Kabanata 3

Nagningning ang mukha ng ama ni Pedro. “Pangatlong Lolo, matalino si Pedro mula pagkabata. Sigurado akong mas hihigit pa siya sa akin. Sige po, dahan-dahan lang. Asawa, tulungan mo si Pangatlong Lolo.”

Agad na inalalayan ng ina ni Pedro ang matanda papunta sa piging.

Nang makalayo ang matanda, napabuntong-hininga ang ama ni Pedro at bulong niya sa anak, “Ang matandang ’yan, siya ang tumingin sa akin nang mababa at nagpapaalis sa akin noon. Ngayon na maganda ang kinabukasan mo, bigla niya akong binabati. Ganyan ang klase ng kamag-anak na ’yan.”

Tumango si Pedro at nagtanong, “Darating ba si Ikaapat na Tito?”

Umiling ang kanyang ama. “Nagpadala ng liham ang Ikaapat mong Tito. Hindi raw siya makakabalik hanggang sa katapusan ng buwan.”

Maya-maya, may isa pang karwaheng dumating sa pasukan ng barangay. Isang lalaking mga limampung taong gulang ang bumaba. Tiningnan niya ang ama ni Pedro at masiglang sinabi, “Pangalawang Kapatid, congratulations!”

Naging kumplikado ang ekspresyon ng ama ni Pedro. “Kuya…”

Pinikit sandali ng matanda ang kanyang mga mata, saka tumingin kay Pedro. Ngumiti siya. “Pangalawang Kapatid, anak mo ba ito? Hindi masama! Baka siya nga ang mapili.”

Nakasimangot ang ama ni Pedro at bahagyang nag-unat ng likod. “Maaaring hindi ganoon kagaling si Pedro, pero matalino siya at mahilig magbasa. Sigurado akong may pag-asa siya.”

Isang mapagmataas na tinig ang biglang sumabat mula sa loob ng karwahe. “Hindi totoo ’yan. Kapag ang mga sekta ng imortal ang pumipili ng disipulo, napakahigpit ng pamantayan. At sa nakikita ko, medyo… mabagal ang batang ’yan. Sayang lang ang oras niya.”

Lumabas mula sa karwahe ang isang binatang mga labing-anim o labingpitong taong gulang. Maganda ang tindig, matalim ang kilay, at ang mga mata’y puno ng paghamak.

Tumingin sa kanya ang ama ni Pedro, at si Pedro naman ay nagbigay ng isang malamig na tingin ngunit nanahimik.

Nag-iba ang kulay ng mukha ng matanda at sumigaw, “Ramon, ano ba ’yang asal mo?! Ito ang Pangalawang Tito mo, at ito ang pinsan mong si Juan. Bakit hindi ka bumabati?”

Lumapit siya sa ama ni Pedro at nagpaumanhin. “Pangalawang Kapatid, pasensya ka na sa anak ko. Pangit ang mga sinabi niya, pero…” Bigla siyang lumingon at nagpatuloy, “Pero totoo rin na hindi basta-basta ang pagtanggap ng mga imortal ng disipulo. Kapalaran ang nagtatakda. Sa pagkakataong ito, dahil lubos na interesado ang Samahang Liwayway sa anak ko, binigyan ang pamilya natin ng tatlong puwesto—kasama ang para sa kanya.”

Matigas ang sagot ng ama ni Pedro. “Kung kaya ng anak mo, kaya rin ng anak ko!”

Natawa ang binata at walang pakialam sa sermon ng kanyang ama. “Kayo pala ang Pangalawang Tito. Huwag kayong masyadong umasa. Ang landas ng paglilinang ay napakahirap. Isa lang sa sampung libo ang nagtatagumpay. Paano niya ako matatalo, gayong ako mismo ay personal na napili ng isang imortal na guro?”

Nagningning ang mukha ng matanda sa pagmamalaki bago niya “pinagalitan” ang anak at dinala ito papunta sa piging.

“Kuya Ramon, huwag kang mag-alala,” sabi ng ama ni Pedro, pilit pinapakalma ang sarili. “Kung hindi ka mapili, ayos lang. May district exam pa naman sa susunod na taon.”

Mahinang bulong ni Pedro, puno ng kumpiyansa, “’Tay, huwag kang mag-alala. Ako ang pipiliin.”

Marahang hinaplos ng kanyang ama ang balikat niya. Punô ng pag-asa ang kanyang mga mata.

Isa-isa nilang tinanggap ang mga kamag-anak bago sila bumalik sa kapistahan. Sa harap nila ay masiglang tanawin ng mga taong nagdiriwang.

Tumayo ang ama ni Pedro at sumigaw, “Mga mahal kong kamag-anak at kababaryo! Ako si Tomas Dela Cruz. Hindi ako edukadong tao at wala akong magarbong salita, pero ngayong gabi, masaya ako dahil may pagkakataon ang anak ko na maging disipulo ng Samahang Liwayway. Ito na ang pinakamaligayang sandali ng buhay ko. Maraming salamat sa inyong pagdating!”

Itinaas niya ang tasa at ininom ang laman nito nang isang higop.

“Pangalawang Kapatid,” sabi ng isa, “matalino ang anak mo mula pagkabata. Siguradong mapipili siya, tulad ng anak ni Ramon. Magiging imortal din siya.”

“Pangalawang Kapatid,” dagdag ng isa pa, “ang pagkakaroon ng anak na tulad ni Pedro ay sapat na para sabihing hindi ka nabuhay nang walang kabuluhan. Sa hinaharap, ang gagawin mo na lang ay maghintay ng magandang kapalaran.”

“Pedro, ipagmamalaki mo ang tatay mo! Kailangan mong makapasok sa Samahang Liwayway, anuman ang mangyari!”

Masaya at makulay ang kapistahan. Mula sa lahat ng sulok ay maririnig ang tawanan, tugtugan, at pagbati. Ngunit tulad ng ama ni Ramon, marami ang nagbubunyi lamang sa ibabaw—ngunit sa puso ay hinahamak pa rin si Pedro at ang kanyang ama. Tinitigan ng ama ni Ramon ang kanyang anak, saka si Pedro. Hindi niya maitago ang pagkainis. Hindi niya inaasahan ang ginawa ng Ikaapat na Tito, ngunit kumbinsido siyang hindi pipiliin ng mga imortal si Pedro.

Sunod-sunod ang pagdating at pag-alis ng mga tao. Hinila ng ama ni Pedro ang anak mula sa mesa hanggang mesa, ipinapakilala siya sa mga kamag-anak na ni hindi niya kilala, at nakikipag-toast sa bawat isa.

Sa dami ng nainom, ngayon lang nakita ni Pedro ang kanyang ama na ganito kasaya. Umabot ang kasiyahan hanggang gabi bago nagsimulang magsiuwian ang mga tao. Ngunit bago umalis, at sinisigurong walang nakakakita, lumapit si Ramon kay Pedro at bumulong nang may paghamak:

“Hangal. Hindi ka pipiliin. Hindi ka sapat.”

Iniwan niya si Pedro na may ngiting puno ng pangmamaliit.

Pag-uwi, nakahiga si Pedro sa kama. Tahimik ngunit mariin niyang ipinangako sa sarili:

“Kailangan akong mapili… kahit ano pa ang mangyari.”

Mabilis lumipas ang kalahating buwan. Dumating ang Ikaapat na Tito sakay ng karwahe.

Agad siyang sinalubong ng mga magulang ni Pedro. Pagkapasok, naghilamos ang lalaki at nagmamadaling nagsabi, “Pangalawang Kapatid, Pangalawang Hipag, hindi ako maaaring magtagal. Kukunin ko si Pedro ngayon. Bukas ng umaga darating ang Samahang Liwayway para sunduin ang mga kandidato.”

Natigilan ang ama ni Pedro. May lungkot sa kanyang mukha, ngunit tumango siya. “Ayos lang. Pedro, sumama ka sa Ikaapat mong Tito. Kung mapili ka, mag-aral ka nang masunurin. Kung hindi… huwag kang mag-alala. Umuwi ka.”

Hindi nag-atubili si Pedro. Lumapit ang kanyang ina, may hawak na nakabalot na parsela. “Pedro, makinig ka sa Ikaapat mong Tito. Huwag kang magpapasaway. Iba ang mundo sa labas, kailangan mong maging matiyaga. Inihanda kita ng bagong damit. Narito rin ang mga paborito mong inihurnong kamote. Miss na miss ka na agad ni Nanay. Kung hindi ka mapili… bumalik ka, anak.”