All Chapters of Walang Kapantay: Chapter 1 - Chapter 10

Si Pedro ay nakaupo sa gilid ng isang maliit na kalsada sa nayon, nakatingin sa bughaw na kalangitan habang nalilito ang isip. Hindi iyon ang tunay niyang pangalan; palayaw lamang iyon na ibinigay sa kanya. Dahil mahina ang kanyang kalusugan noong siya’y bata pa, natakot ang kanyang ama na baka hindi siya mabuhay, kaya binigyan siya ng palayaw na ito bilang bahagi ng tradisyon.Ang tunay niyang pangalan ay Juan Dela Cruz. Ang pamilyang Dela Cruz ay kilalang malaking angkan sa lugar—isang pamilya ng mga karpintero. Sila ay tanyag sa kanilang mga produktong kahoy at nagmamay-ari ng ilang tindahan sa bayan.Ang ama ni Pedro ay ang pangalawang anak ng pamilya. Ipinanganak siya sa isang ikalawang asawa, kaya hindi siya maaaring magmana ng negosyo ng pamilya. Dahil dito, umalis siya sa kanilang tahanan nang siya’y ikinasal at nanirahan sa nayon.Gayunpaman, dahil mahusay na karpintero ang kanyang ama, hindi nagkulang ang pamilya ni Pedro. Sapat ang kanilang kabuhayan at iginagalang sila ng

Nagningning ang mukha ng ama ni Pedro. “Pangatlong Lolo, matalino si Pedro mula pagkabata. Sigurado akong mas hihigit pa siya sa akin. Sige po, dahan-dahan lang. Asawa, tulungan mo si Pangatlong Lolo.”Agad na inalalayan ng ina ni Pedro ang matanda papunta sa piging.Nang makalayo ang matanda, napabuntong-hininga ang ama ni Pedro at bulong niya sa anak, “Ang matandang ’yan, siya ang tumingin sa akin nang mababa at nagpapaalis sa akin noon. Ngayon na maganda ang kinabukasan mo, bigla niya akong binabati. Ganyan ang klase ng kamag-anak na ’yan.”Tumango si Pedro at nagtanong, “Darating ba si Ikaapat na Tito?”Umiling ang kanyang ama. “Nagpadala ng liham ang Ikaapat mong Tito. Hindi raw siya makakabalik hanggang sa katapusan ng buwan.”Maya-maya, may isa pang karwaheng dumating sa pasukan ng barangay. Isang lalaking mga limampung taong gulang ang bumaba. Tiningnan niya ang ama ni Pedro at masiglang sinabi, “Pangalawang Kapatid, congratulations!”Naging kumplikado ang ekspresyon ng ama ni

Ang Tanawin ng Samahang LiwaywaySa harap ni Juan ay isang tanawing parang paraiso—mga bundok na luntian, mga bulaklak na makukulay, malinaw na ilog, at malamig na simoy ng hangin. Para itong larawan mula sa isang lumang alamat.Sa di-kalayuan ay nakatayo ang isang napakataas na bundok, ang tuktok nito’y natatakpan ng ulap. Mula roon ay maririnig ang mga huni ng hayop at ang pagaspas ng hangin. May isang landas na paikot-ikot pababa, parang iginuhit ng isang pintor.Sa tuktok ng bundok ay may isang bulwagang nakabalot sa liwanag. Kahit natatakpan ng ulap, tila nagliliwanag ito mula sa loob—nakakaakit ng paggalang.Sa tabi nito ay may isang tulay na kulay pilak, hugis kalahating buwan, na nag-uugnay sa isa pang tuktok ng bundok.Sa gitna ng kagandahang ito, malinaw kung bakit dito matatagpuan ang Samahang Liwayway—isa sa mga natitirang sekta ng paglilinang sa buong bansa. Limandaang taon na ang nakalilipas, sila ang pinakamakapangyarihang sekta sa buong lupain, tahanan ng mga halimaw s

Ikalawang Araw at Ikatlong ArawKinabukasan, duguan ang mga kamay ni Juan. Nag-iiwan siya ng bakas ng dugo sa bawat hakbang. Hindi niya alam kung paano siya nakakapagpatuloy—tila may isang bagay na nagtutulak sa kanyang katawan kahit halos mawalan na siya ng ulirat.Sa pagsikat ng araw sa ikatlong araw, halos hindi na niya makita ang dulo ng hagdan. Ngunit nang sa wakas ay makita niya ito, isang malakas na tinig ang yumanig sa kanyang puso:“Tapos na ang oras! Tatlo lamang ang kwalipikado. Ang natitira… nabigo!”Napatawa si Juan—isang maliit, mapait, at walang pag-asang tawa. Napahilig siya sa hagdan, at tila naglaho ang kanyang kamalayan.Pagkatapos ng PagsubokAng lalaking nakaitim na imortal na nakita nila tatlong araw na ang nakalipas ay nakatayo sa tuktok ng bundok. Tinitingnan niya si Juan mula sa hindi hihigit sa limampung metro ang layo, malamig ang mga mata.Bumaba ang ilang disipulo ng Samahang Liwayway. Bawat isa ay tumigil sa tabi ng isang kabataan at pinainom sila ng gamo

Pagbagsak ng Pag-asaBiglang parang tumanda ng sampung taon ang ama ni Pedro. Bumagsak siya sa kanyang upuan, nanlalambot. Nagulat din ang ina ni Pedro, hindi makapaniwala sa narinig.“Kuya Jun… totoo ba ’to?” mahina niyang tanong.Kinagat ni Pedro ang kanyang labi hanggang sa dumugo. Bumagsak siya sa sahig at sunod-sunod na yumuko.“Inay… Tatay… hindi ako pinili ng mga imortal. Patawad po… Sa kabilang buhay ko na lang kayo babawi-an…”Nang makita ng ina ni Pedro ang kawalan ng pag-asa sa kanyang anak, mabilis siyang tumakbo at inalalayan ito.“Anak, huwag kang mag-alala. Paano kung hindi ka napili? May district exam pa sa susunod na taon. Anak, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Huwag kang gagawa ng kalokohan. Hinihintay ka pa namin ng tatay mo… hanggang sa huling araw namin.”Nagising sa pagkabigla ang ama ni Pedro. Napagtanto niya ang pinagdadaanan ng anak. Nanginginig ang puso niya habang mabilis siyang lumapit.“Pedro, anak… huwag kang gagawa ng kahit anong hangal. Makinig ka sa