Kabanata 2

Ngumiti ang lalaking nasa katanghaliang-gulang, tumango, at nagsabi, “Pangalawang Kapatid, ito nga ang kilalang sekta ng mga imortal! Prominente pa rin ang ating pamilya sa lugar kaya may karapatan tayong magrekomenda ng mga potensyal na disipulo. Alam mo naman ang anak ko—hindi siya mahilig mag-aral, pero mahusay siya sa espada at kutsilyo. Sa totoo lang, nagdududa akong tatanggapin siya ng sekta. Napakahalaga ng puwestong ito. Pero si Pedro, mula pagkabata ay matalino na at mahilig mag-aral. Baka siya ang magkaroon ng pagkakataon.”

Tuwang-tuwa ang ina ni Pedro at nauutal na sabi, “Ikaapat na Kapatid… ito… ito…”

Hinagod ng lalaking nasa katanghaliang-gulang ang ulo ni Pedro at sinabi, “Pangalawang Kapatid, Pangalawang Hipag, ako na ang bahala rito. Hayaan ninyong subukan ni Pedro. Kung tatanggapin siya, malaking biyaya iyon para sa kanya.”

Nalilito si Pedro habang tinitingnan ang kanyang mga magulang at ang Ikaapat na Tito. Hindi niya maunawaan ang nangyayari. “Imortal? Ano po ang mga imortal?” mahina at nag-aalangan niyang tanong.

Naging seryoso ang mukha ng lalaki. “Pedro, ang mga imortal ay yaong may kakayahang lumipad sa kalangitan. Hindi sila basta-bastang nauunawaan ng mga ordinaryong tao tulad natin.”

Hindi man niya lubos na naintindihan, unti-unting nabuo sa isip ni Pedro ang matinding pag-usisa tungkol sa mga imortal.

Tuwang-tuwa ang ama ni Pedro. Hinila niya ang asawa at tila luluhod na sa harap ng Ikaapat na Tito. Agad silang pinigilan ng lalaki at taos-pusong nagsabi, “Pangalawang Kapatid, bakit ka ganyan? Maaga pang namatay si Nanay. Kung hindi dahil sa iyong ina na nag-aruga sa akin, baka wala ako rito ngayon. Si Gerry ang anak ko, at ito ang pinakamaliit na magagawa ko.”

Naluha ang ama ni Pedro. Mahigpit niyang hinaplos ang likod ng Ikaapat na Tito, tumango, at mariing sinabi kay Pedro, “Tandaan mo ito, Juan, huwag mong kalilimutan ang ginawa ng Ikaapat mong Tito para sa atin. Kung makalimutan mo, hindi na kita ituturing na anak!”

Nanginig ang dibdib ni Pedro. Hindi man niya lubos na nauunawaan ang tungkol sa mga imortal, malinaw sa kanya kung gaano ito kahalaga sa kanyang mga magulang. Lumuhod siya sa harap ng Ikaapat na Tito at magalang na yumuko nang ilang ulit.

Hinawakan siya ng lalaki at pinuri. “Magaling na bata. Maghanda ka na. Susunduin kita sa katapusan ng buwan.”

Nang gabing iyon, maaga siyang natulog. Mula sa kabilang silid, naririnig pa rin niya ang masayang usapan ng kanyang ama at Ikaapat na Tito. Bihira uminom ang kanyang ama, pero ngayong gabi ay napainom siya dahil sa tuwa.

“Mga imortal… ano ba talaga sila?” bulong ni Pedro habang nakahiga. Ramdam niya sa puso na ito ay isang pambihirang pagkakataon—isang pagkakataon para makita ang mundong nasa labas ng nayon.

Kinabukasan, maagang umalis ang Ikaapat na Tito. Inihatid siya ni Pedro at ng kanyang mga magulang hanggang sa pasukan ng nayon. Sa pag-uwi nila, napansin ni Pedro na tila mas bumata ang mukha ng kanyang ama—punô ng pag-asa at pananabik.

Mas malaki pa ang pag-asang iyon kaysa noong gusto niyang pumasa si Pedro sa pagsusulit sa distrito.

Walang lihim sa nayon—kahit ilang tuta pa ang ipanganak ng isang aso, alam ng lahat. Kaya hindi nagtagal, kumalat ang balita. Mula sa bibig ng ina ni Pedro, nalaman ng buong nayon ang tungkol sa sekta ng mga imortal. Sunod-sunod ang pagbisita ng mga kapitbahay. Iba na ang tingin nila kay Pedro ngayon—may mga naiinggit, may mga humahanga, at may mga hindi maitago ang pagkadismaya.

“Ang pamilya Dela Cruz ay nagluwal ng isang mabuting anak. Tinanggap siya bilang disipulo ng Samahang Liwayway!”

“Nakita ko si Pedro mula pagkabata! Napakatalino niyang bata. Ngayon, magiging disipulo siya ng Samahang Liwayway. Napakaganda ng kinabukasan niya.”

“Pedro, ang galing mo talaga. Kapag naging matagumpay ka balang araw, huwag mo kaming kalimutang bisitahin.”

Paulit-ulit na pumapasok sa tainga ni Pedro ang mga papuring ito, na para bang opisyal na siyang disipulo ng Samahang Liwayway. Sa tuwing maririnig ito ng kanyang mga magulang, hindi nila mapigilang ngumiti. Unti-unting nababawasan ang mga kulubot sa kanilang mga mukha.

Tuwing naglalakad si Pedro nang mag-isa sa nayon, masigla siyang kinakausap ng mga taga-roon. May mga magulang pang sinasabihan ang kanilang mga anak na tularan siya.

Mabilis lumipas ang kalahating buwan. Kumalat ang balita sa mga karatig-nayon na si Pedro ay magiging disipulo ng Samahang Liwayway. Marami ang nagpunta upang makita siya.

Lahat ng dumarating ay may dalang regalo. Hindi ito tinanggihan ng mga magulang ni Pedro, ngunit pagkatapos nilang umalis, agad silang nagplano kung paano ibabalik ang mga regalo. Sabi ng ama ni Pedro, “Magiging imortal ang anak natin balang araw. Hindi siya dapat tumanggap ng anumang pabor. Maghahanda tayo ng regalo para sa lahat.”

Hindi nagtagal, nalaman ng buong angkan ng Dela Cruz na ibinigay ng Ikaapat na Tito ang puwesto ng kanyang anak kay Pedro. Isa-isa silang dumating upang bumati.

Malaki ang pagpapahalaga ng ama ni Pedro sa mga bumibisitang kamag-anak, lalo na’t marami sa kanila ang humamak sa kanya noon at pinalayas pa siya sa pamilya. Ngayon, lahat sila ay dumadalaw. Para sa kanya, parang nabura ang mga taon ng pait.

Nag-usap sila ng ina ni Pedro at nagpasya silang ayusin nang maayos ang pagtanggap sa mga bisita. Gumastos sila upang kumuha ng guro sa nayon para sumulat ng mga imbitasyon.

Ayaw tanggapin ng guro ang bayad. Ang nais lamang niya ay kilalanin ni Pedro na lumaki itong nag-aaral sa ilalim ng kanyang gabay. Hindi na kumibo si Jinkee dahil totoo naman iyon.

Nang maipadala ang mga imbitasyon sa karamihan ng angkan, napakarami ng bisita kaya kinailangan ng ama ni Pedro na ilipat ang handaan sa plaza ng nayon at maghanda ng isang malaking kapistahan.

Tumulong ang mga taga-nayon sa pag-aayos. Habang nag-uusap sila, walang tigil ang papuri kay Pedro.

Dinala ng ama ni Pedro ang kanyang asawa at anak sa pasukan ng nayon upang personal na salubungin ang mga panauhin at ipakilala ang bawat kamag-anak kay Pedro.

“Ito ang pangatlong lolo mo,” sabi ng ama niya habang tinutulungan ang isang matandang lalaking maputi ang buhok. “Noong pinaalis ako sa pamilya, malaki ang lihim niyang naitulong sa akin. Pedro, tandaan mo ang kabutihan niya.”

Mabilis na tumango si Pedro. Tiningnan siya ng matanda at sinabi, “Pangalawang Kapatid, ang bilis ng panahon. Ganito na kalaki ang anak mo! Mas maliwanag pa ang kinabukasan niya kaysa sa iyo.”