Prologue

**PROLOGUE: Ang Pagbabalik ng Anino**

Limang taon. Para sa iba, ang limang taon ay mabilis na lumilipas—isang kislap ng mata sa gitna ng abalang mundo. Ngunit para sa akin, ang bawat segundo ng limang taong iyon ay nakaukit sa aking balat gaya ng isang pilat na ayaw maghilom. Limang taon mula nang huling beses kong naramdaman ang malupit na lamig ng semento sa aking balat habang ang ulan ay pilit na nilulunod ang aking mga hikbi. Limang taon mula nang ang pangalang 'Clara' ay nabaon sa limot kasama ng mga pangarap kong dinurog, tinapakan, at winakasan ng pamilyang Alcantara.

Ngayon, nakatayo ako sa tuktok ng pinakamataas na gusali sa bansa, ang Grand Riviera Hotel. Sa aking paligid, umaalingawngaw ang tunog ng mga basong nagtitinkinan, ang tawanan ng mga elitistang tila walang pakialam sa hirap ng mundo, at ang banayad na musika ng quartet sa gilid. Suot ko ang isang itim na cocktail dress na yari sa mamahaling seda—isang kulay na tila gawa sa mga anino ng aking madilim na nakaraan. Hawak ko ang isang kristal na baso ng champagne, ngunit habang pinagmamasdan ko ang mga bula nito, ang tanging lasa na nanunuot sa aking dila ay ang pait ng paghihiganti na matagal ko nang kinikimkim.

Sa ibaba, sa gitna ng marangyang ballroom na pinalamutian ng mga chandelier na gawa sa diamante, naroon siya.

Si Liam Alcantara.

Sa kabila ng limang taon, tila hindi siya binago ng panahon. Ang tindig niya ay puno pa rin ng nakakangilong awtoridad, ang kanyang bawat galaw ay pinapanood ng lahat na tila ba siya ay isang diyos na naglalakad sa lupa na dapat sambahin. Ang kanyang charcoal-black na suit ay perpektong nakalapat sa kanyang matikas na katawan, at ang kanyang mukha—ang mukhang dati ay tanging pag-ibig ang nakikita ko—ay kasing-tigas pa rin ng asero. Ngunit sa pagkakataong ito, may malaking pagkakaiba. Hindi na ako ang hamak na katulong na nakatago sa kusina, suot ang kupasing uniporme at amoy-laba. Hindi na ako ang babaeng laging nakayuko at natatakot sa sarili niyang anino. Ako na ang Arkitektong hawak ang blueprint ng kanyang pinapangarap na legacy.

"Architect Valderama?"

Isang pamilyar na baritono ang tumawag sa aking pangalan. Ang boses na iyon... ito ang boses na dati ay bumubulong ng mga matatamis na salita sa aking pandinig, ngunit ito rin ang boses na sumigaw sa akin para palayasin ako sa gitna ng bagyo. Ramdam ko ang biglaang pagtayo ng balahibo sa aking batok at ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Hindi dahil sa takot, at mas lalong hindi dahil sa pag-ibig. Kundi dahil sa poot na muling naglalaboy sa aking mga ugat na parang kumukulong lason.

Dahan-dahan akong lumingon. Pinanatili ko ang aking postura—likod na tuwid, balikat na mataas, at isang malamig at kalkuladong ngiti na ipinaskil ko sa aking mga labi.

Nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang gulat na panandaliang dumaan sa kanyang madidilim na balintataw. Ang kanyang baso ay bahagyang nayanig sa kanyang hawak, isang maliit na detalye na hindi nakatakas sa aking paningin. Nagtagumpay ako. Sa loob ng limang taon, ito ang unang pagkakataon na nakita ko siyang nawalan ng kontrol, kahit panandalian lang.

"Clara..." pabulong niyang sabi. Ang boses niya ay kasing-lalim pa rin ng dati, puno ng magnetismo na dati ay nagpapahina sa aking mga tuhod. Ngunit ngayon, ang magnetismong iyon ay wala nang kapangyarihan sa akin.

"It's Architect Valderama to you, Mr. Alcantara," sagot ko. Ang bawat salita ko ay matalas, direkta, at parang isang bala na sadyang itinutok sa kanyang dibdib. "Ang babaeng kinaladkad mo at itinapon na parang basura limang taon na ang nakakalipas ay matagal nang namatay sa ulan. I am the phoenix that rose from her ashes, Liam. At sa pagkakataong ito, hindi ako narito para magmakaawa."

Tinitigan niya ako nang matagal, ang kanyang mga mata ay tila naglalakbay sa aking mukha, naghahanap ng kahit maliit na bakas ng lumang Clara—ang masunurin at mapagmahal na babaeng kaya niyang paikutin sa kanyang mga palad. Ngunit wala siyang nahanap kundi ang isang pader na yari sa malamig na asero.

"I looked for you," aniya, ang boses ay biglang naging paos, puno ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag—pagsisisi? O baka naman pride lang na nasugatan?

Tumawa ako nang mahina, isang tunog na walang bahid ng saya kundi puno ng pangungutya. "Hinanap mo ako? Para ano, Liam? Para ipakulong ako sa krimeng hindi ko ginawa? O para siguraduhing tuluyan nang naglaho ang 'mistake' na iniwan mo sa akin?"

Biglang naglaho ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. Tila binuhusan siya ng malamig na tubig sa gitna ng mainit na ballroom. "Mistake? What are you talking about, Clara?"

Dito ko naramdaman ang tunay na tamis ng tagumpay. Ang bilyonaryong akala mo ay kontrolado ang buong mundo ay walang kaalam-alam sa pinakamalaking kasalanang ginawa niya sa akin—at sa sarili niyang dugo. Inilapit ko ang aking mukha sa kanya, sapat lang para maamoy niya ang aking matapang na pabango na wala nang bahid ng amoy-katulong, kundi amoy ng isang babaeng makapangyarihan.

"Ang batang tinawag mong 'pagkakamali' lang sa isang gabi ng kalasingan... ang batang muntik mo nang mapatay dahil sa kawalan mo ng tiwala. He has your eyes, Liam. Kasing-dilim at kasing-lamig ng sa iyo. Pero huwag kang mag-alala... hinding-hindi niya malalaman kung sino ang ama niya. At hinding-hindi niya tatawaging 'Papa' ang lalaking sumira sa buhay ng nanay niya."

Tumalikod ako nang walang pag-aalinlangan. Ang tunog ng aking stilettos sa makintab na sahig ay parang tunog ng isang orasan na nagbibilang ng nalalabing oras ng kanyang kaharian. Habang naglalakad ako palayo, ramdam ko ang kanyang mga mata na nakatusok sa aking likuran, puno ng mga katanungang wala nang sagot.

Ang laro ay nagsisimula pa lang, Liam Alcantara. At sa pagkakataong ito, sisiguraduhin kong sa bawat hakbang mo, ako ang magiging bangungot na magpapaala

la sa iyo ng lahat ng nawala sa iyo.