Diligan Mo Ako, Ninong

BIANCA’S P O V~

“Akala ko ba hindi ka iinom?”

Napatingin ako kay Kyra bago muling bumalik ang tingin ko sa kabilang mesa.

Nandoon si Ethan.

At may kasama siyang babae.

Masakit pala talagang makita ang taong mahal mo na nakangiti sa iba.

Lalo na’t ilang araw pa lamang ang lumipas mula nang sabihin niya parang kapatid lang ang turing niya sa akin.

Humigpit ang hawak ko sa baso.

“Bianca,” mahinang tawag ni Kyra. “Huwag mo nang tingnan.”

“Hindi ko naman tinitingnan ah!”

“Huwag ka ngang sinungaling. Kanina ko pa napapansin.”

Hindi ako sumagot.

Muli akong napatingin.

Tumawa ang babae sa tabi ni Ethan. May sinabi ito sa kaniya, at bahagya siyang yumuko upang marinig ito nang mas maigi.

Napangiti siya.

Iyon ang ngiting ilang taon kong hinintay na makita para sa akin.

Pero hindi kailanman dumating.

“Girl…”

“Okay lang ako.”

Pero ang totoo, hindi ako okay.

At lalong hindi ako naging okay nang mapansin kong tumingin si Ethan sa direksiyon ko.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Mabilis akong umiwas.

Ayokong makita niya ang luha sa mga mata ko.

Ayokong malaman niyang hanggang ngayon, mahal ko pa rin siya.

Tumayo ako.

“Bibiyahe ka bukas. Huwag kang magpakalasing,” paalala ni Kyra.

“Hindi ako magpapakalasing, Kyra. Kaya don't worry, mag-enjoy dapat tayo ngayong gabi!”

Kinuha ko ang baso at muling uminom.

Ilang minuto ang lumipas, pero lalo lamang bumigat ang dibdib ko nang makita kong hinalikan ng babae si Ethan sa pisngi.

Tumayo ulit ako para pumunta sa banyo.

Ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang bahagyang umikot ang paningin ko.

Napahawak ako sa mesa.

“Miss, okay ka lang?”

May lalaking lumapit at inalalayan ako.

“Kaya ko,” sagot ko.

Pero bago pa ako tuluyang makalakad, may kamay na humawak sa braso ko.

“Bianca.”

Nanigas ako.

Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.

Si Ethan.

“Bitawan mo siya,” malamig niyang sabi sa lalaki.

“Ako na,” dagdag niya.

Napatingin sa kaniya ang lalaki bago tuluyang bumitaw.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ni Ethan.

“Umiinom malamang.”

“Kitang-kita ko.”

“E di bakit mo tinatanong?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, tinitigan niya ako.

“Uuwi na kita.”

Napatawa ako nang mapait.

“Bakit? Concerned ka?”

“Tingnan mo nga ang sarili mo! Hindi ka na maayos. Hindi ikaw ang Bianca na kilala ko.”

“Hindi mo naman kailangang alalahanin ako.”

“Bianca.”

“Bakit?” Napatingin ako sa kaniya. “Dahil parang kapatid mo lang ako?”

Nanigas ang panga niya.

“Hindi dito, Bianca.”

“Bakit hindi?”

“Sumama ka sa akin.”

“Hindi.”

“Bianca, makinig ka. Kung hindi ko lang kaibigan ang kuya mo, papabayaan kita dito!”

Napahinto ako.

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong ganoon ang boses niya.

Hindi utos.

Hindi malamig.

Hindi ko alam kung bakit, pero sumama ako.

Tahimik ang biyahe papunta sa bahay.

Hindi ako nagsasalita.

Pagpasok namin sa kuwarto, inilagay niya ang bag ko sa upuan at kumuha ng tubig.

“Inumin mo.”

Kinuha ko ang baso ngunit hindi ko ito agad ininom.

“Bakit mo ako dinala rito?”

“Para makapagpahinga ka.”

“Paano iyong babae mo?”

Natahimik siya.

“Masaya naman kayong magkasama, bakit iniwan mo?”

“Bianca…”

“Hindi mo na kailangang magpaliwanag, Ethan.”

“Hindi iyon ang dapat mong isipin. Isipin mo ang sarili mo. Tingnan mo ang sarili mo, para kang bata na wala sa sarili!”

“Talaga?”

Napangiti ako nang mapait.

“Kung gano’n, bakit parang mas alam mo pa kung ano ang dapat kong gawin kaysa sa sarili ko?”

Saglit akong natahimik bago ko siya tinitigan.

“Akala ko nga, hindi mo ako kayang makita bilang babae. Pero kanina, habang nakikita kitang kasama siya, parang napakadali para sa’yo.”

Lumapit siya.

“Bata ka pa, kaya hindi mo naiintindihan.”

“24 na ako, Ethan! Puwede ko nang gawin ang mga bagay na gusto ko! Ipaintindi mo sa akin kung bakit hindi kita pwedeng mahalin?”

Hindi siya nagsalita.

“Ethan.”

Tumingin siya sa akin.

Matagal ang naging katahimikan niya. At sapat na iyon para muling sumakit ang dibdib ko.

“Kahit kaunti ba, wala kang naramdaman para sa akin?” tanong ko.

Hindi pa rin siya sumagot.

“Bakit hindi ka makasagot? Tingnan mo ako sa mga mata ko, Ethan. Sabihin mo kung mahal mo ako.”

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo. At kahit kailan, wala akong naramdaman para sa’yo, Bianca!”

Napatawa ako nang mahina.

“Hindi mo alam?”

“Bianca, hindi ganoon kadali.”

“Para sa akin, madali lang. Isang salita lang ang kailangan kong marinig from you, Ethan! Bakit, pagdating sa akin, hirap na hirap ka?”

Lumapit ako hanggang ilang hakbang na lang ang pagitan namin.

“Mahal kita, Ethan. Mahal na mahal kita. Sabihin mo lang kung ano ang ayaw mong gawin ko, gagawin ko para sa’yo.”

Nakita kong nagbago ang kaniyang mga mata.

“Hindi mo kailangan baguhin ang sarili mo para magustuhan ka ng lalaki! Maganda ka at matalino, kaya huwag mong sayangin ang pagmamahal mo para sa akin!”

“Pero hindi pa rin nagbago ang nararamdaman ko para sa’yo! Masakit sa dibdib na makita kitang nakangiti sa iba, pero pagdating sa akin, hindi mo magawa!”

“Bianca…”

“Bukas aalis na ako.”

Bigla siyang natahimik.

“Hindi mo alam kung gaano ako napahiya noong umamin ako sa’yo.”

Nanatili siyang tahimik.

“Bakit mo ginawa iyon?”

“Ang alin?”

“Bakit mo hinalikan iyong babae?”

Hindi siya agad nakasagot.

At dahil sa sakit, alak, at lahat ng bagay na matagal kong kinimkim, lalo kong naramdaman ang bigat sa dibdib ko.

Lumapit ako sa kanya.

“Kung aalis ako…” mahina kong sabi, “mapapansin mo ba ako?”

Bigla siyang napatingin sa akin.

“Bakit mo sinasabi ’yan?”

“Dahil hindi ko kayang manatili rito habang ikaw naman ay patuloy na nagpapaalala sa akin na hindi ako ang gusto mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi mo alam kung ano ang gusto ko.”

“E di sabihin mo, Ethan!”

Hindi siya nagsalita.

Kaya ako na ang lumapit.

Hinawakan ko ang kuwelyo ng kaniyang damit at hinalikan siya.

Saglit siyang natigilan.

Akala ko itutulak niya ako.

Pero hindi.

Hinawakan niya ang baywang ko at gumanti sa halik.

Napapikit ako.

Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang hulaan kung ano ang nararamdaman niya.

Nandoon siya.

Kasama ko.

Hinahalikan ako.

At sa halik na iyon, parang nawala ang siyam na taon ng mga tanong na wala namang kasagutan.

Nang maghiwalay kami, kapwa kami tahimik.

“Bianca…”

“Sabihin mong ayaw mo.”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, muli niya akong hinalikan.

Mas mabagal.

Mas malalim.

At sa gabing iyon, sa gitna ng sakit, galit, at matagal naming pagtatago ng damdamin.

Isang halik na matagal ko nang gustong mangyari.

Isang halik na alam kong pagsisisihan ko.

Naramdaman ko ang labi niya na gumalaw.

Humiga ako sa kama na nakayakap sa kaniya habang hinahalikan.

“Ethan, fuck me or leave?” bulong ko sa kaniya.

“Call me Ninong. And i will fuck you,” bulong niya habang hinihingal.

Para akong batang binigyan ng candy nang marinig ko ang sinabi niya.

“Fuck me, Ninong—”

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang paglapit niya.

“Ninong…” mahina kong tawag.

Napapikit ako habang lalo kong nararamdaman ang init ng kaniyang katawan.

“Arcgggk, Ninonggg. Pleasee isubo mo ahhhhh.”

Pakiramdam ko mababaliw ako sa init ng katawan na nararamdaman ko.

Hanggang sa—

“Arghhhh, Ninong. Ang lakiii ng alaga mo ahhhh isagad mo pa, Ninong.”

Tumigil ito sa ginagawa niya at dumapa para makita ang ibabang parte ng katawan ko.

“Shit!”

“Bakit ang sarap mo. Fuck! Ang bilis kong labasan sayo, Bianca.”

Naramdaman ko ang labas at pasok ng dila nito sa loob ng ibabang parte ko.

Pero sa sandaling iyon, wala akong pakialam.

Hindi ko na inisip ang bukas.

Gusto ko lang maging akin siya kahit sa isang gabi.

Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, nagising ako.

Tahimik ang kuwarto.

Nakahiga si Ethan sa tabi ko.

Sandali ko siyang tinitigan.

Kahapon, gusto kong marinig mula sa kaniya na may nararamdaman din siya.

Ngayong umaga, mas lalo akong natatakot sa sagot. Dahil kahit may nangyari sa amin, hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon para sa kaniya.

Hindi ko kayang hintayin siyang magpasya. Hindi ko kayang muling marinig na parang kapatid lang niya ako.

Bumangon ako.

Tahimik kong inayos ang sarili ko at kinuha ang maleta. Bago ako tuluyang lumabas, muli akong napalingon sa kaniya.

“Paalam, Ethan.”

Hindi siya nagising.

At marahil iyon ang mas mabuti.

Dahil kung nagising siya at pinigilan ako, hindi ko alam kung magkakaroon pa ako ng lakas na umalis.

Kinuha ko ang maleta ko at lumabas ng kuwarto.

Ilang oras na lang at lilipad na ako palayo sa Pilipinas.

At hindi ko alam kapag nagising si Ethan at malaman niyang wala na ako—

hahanapin niya ba ako, o magiging isa lang akong gabing tuluyan niyang makakalimutan?