All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 1 - Chapter 10

Ang umaga ay maliwanag, ang araw ay ngumingiti sa kalangitan ng Maynila, ngunit sa loob ng mansion ni Wright si Sophia Florence, ang mundo ay parang nakabalot ng makapal na ulap ng kalungkutan. Limang taon. Limang mahabang taon na inialay niya ang bawat hininga, bawat luha, bawat ngiti kay Wright William ang lalaking minahal niya nang higit pa sa kanyang sarili. Si Wright, ang gwapong CEO ng Wright Trading Inc., isang self-made billionaire na bumuo ng imperyo mula sa dukha at sakripisyo. Matangkad siya, may matalim na mga mata na parang kayang tunawin ang yelo, at ngiti na bihirang ibigay ngunit kapag ibinigay, parang buong mundo ang ibinibigay niya.Ngunit ang kanilang pag-ibig ay isang lihim. Isang malupit na lihim na nagpapahirap sa kanya araw-araw. Siya ang lihim na asawa ang babaeng naninirahan sa anino, ang babaeng naghihintay sa mga bihirang sandali na makasama siya. Limang taon ng pagbibigay nang walang hinihingi. Limang taon ng pagtanggi sa sarili para sa kanya.At ngayon, sa

Ang kanyang puso ay durog na, ang kanyang tiyan ay may buhay na nangangailangan ng katarungan. At ang lalaking ito ang misteryosong Teddy Smith na biglang lumitaw na parang tadhana ay nag-aalok ng daan palabas sa dilim.Habang ang ulan ay bumubuhos nang mas malakas sa labas, parang langit mismo ang sumasabay sa hagulhol ng kanyang puso, hinaplos ni Sophia ang kanyang tiyan. Ang maliit na buhay sa loob niya ay parang nag-iisang anchor sa gitna ng bagyo ng sakit. Ang mga luha ay patuloy na umaagos sa kanyang pisngi, halo sa ulan na tumatulo mula sa kanyang basang buhok. "Sige... tulungan mo ako, Teddy," bulong niya, ang boses ay nanginginig at basag. "Gusto kong malaman ang katotohanan. Gusto kong... malaman bakit ginawa ito ni Wright sa akin."Si Teddy Smith ay nakaupo sa driver’s seat, ang mga kamay ay matatag sa manibela, ngunit ang mga mata niya ay nakapako sa kanya may kakaibang intensity na hindi niya maipaliwanag. Sa loob-loob niya, ngumiti siya nang lihim. Tagumpay ang unang hak

Ang ulan ay hindi pa rin tumitigil, parang sumasabay sa walang humpay na luha ni Sophia. Nakaupo siya sa gilid ng kama sa loob ng kwartong puno ng gulo mga basag na salamin, pira-pirasong litrato, at mga sirang bagay na dating simbolo ng kanyang "masaya" na buhay kay Wright. Ang maleta niya ay nakatayo na sa tabi ng pinto, puno ng mga gamit na nag-iisang magpapatunay na umiral siya rito. Basang-basa pa rin ang kanyang mukha, ang mga mata ay namamaga at pula, parang hindi na makakakita pa ng liwanag.Pagkatapos ng tawag kay Teddy, nakaupo lang siya roon, nakatingin sa kawalan. Ang phone niya ay nakahiga sa sahig, ang screen ay nagfa-flash pa ng missed call mula kay Wright marahil ay tumawag ito pagkatapos ng biglaang pagbababa niya kanina. Ngunit hindi niya iyon sinagot. Ano pa ang sasabihin niya? Paano niya sasabihin na alam niya na ang lahat na alam niyang kasinungalingan ang limang taon nila, na kabit lang pala siya, na ang anak nila ay ipinanganak sa isang relasyong walang bisa?"P

Pagbaba niya sa sala, nakita niya si Teddy na nakaupo sa malaking dining table, puno ng pagkain fresh fruits, omelette, toast, at mainit na kape. Ang mansyon ay malaki at eleganteng, ngunit malamig walang personal touch, parang hotel lang. Si Teddy ay naka-simple white shirt at pants, gwapo gaya ng dati, ang mga mata ay nakatingin sa kanya nang may awa. "Umupo ka," sabi niya, hinila ang upuan para sa kanya. "Kumain ka. Kailangan mo ng lakas, lalo na't... buntis ka." Napatingin si Sophia sa kanya, ang mga mata ay puno ng luha ulit. "Paano mo nalaman? Hindi ko pa sinasabi kahapon." Ngumiti si Teddy nang maliit. "Narinig ko kahapon sa sasakyan, nang umiiyak ka. At nakita ko ang haplos mo sa tiyan mo. Congratulations... pero alam ko kung gaano kasakit 'yan ngayon." Doons na sumabog ulit ang emosyon ni Sophia. Bumagsak ang mga luha niya sa mesa, ang mga balikat ay nanginginig. "Teddy... buntis ako sa anak niya. Dalawang buwan na. Akala ko, magiging masaya siya. Akala ko, dahil dito, ipa

Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."Sa loob-loob niya, ang sakit ay sobrang labis. Hindi siya sanay na walang Sophia. At ngayon, habang kasama ang "tunay" na asawa sa mata ng mundo, ang puso niya ay umiiyak para sa lihim na babaeng nawala."Sophia... hanapin kita. Babalikan kita. Mahal na mahal kita."Ang malaking mansion nina Wright at Jane sa eksklusibong village ay laging puno ng kinang mga chandelier na kumikinang na parang mga brilyante, mamahaling furniture na imported, at mga painting sa dingding na nagkakahalaga ng milyon. Ito ang bahay na ipinapakita sa mundo: ang perpektong buhay ng perpektong mag-asawa. Si Jane Clyde-Wright ang reyna rito—elegante, sosyal, anak ng makapangyarihang pamilya na nagbigay ng koneksyon sa