MasukTahimik na kumain si Cassandra.Sa buong meal, halos hindi siya nagsalita.Mainit ang restaurant at eleganteng naiilawan. Exquisite ang tableware, maingat ang plating ng dishes, at attentive ang service nang hindi intrusive. Ngunit sa pagitan nina Cassandra at Rocky, may kakaibang katahimikan na hindi mapalambot ng atmosphere.Ang tanging tunog habang kumakain sila ay ang mahihinang kalansing ng knives at forks sa plates at cups.Hindi siya minadali ni Rocky.Tamad siyang sumandal sa likod ng chair niya, paminsan-minsang humihigop ng tubig, paminsan-minsang sumusulyap kay Cassandra. Nandoon pa rin ang karaniwan niyang careless expression, ngunit mas tahimik kaysa dati ang tingin niya.Ibinaba ni Cassandra ang ulo niya at dahan-dahang kumain, maayos at restrained ang postura.Kahit sa pagkuha niya ng utensils, tila maingat siya, na para bang natatakot na ang isang maling galaw ay makakagulo sa katahimikan.Pagkatapos kumain, ibinaba ni Cassandra ang fork niya at pinunasan ang bibig gami
Noong una, hindi sanay si Isla na tawagin siya ni Dustin nang ganoon.Tuwing tinatawag siya ni Dustin na “Madam,” instinctively na natitigil si Isla. Masyadong formal ang title, masyadong intimate, at masyadong malapit na nakatali kay Lucas. Para bang ang private relationship nila ay biglang inilagay nang lantaran sa harap ng iba.Gayunman, may sariling reasoning si Dustin.Sinabi niya na kung talagang ayaw iyon ni Isla, kailangan niyang masanay sa susunod niyang trabaho.Malinaw ang implication.Kung hindi niya man lang matawag nang maayos ang wife ni Lucas, malamang bilang na ang mga araw niya bilang secretary.Kaya pinilit ni Isla ang sarili niyang mag-adapt.Tunay nga, bawat beses na marinig ni Lucas na tinatawag siya ni Dustin nang ganoon, lumalambot nang malaki ang expression nito.Maaaring hindi mapansin ng iba ang pagbabago, ngunit malinaw itong nakikita ni Isla. Lumuluwag ang sulok ng mga mata nito, nagiging mas mainit ang tingin nito, at maging ang malamig na aura sa paligid
Nang makita nilang lumitaw si Cassandra sa office.Pareho silang natigilan.Nalaman ni Cassandra na naroon ang current company ni Louise, ngunit hindi niya inasahan na si Isla pala ang boss.At hindi rin inasahan ni Isla na ang “Ms. Orquiza” na binanggit ni Jenna ay si Cassandra.Sa isang sandali, naging kakaibang tahimik ang atmosphere sa office.Sinala ng glass window ang sunlight, bumagsak ito sa desk ni Isla. May ilang design drafts na nakalatag sa tabi ng kamay niya, at ang computer screen ay nagpapakita pa rin ng isang unfinished document. Bahagyang sumandal si Isla sa chair niya at tiningnan si Cassandra, kalmado ang tingin ngunit may bahagyang pagtatanong.“Bakit ka nandito?” tanong niya. “Paano ang Montenegro Group?”Nakatayo si Cassandra malapit sa pinto, marahang magkadikit ang mga kamay sa harap niya.Mas kalmado ang hitsura niya kaysa noong nakaraang gabi. Maayos ang damit niya, light ang makeup, at ang faint mark sa pisngi niya ay maingat na natakpan. Ngunit kung titingna
Mukhang walang pakialam si Marco.Tamad siyang nakasandal sa sofa sa study, maluwag at indifferent ang buong postura, na para bang hindi siya ang taong kasalukuyang pinag-uusapan. Ang bagay na naging dahilan para pakilusin ng Montenegro Group ang legal department, public relations team, at technical staff nito ay tila, sa mga mata niya, isa lamang maliit na inconvenience.“Hindi naman iyon big deal sa simula pa lang,” kaswal na sabi ni Marco. “Bumili lang ako ng ilang game data at gumawa ng bagong game. Kailangan ba talagang gawing ganoon kalaking issue?”Masyadong careless ang tono niya kaya kumirot ang sintido ni Sandro.Buong araw na napahiya si Sandro. Una, malamig siyang tinrato ni Lucas. Pagkatapos, pinahiya siya ni Louise sa public, at dinagdagan pa ni Rocky ang apoy. Ngayon, matapos bumalik sa bahay, umaasta pa rin si Marco na para bang walang seryosong nangyari.Nainis si Sandro. “Ngayon sinasabi ng pamilya Montenegro na nagdusa sila ng losses at kailangan nila ng compensation
Nang mabanggit si Louise.Isang ngiti ang dahan-dahang lumitaw sa labi ni Rocky, ang mga mata niya ay kumikislap sa neon lights ng city.Sa labas ng car window, ang gabi ng Metro Manila ay dumadaloy bilang putol-putol na guhit ng kulay. Ang pulang taillights, asul na shop signs, at mainit na dilaw na streetlamps ay sunod-sunod na dumaan sa mukha niya, dahilan para ang karaniwan niyang careless expression ay magmukhang mas malambot kaysa dati.“Lumaki kaming magkasama,” sabi niya. “Kung may problema si Louise at hindi siya nangangahas pumunta sa pamilya Montenegro, sa akin siya lumalapit para mag-backup.”Matter-of-fact ang attitude niya.Walang deliberate intimacy sa tono niya, at wala rin siyang kailangang i-emphasize. Para bang ang bagay na ito ay palagi nang natural, kasingkaraniwan ng pagkain o pag-inom ng tubig. Ang pangangailangan ni Louise ng tulong, at ang paglitaw ni Rocky para tulungan siya, ay matagal nang naging habit.Hindi namalayang humigpit ang mga daliri ni Cassandra s
Naka-set sa komportableng temperature ang air-conditioning sa buong condo, kaya kahit naka-silk nightgown lamang siya, hindi siya nilalamig.Lumabas si Isla mula sa bathroom na kalahating tuyo ang buhok, ang mga dulo nito ay may bahagya pang bakas ng moisture. Tahimik, komportable, at dimly lit ang condo. Sa labas ng floor-to-ceiling windows, bahagyang kumikislap ang city lights ng Metro Manila sa likod ng curtains, habang sa loob, naglalatag ang projector ng malambot na liwanag sa wall ng living room.Inihanda na ni Lucas ang lahat.Nilagyan ng soft blanket ang sofa, may warm drinks sa coffee table, at may faint fragrance na lumulutang sa hangin. Sa kung saan malapit, marahang kumakaluskos ang isang scented candle, ang maliit nitong apoy ay nanginginig paminsan-minsan.Umupo si Isla sa sofa at napagtantong romantic movie ang pinatugtog ni Lucas.Ang buong film ay may napaka-artistic at ambiguous na rhythm. Warm at hazy ang colors, at ang camera ay nagtatagal sa light, skin, curtains,







