ログインAng pribadong jet ni Jane ay dahan-dahang bumaba sa NAIA Terminal 3 nang madaling araw. Ang hangin sa Maynila ay malamig at mabigat, parang sumasabay sa bigat ng kanyang dibdib. Si Jane ay nakaupo sa likod ng sasakyan, ang mukha ay maputla, ang mga mata ay namamaga at pula sa kakaiyak sa buong biyahe. Sa tabi niya, si Victor ay tahimik na nagmamasid, hindi na alam kung ano ang sasabihin.“Jane… siguraduhin mo ang desisyon mo,” sabi ni Victor nang mahina habang ang sasakyan ay tumatakbo patungo sa hospital. “Kapag nakita mo si Eduardo… baka hindi mo na kayanin ang lahat ng plano mo. Baka hindi mo na kayanin ang galit mo.”Si Jane ay tumingin sa labas ng bintana, ang luha ay patuloy na tumutulo sa kanyang mga pisngi. “Hindi ko na kayang isipin na dahil sa galit ko, ang anak ko ang nagdurusa. Hindi ko na kayang isipin na dahil sa akin, siya ang nahihirapan. Victor… paano ko siya haharapin? Paano ko siya yayakapin habang alam kong dahil sa galit ko, siya ang nawawalan ng lakas?”Ang sasak
Samantala..Si Jane ay nakaupo sa likod ng van, ang mukha ay maputla. Ang balita ay parang isang malakas na sampal na tumama sa kanyang dibdib. Ang kamay niya ay nanginginig habang hinahawakan ang phone, ang tinig ni Eduardo ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isip.“Mommy… uwi na po… hindi na po ako kakain… sasaktan ko po ang sarili ko…”“Wala na sila?!” sigaw ni Jane, ang boses ay sumabog na parang hayop na nasugatan. “Paano nangyari ‘yon?! Sinundan niyo ba nang mabuti si Teddy?! Bakit hindi niyo alam na aalis sila?! Limang taon kong hinintay ang pagkakataong ito, at ngayon… ngayon pa, nakalayas na naman sila?!”Si Victor ay lumapit at hinawakan ang balikat ng kapatid, ang boses ay puno ng pag-iingat. “Jane, kalmado ka muna. Mukhang may babala sa kanila. Sigurado akong si Wright ‘yon. Ipinagkanulo niya tayo. Pero hindi pa tapos ‘to. Pwede nating i-trace ang flight nila. Pwede nating—”“Trace?!” putol ni Jane, ang sigaw ay puno ng galit at sakit na halo. “Gaano katagal ‘yon, Victo
Sa Switzerland, ang unang araw sa bagong tahanan ay hindi naging madali para kay Sophia. Habang si Teddy ay abala sa pag-aayos ng seguridad at paulit-ulit na pagtawag sa kanyang mga contact sa Europe, si Sophia ay nakaupo sa malaking couch sa living room, ang kamay ay nakahawak nang mahigpit sa tiyan niya na bahagyang lumalaki. Ang mukha niya ay maputla, parang nawalan ng dugo. Ang mga mata ay puno ng pag-aalala at takot na hindi niya maitago. Ang pagbubuntis niya ay maselan ang doktor sa Spain ay nagbabala na maaaring magkaroon siya ng complications dahil sa sobrang stress at patuloy na takbo.“Teddy…” tawag niya nang mahina, ang boses ay halos nawawala sa hangin.Si Teddy ay agad na lumapit mula sa kanyang makeshift office sa sulok ng sala. Lumuhod siya sa harap ni Sophia, hinawakan ang mga kamay nito nang mahigpit, ang mga mata ay puno ng takot at pagmamahal na halo.“Mahal, ano’ng nararamdaman mo?” tanong niya, ang boses ay nanginginig. “Masakit ba ang tiyan mo? Nahihilo ka ba? M
Sa Wright Mansion, ang madaling araw ay parang walang katapusan. Ang malaking bahay na dating puno ng katahimikan ay ngayon ay puno ng tahimik na sigaw ng sakit. Si Wright ay hindi na nakapagpahinga. Nakaupo siya sa gilid ng malaking kama sa master bedroom, ang mukha ay puno ng takot at guilt habang hinahaplos ang mainit na noo ni Eduardo. Ang bata ay patuloy na nanginginig, ang maliit na katawan ay basa ng pawis, ang hininga ay mabigat at putol-putol na parang nahihirapang huminga.“Baby… Daddy’s here,” bulong ni Wright, ang boses ay basag na basag, puno ng sakit na halos hindi na niya mabuo. “Huwag kang matakot. Daddy’s here. Hindi ka nag-iisa.”Pero si Eduardo ay patuloy na nagdedeliryo. Ang maliit na kamay ay nakakapit nang mahigpit sa damit ni Wright, ang mga labi ay pumuputol-putol habang binubulong ang mga salitang sumasaksak sa puso ng ama.“Mommy… uwi na po… masakit po ang ulo ko… hindi na po ako kakain… uwi na po kayo… love you po… bakit po niyo ako iniiwan?”Si Wright ay hi
Ang unang araw ng pamilya ni Teddy sa Switzerland ay nagsimula sa mahinang sinag ng umaga na sumisilip sa malalaking glass windows ng chalet. Ang snow sa labas ay kumikinang sa ilalim ng araw, parang isang puting kumot na bumabalot sa buong valley, ngunit sa loob ni Teddy, ang mundo ay hindi mapakali. Hindi siya nakatulog nang mahimbing. Bawat tunog sa labas ang mahinang ihip ng hangin, ang malayong tunog ng snow na bumabagsak mula sa puno, at bawat tik ng orasan ay nagpapaalala sa kanya na may banta pa rin na nakapalibot sa kanila, kahit libo-libong milya ang layo mula sa galit ni Jane.Nakahiga siya sa malaking kama, ang braso ay nakayakap nang mahigpit kay Sophia na nakasandal pa rin sa kanyang dibdib. Sa gitna nila, si Maria Cecilia ay natutulog nang mahimbing, ang maliit na mukha ay nakabaon sa dibdib ng ina, ang maliit na kamay ay nakahawak sa damit ni Teddy na parang ayaw nang bumitaw. Ang tanawin ay perpekto tahimik, mainit, at puno ng pag-asa. Pero sa dibdib ni Teddy, ang t
Sa Wright Mansion, ang orasan ay nagturo ng 2:17 ng madaling araw nang biglang magising si Wright dahil sa mainit na haplos sa kanyang braso. Si Eduardo ay nakahiga sa tabi niya sa malaking kama ng master bedroom, ang maliit na katawan ay nanginginig at puno ng pawis. Ang mukha ng bata ay namumula na, ang hininga ay mabigat at mabilis.“Baby… Eduardo?” bulong ni Wright habang dahan-dahang hinahaplos ang noo ng anak. Ang init ay sobra na. “Eduardo, gising ka ba?”Ang bata ay bahagyang gumalaw pero hindi bumukas ang mga mata. Sa halip, umungol ito nang mahina, ang maliit na kamay ay nakakapit sa damit ni Wright.“Mommy… Mommy… uwi na po… please…” bulong ni Eduardo sa delirium. Ang boses ay mahina pero puno ng sakit. “Mommy… masakit po… uwi na po kayo… hindi na po ako kakain… promise po…”Si Wright ay parang sinaksak sa puso. Agad niyang binuhat ang anak at hinaplos ang likod nito. Ang katawan ni Eduardo ay sobrang init na parang nasusunog.“Shh… Daddy’s here, baby. Daddy’s here,” bulong
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo







