Chapter 5: Ang bitag ng Alcantara

CHAPTER 5: Ang Bitag ng Alcantara

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Ang bawat salita ni Liam sa Riviera Estate ay tila mga palasong paulit-ulit na tumitimo sa aking isipan. Alam na niya. Maaaring wala pa siyang hawak na matibay na ebidensya, ngunit sapat na ang kanyang kutob para yanigin ang mundong binuo ko para sa amin ni Xander.

"Ma'am Clara, may nagpadala po ng bulaklak at pagkain para sa inyo," bungad ni Nanny pagkapasok sa dining area ng suite.

Isang malaking bouquet ng puting lila—ang paborito ko noong bata pa ako—at mga pagkaing mula sa isang sikat na restaurant ang nasa lamesa. Kinuha ko ang maliit na card na kasama nito.

> *“Let’s have a professional dinner tonight. 7:00 PM at The Grand Peak. Hindi ito pakiusap, Architect. Isipin mo na lang na bahagi ito ng ating kontrata.” — L.A.*

Niyapi ko ang card sa loob ng aking palad. Alam ko ang laro niya. Gagamitin niya ang kapangyarihan niya sa negosyo para pilitin akong lumapit sa kanya. Ngunit hindi ako pwedeng umatras. Kung iiwas ako, lalong lalakas ang hinala niya na may itinatago ako.

---

### Ang Paghaharap sa Grand Peak

Dumating ako sa restaurant nang eksaktong alas-siyete. Suot ko ang isang elegante ngunit simpleng black cocktail dress, ang aking baluti laban sa mga mapanuring mata ng mga Alcantara. Pagpasok ko sa private function room, tanging si Liam lang ang naroon. Ang buong palapag ay tila nirentahan niya para sa aming dalawa lang.

"You look... different," puna ni Liam habang tumatayo siya para iurong ang upuan ko.

"Time changes people, Liam. Five years is a long time to stay the same," malamig kong sagot.

Nagsimulang ihain ang pagkain, ngunit wala akong ganang kumain. Ang katahimikan sa pagitan namin ay punong-puno ng mga hindi nasabing salita.

"I've been thinking about the Riviera project," panimula niya, ang kanyang boses ay tila musika na may dalang panganib. "I want you to stay at the Alcantara Guest House habang on-going ang construction. Mas mapapadali ang trabaho kung nandoon ka."

Muntik ko nang maibagsak ang hawak kong kubyertos. "Hindi maaari. May anak ako, Liam. Hindi ko siya pwedeng dalhin sa poder niyo."

"Bakit? Natatakot ka ba na baka makilala siya ng pamilya ko? O natatakot ka na baka malaman ko kung gaano siya kapareho sa akin kapag kasama ko na siya sa iisang bubong?"

"Huwag mong gamitin ang trabaho para sa personal mong agenda!" bulyaw ko sa kanya.

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, ang kanyang mukha ay seryoso at walang bahid ng biro. "I am the client, Clara. At bilang client, gusto kong siguruhin na ang architect ko ay laging abot-kamay para sa anumang pagbabago sa plano. Unless... may mas malalim kang dahilan kung bakit ayaw mong mapalapit sa akin?"

---

### Ang Sorpresa sa Suite

Matapos ang hapunan na puno ng sagutan at tensyon, mabilis akong bumalik sa hotel. Ang tanging nasa isip ko ay ang yakapin si Xander at itakas siya palayo sa bansang ito bago pa kami tuluyang makulong sa bitag ni Liam.

Ngunit pagbukas ko ng pinto ng aming suite, napatigil ako.

Naroon si Lucas, ang assistant ni Liam, kasama ang dalawang tauhan na may dalang mga maleta. Si Xander ay masayang nakaupo sa sofa habang may hawak na bagong laruan—isang mamahaling remote-controlled car.

"Anong ibig sabihin nito?!" galit kong tanong.

"Good evening, Architect Valderama," magalang na bati ni Lucas. "Inatasan po kami ni Sir Liam na ilipat na ang inyong mga gamit sa Alcantara Estate. Sabi niya ay napag-usapan niyo na ito sa hapunan."

"Nanny! Bakit hinayaan mong pumasok sila?" hinarap ko ang yaya na mukhang naguguluhan din.

"Ma'am, may dala po silang authorization mula sa hotel management at sinabi nilang utos niyo raw po," paliwanag ng yaya.

"Mama! Look! Tito Liam gave me this!" tuwang-tuwang sigaw ni Xander habang ipinapakita ang laruan.

Doon ko napagtanto ang laro ni Liam. Hindi niya ako tinatanong; dinidiktahan niya ako. Ginagamit niya ang yaman niya para kontrolin ang bawat galaw ko.

---

### Sa Loob ng Mansyon

Wala akong nagawa kundi sumunod. Alam kong kung gagawa ako ng eksena, mas lalong mapapahamak si Xander. Pagdating namin sa Alcantara Estate, tila bumalik ang lahat ng sakit. Ito ang lugar kung saan ako minaltrato, kung saan ako pinalayas na parang basura.

Habang iniaayos ang aming mga gamit sa guest house, bumukas ang pinto. Pumasok si Liam, hindi na kumatok. Tumingin siya kay Xander na noon ay nakatulog na sa sofa dahil sa pagod sa biyahe.

Lumapit si Liam sa bata. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok nito—isang galaw na puno ng pag-iingat at hindi maipaliwanag na emosyon.

"He has my ears," bulong ni Liam, sapat na para marinig ko. "At ang paraan ng paghinga niya kapag tulog... ganyang-ganya ako."

"Liam, please... umalis ka na," pagsusumamo ko, ang boses ko ay nanginginig na.

Hinarap niya ako. Ang galit na nakita ko kanina sa restaurant ay nawala, napalitan ng isang determinasyon na mas lalong nakakatakot.

"You can stay here as an Architect, Clara. You can pretend that he's not mine in front of the world. Pero huwag na huwag mong iisiping makakaalis ka pa sa paningin ko," banta niya. "Simula ngayong gabi, bawat hakbang niyo, bawat hininga niyo, babantayan ko."

"Hindi mo kami pag-aari!"

"Maybe not yet," lumapit siya sa akin at bumulong sa aking tainga, "Pero sisiguraduhin kong sa DNA test na gagawin ko bukas, wala ka nang kawala."

Nanghina ang aking mga tuhod nang lumabas siya ng silid. Ang sikretong iningatan ko ng limang taon ay tuluyan nang gumuho. Ang agila

ay hindi lang nakatingin; ngayon, nakabaon na ang kanyang mga kuko sa amin.