo

Ang langit ay tila nakikiramay sa bigat ng bawat tibok ng aking puso. Sa labas ng naglalakihang bintana ng mansyong Alcantara, ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos, tila isang dagat na gustong lumunod sa buong mundo. Ngunit sa loob ng engrandeng sala, mas malamig pa ang atmospera kaysa sa hanging dala ng bagyo.

Nakaluhod ako sa gitna ng malawak na espasyo. Ang marbol na sahig ay parang yelong nanunuot sa aking mga tuhod, ngunit hindi iyon ang dahilan ng aking panginginig. Ito ay ang kahihiyang tila isang malapot na putik na ipinapahid sa aking pagkatao.

"Wala akong kinuha, Ma’am Elena... pakiusap, maniwala po kayo," halos paos kong pakiusap. Ang boses ko ay maliit, nanginginig, at puno ng desperation.

"Sinungaling!"

Isang malakas na sampal ang nagpalingon sa aking mukha. Sa sobrang lakas nito ay halos magdilim ang aking paningin. Ang lasa ng kalawang—ang sarili kong dugo—ay agad na humalo sa alat ng aking mga luha. Ang sampal na iyon ay hindi lang galing sa kamay ni Donya Elena; galing iyon sa isang babaeng dati ay itinuring akong parang anak, ngunit ngayon ay tinitingnan ako na parang isang peste.

"Nakita sa locker mo ang 'Tear of the Ocean' necklace ko, Clara! Isang katulong na tulad mo, pinagkatiwalaan ko, pinatira sa ilalim ng bubong ko, pero magnanakaw ka rin pala!" sigaw ng matanda, ang kanyang mukha ay pulang-pula sa galit habang iwinawagayway ang kwintas na nagkakahalaga ng milyun-milyon.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin na nakita ko si Samantha—ang babaeng mapapangasawa ng kanyang anak—na pumasok sa quarters ng mga katulong kanina. Ngunit alam ko ang katotohanan: ako ay isang hamak na orphan scholar, at si Samantha ay ang anak ng isang senador. Sino ang pakikinggan nila?

Sa gitna ng aking paghikbi, narinig ko ang mabibigat at determinadong yabag ng sapatos mula sa grand staircase. Ang tunog na iyon ay pamilyar sa aking sistema—isang tunog na dati ay nagpapakilig sa akin, ngunit ngayon ay nagpapahinto ng aking hininga sa takot.

Si Liam.

Tumigil ang mundo ko nang huminto siya sa tapat ko. Ang kanyang suot na charcoal grey suit ay kasing-pormal ng kanyang mukha. Walang bahid ng emosyon. Walang bakas ng pag-aalala. Ang lalaking naging kanlungan ko sa madidilim na gabi, ang lalaking bumubulong sa akin ng mga pangako sa ilalim ng buwan, ay nakatayo ngayon sa harap ko bilang aking hukom.

"Liam..." sambit ko, ang pangalan niya ay parang isang dasal sa aking labi. "Liam, sabihin mo sa kanila... alam mong hindi ko magagawa 'yan. Sabihin mo sa kanila na magkasama tayo kagabi..."

Bahagyang kumislap ang galit sa kanyang mga mata sa binanggit ko. Yumuko siya nang bahagya para magpantay ang aming paningin. Ang amoy ng kanyang mamahaling cologne na may halong sandalwood ay pumasok sa aking sistema—isang amoy na dati ay nagpaparamdam sa akin ng kaligtasan, pero ngayon ay parang lason.

"Don't bring up last night, Clara," malamig niyang bulong, sapat lang para kami lang ang makarinig. "It was a mistake. A moment of weakness that I already regret."

Para akong sinaksak ng paulit-ulit sa dibdib. *Isang pagkakamali?* Ang lahat ng mga yakap, ang mga halik na tila walang hanggan, ang pag-amin namin ng nararamdaman—lahat ba iyon ay isang pagkakamali lang para sa kanya?

Tumayo siya nang tuwid at hinarap ang kanyang ina. Inihagis niya sa harap ko ang isang maliit na box. Ang engagement ring na dapat ay ibibigay niya kay Samantha sa susunod na buwan.

"I found this in her bag too, Mom," aniya sa boses na walang bahid ng awa. "I thought she was different. I thought she was pure. Pero isa lang pala siyang oportunista. She’s just like her father—a thief and a liar."

"Hindi totoo 'yan! Mahal kita, Liam!" sigaw ko, wala nang pakialam kung marinig man kami ng lahat ng staff na nakamasid sa amin.

"Mahal?" Ngumisi siya, isang mapait at nakakangilong ngisi. "You don't love me, Clara. You love the Alcantara name. You love the money."

Bigla niya akong hinawakan nang mahigpit sa braso. Ang diin ng kanyang mga daliri ay tila lalagos sa aking balat. Kinaladkad niya ako patungo sa naglalakihang pinto ng mansyon habang ako ay nagpupumiglas at sumasamo.

"Liam, nasasaktan ako! Pakiusap, makinig ka muna!"

Hindi niya ako pinakinggan. Binuksan niya ang pinto at sinalubong kami ng bagsik ng ulan. Sa isang malakas na tulak, bumagsak ako sa basang kalsada. Ang putik ay agad na kumapit sa aking uniporme, ang aking mga siko ay nagasgas sa semento.

"Get out," utos niya, ang boses ay mas malakas pa sa kulog. "If I ever see your face again in this city, I'll make sure you end up in jail. O baka mas malala pa doon. Hinding-hindi kita mapapatawad sa pagtataksil na ginawa mo sa pamilya ko."

"Liam, buntis ako!"

Gusto kong isigaw ang mga salitang iyon. Gusto kong sabihin sa kanya na may nabuo na sa aming pagkakamali. Pero habang nakatingin ako sa kanyang mga mata, wala akong nakitang kahit anong puwang para sa awa. Ang nakita ko lang ay poot.

Bago pa man ako makapagsalita, ang malaking pinto ay sumara nang may malakas na kalabog. Ang huling nakita ko ay ang kanyang likuran—ang likuran ng lalaking minahal ko, na ngayon ay siya ring pumatay sa aking pagkatao.

Nakahandusay ako sa gitna ng kalsada, nilalamon ng dilim at ulan. Hahawakan ko sana ang aking tiyan nang may isang itim na kotse ang dahan-dahang huminto sa aking tapat. Ang bintana nito ay bumukas, at isang pares ng mga mata na puno ng misteryo ang tumingin sa akin.

"The Alcantaras are cruel, aren't they?" ang boses ng lalaki ay malalim at nakakaakit. "Gusto mo bang maghiganti, Clara? Gusto mo bang makita silang lumuluhod sa paanan mo pagkalipas ng ilang taon?"

Tumingin ako sa mansyong dati ay itinuring kong tahanan. Ang galit ay unti-unting pumapalit sa sakit sa aking puso. Inabot ko ang

kamay ng lalaki.

"Gawin natin," ang tanging sagot ko.