Chapter 4: Ang bukas ng nakaraan

CHAPTER 4: Ang Bakas ng Nakaraan

Nanigas ang buong katawan ko habang karga ko si Xander. Ramdam ko ang titig ni Liam mula sa mezzanine, isang titig na tila ba hinihiwa ang bawat bahagi ng aking pagkatao hanggang sa mahanap niya ang katotohanang pilit kong itinatago. Ang bawat segundo na nananatili kaming nakatayo sa lobby ay parang isang oras ng pagpapahirap.

"Nanny, dalhin mo na si Xander sa sasakyan. Ngayon na," mahina ngunit mabilis kong utos.

"Bakit po, Ma'am Clara? May problema po ba?" tanong ng yaya na halatang nagulat sa biglang pagbabago ng tono ng boses ko.

"Wala. Sumunod ka na lang. I’ll be there in a minute," hindi ko na siya hinintay na sumagot. Ibinaba ko si Xander at pilit na ngumiti para hindi siya matakot. "Go with Nanny, baby. Mama just forgot something inside."

Pinasadahan ko muli ng tingin ang mezzanine bago ako mabilis na naglakad palabas ng building. Hindi ako lumingon. Alam ko ang panganib. Ang mga Alcantara ay parang mga agila—kapag may nakita silang target, hindi nila ito titigilan hangga't hindi nila nahuhuli. At ngayon, si Xander ang nakita niya.

---

Habang nasa loob ng sasakyan, hindi ako mapakali. Ang aking mga kamay ay nanginginig habang nakahawak sa manibela. Tumingin ako sa rear-view mirror at nakita ko si Xander na masayang naglalaro, walang kamuwang-muwang na ang kanyang ama ay nasa loob lang ng gusaling iyon.

*Hindi mo siya makukuha, Liam. Hinding-hindi,* panunumpa ko sa aking sarili.

Pagdating sa aming hotel suite, agad kong tinawagan si Mr. Chen. Siya lang ang tanging taong mapagkakatiwalaan ko sa mundong ito.

"He saw him, Mr. Chen. Nakita ni Liam si Xander," bungad ko sa telepono, hindi na nag-abalang bumati.

"Calm down, Clara," ang baritono at kalmadong boses ni Mr. Chen ang nagpababa ng kaunti sa tensyon ko. "He might suspect, but he has no proof. We cleaned your records in Singapore. Ayon sa papeles, ang ama ni Xander ay isang namatay na businessman. Unless he gets a DNA test, he can’t do anything."

"Pero kilala mo si Liam. He's obsessive. He won't stop until he gets the truth," sagot ko habang pabalik-balik na naglalakad sa sala.

"Then give him a distraction. Focus on the project. Make him think that you are only there for the money and the land. Kapag nakita niyang galit ka lang sa kanya, iisipin niyang wala kang ibang itinatago," payo ni Mr. Chen.

---

Samantala, sa loob ng opisina ni Liam, ang katahimikan ay tila isang bagyong nagbabadyang sumabog. Nakatayo si Liam sa harap ng malawak na glass window, pinagmamasdan ang pag-alis ng sasakyan ni Clara. Ang kanyang isipan ay naglalakbay pabalik sa eksenang nakita niya sa lobby.

Ang batang iyon.

Ang paraan ng pagtakbo nito, ang hugis ng kanyang panga, at ang mga mata... ang mga matang iyon ay parang tumingin siya sa isang salamin at nakita ang sarili niyang bersyon noong bata pa siya.

"Lucas," tawag ni Liam sa kanyang assistant na agad namang pumasok.

"Yes, Sir?"

"I want everything. Gusto kong malaman ang lahat ng ginawa ni Clara Valderama sa Singapore sa loob ng limang taon. Sino ang mga nakasama niya, saan siya nagtrabaho, at higit sa lahat..." tumigil si Liam, ang kanyang kamao ay mahigpit na nakakuyom. "Gusto kong malaman kung sino ang ama ng batang kasama niya."

"Sir, according to initial research, she was married to a Singaporean businessman who passed away four years ago—"

"I don't care about what's on paper!" sigaw ni Liam na nagpayanig sa mga gamit sa lamesa. "I know a lie when I see one. Ang batang iyon... may kung anong nagsasabi sa akin na hindi siya anak ng kung sinong dayuhan."

Lumabas si Lucas na tila takot, habang naiwang mag-isa si Liam sa dilim. Kinuha niya ang isang lumang litrato mula sa kanyang drawer—isang litrato ni Clara noong katulong pa ito sa kanila. Ang Clara na nakangiti, ang Clara na puno ng inosente.

"If that's my son, Clara... hinding-hindi mo siya maitatago sa akin. Pagbabayaran mo ang bawat taon na inilihim mo siya," bulong niya sa hangin.

---

Kinabukasan, imbes na sa opisina, isang imbitasyon ang natanggap ko. Isang "Site Inspection" sa Riviera Estate. Ito ang lupang kailangang idebelop, ang lupang pag-aari ng pamilya ko noon.

Pagdating ko sa site, luma at sira-sira na ang mga gusali rito. Ang mga damo ay matataas na, at ang dating magandang hardin ng aking ama ay wala na sa ayos. Ngunit sa gitna ng lahat ng dumi, naroon si Liam. Wala siyang dalang assistant. Wala siyang dalang guards.

"You're late, Architect," bungad niya. Nakasandal siya sa isang lumang gate, suot ang isang simpleng puting polo na nakatupi ang manggas. Para siyang ang dating Liam—ang Liam na minahal ko bago ang lahat ng gulo.

"The traffic was bad," maikli kong sagot. "Shall we start? Gusto ko nang matapos ito agad."

Naglakad kami sa loob ng estate. Ang bawat hakbang ko ay puno ng alaala. Dito kami naglalaro ni Papa noon. Doon sa ilalim ng malaking puno ng mangga ako unang natutong magbasa.

"Nalaman ko na ang pamilya mo ang dating may-ari ng lugar na ito," biglang sabi ni Liam habang nakatingin sa gumuhong gazebo. "Why didn't you tell me before? Noong nasa mansyon ka pa?"

"Dahil wala na iyon sa akin," pagsisinungaling ko. "The past is dead, Liam. Just like my feelings for you."

Huminto siya sa paglalakad at hinarap ako. Ang distansya sa pagitan namin ay naging napakalapit. "Is it really dead, Clara? O kaya ka bumalik ay para ipaalala sa akin kung gaano ako kalaking gago noon?"

"Bumalik ako para sa hustisya, hindi para sa drama," matigas kong sabi.

"Then explain the child," direkta niyang hirit. Ang kanyang mga mata ay nakatitig nang malalim sa akin, tila ba binabasa niya ang bawat tibok ng puso ko. "Bakit kamukha ko siya, Clara? Bakit sa bawat kilos niya, nakikita ko ang sarili ko?"

Tumawa ako nang sarkastiko, kahit na sa loob-loob ko ay gustong-gusto ko nang tumakbo. "Ang lakas din ng hangin mo, 'no? Porke ba guwapo ang anak ko, sa iyo na agad nagmana? Maraming bata ang magkakamukha, Mr. Alcantara. Huwag kang assuming."

Hinawakan niya ako sa balikat at isinandal sa pader ng lumang mansyon. "Don't lie to me! I saw him! Ang mga mata niya... it's the Alcantara eyes. Limang taon, Clara. Limang taon kang nawala. Ang edad ng bata ay tumutugma sa gabing pinalayas kita."

"Bitawan mo ako!" pilit akong nagpupumiglas pero mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa akin.

"Sinasabi mo bang nagkataon lang ang lahat? Na nagkaroon ka ng anak sa ibang lalaki na kamukhang-kamukha ko sa loob lang ng maikling panahon?" ang boses niya ay puno ng poot at sakit. "I was a fool once, Clara. I believed my mother and Samantha over you. Pero hindi na ako magpapauto sa pangalawang pagkakataon."

"Kung sa iyo man ang batang iyon, anong gagawin mo?" hamon ko sa kanya, ang mga luha ay nagbabadyang pumatak pero pinigilan ko. "Gagawa ka na naman ba ng 'mistake'? Itatapon mo ba ulit kami sa ulan? O baka naman gusto mo siyang kunin para lang may tagapagmana ang kumpanya mo?"

Natigilan si Liam. Ang galit sa kanyang mga mata ay dahan-dahang napalitan ng pagkalito.

"I won't let you near him, Liam. You lost that right the moment you closed that door on me five years ago. Xander is mine. Akin lang siya."

Mabilis akong kumawala sa kanyang pagkakahawak at naglakad patungo sa aking sasakyan. Ramdam ko ang kanyang titig na nakatusok sa aking likuran. Alam ko, hindi pa ito tapos. Ang site inspection na ito ay simula pa lang ng isang mas malaking gulo.

Dahil ngayon, sigurado na si Liam. At kapag naging sigurado na ang isang bi

lyonaryo, gagawin niya ang lahat—kahit ang manira ng buhay—para makuha ang gusto niya.