Kabanata 1

Isang araw lamang matapos manumbalik ang kanyang mga alaala, napagtanto ni Kelsey na ang buhay na kanyang tiniis sa loob ng limang taon ay hindi kailanman naging isang tunay na pagsasama bilang mag-asawa.

Pagdurusa iyon.

"Gusto ko ng diborsyo."

Kalmadong lumabas ang mga salitang iyon sa kanyang mga labi, ngunit biglang natahimik ang buong silid.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Ramon Holloway. Dumapo ang matatalim niyang mga mata sa babaeng nakasama niya sa loob ng limang taon.

Ang kanyang asawa…

Ang mismong babaeng hindi makatingin sa kanyang mga mata kapag nakikipag-usap sa kanya, kahit ilang taon na silang kasal, ay nakatayo ngayon sa harap niya at diretso siyang tinitingnan sa mga mata.

Bahagyang kumunot ang noo ni Ramon dahil sa pagkainis na naantala ang kanyang trabaho, ngunit agad din itong bumalik sa dati.

"Diborsyo?" ulit niya sa walang pakialam na tono habang ibinabalik ang kanyang tingin sa dokumentong binabasa niya, na para bang walang kahulugan ang salitang iyon.

Ang kawalan niya ng reaksiyon ay lalo lamang nagpatunay sa alam na ni Kelsey: hindi niya kailanman tunay na sineryoso ang kanyang asawa.

"Ayoko na sa kasal na ito," sabi niya, nananatiling matatag ang kanyang boses.

Hindi pangkaraniwan para sa kanya ang magsalita nang ganito. Kahit sa sarili niyang pandinig, parang hindi pamilyar ang kanyang tono. At sa paraan ng paghinto ng kamay ni Ramon sa dokumento, alam niyang napansin din nito iyon.

"Kung nandito ka para pag-usapan ang nangyari sa kaarawan ni Mama, umalis ka na. Abala ako," sabi ni Ramon nang hindi man lang siya sinulyapan.

Binuksan niya ang kanyang drawer, kumuha ng credit card, at inilagay iyon sa gilid ng mesa.

"Magpatingin ka sa ospital para masuri ang sugat mo," malamig niyang dagdag.

Mapait na natawa si Kelsey.

Ang kapal ng mukha niya… napakadali para sa kanya na balewalain ang sakit na nararamdaman niya.

Nanikip ang kanyang puso, hindi lamang dahil sa mga sinabi ni Ramon kundi dahil din sa lahat ng pinagdaanan niya.

Hindi kailanman naitayo sa pagmamahalan ang kanilang pagsasama. Isa itong ipinagkasunduang kasal na inayos ng kanilang mga ama.

'Huwag mong kamuhian si Dad dahil ipinakasal ka niya sa murang edad. Ginagawa ko ito para sa kaligtasan mo. Maaaring dumating ang araw na wala na ako rito, at kapag nangyari iyon, hindi ka mag-iisa. Magkakaroon ka ng pamilya—ang pamilya ng asawa mo—na magpoprotekta sa iyo.'

Iyon ang mga salitang sinabi ng kanyang ama nang pirmahan niya ang sertipiko ng kasal nila ni Ramon sa edad na dalawampu't isa.

Hindi niya kinamuhian ang kanyang ama dahil doon. Alam niyang mabuti ang intensiyon nito, lalo na matapos mawala ang kanyang mga alaala dahil sa isang aksidente sa kalsada.

Inalis ng aksidenteng iyon ang kanyang nakaraan at nagdulot sa kanya ng amnesia. Naging tahimik siya, lumayo sa ibang tao, at naging marupok—isang madaling puntiryahin ng kalupitan. Hindi siya kailanman nag-angat ng tingin kapag kinakausap, at kumakapit sa kanya ang takot na parang isang anino. Ang tanging gusto niya noon ay mapag-isa.

Ngunit hindi na siya ang babaeng iyon.

Nanumbalik na ang kanyang mga alaala.

Bumalik sa isip ni Kelsey ang mga kamakailang pangyayaring nagpabago sa lahat.

<<< Tatlong araw na ang nakalipas >>>

Mahinang tumunog ang maliit na kampana sa itaas ng salaming p***o nang pumasok ang isa pang kostumer sa tindahan ng ice cream kung saan siya nagsimulang magtrabaho ilang araw pa lamang ang nakalipas.

Halos hindi niya ito nilingon noong una.

Mahaba na ang araw niya. Masakit na ang kanyang mga paa dahil mula pa noong umaga ay nakatayo na siya.

"Welcome—"

Nabara sa kanyang lalamunan ang natitirang mga salita.

Sa loob ng isang saglit, parang biglang lumiit ang buong tindahan.

Nakatayo si Ramon malapit sa p***o, nakasuot ng asul na amerikana. Matangkad at kalmado siya gaya ng dati, at agad na nakuha ng kanyang presensya ang atensyon ng iilang kostumer sa loob.

Sa tabi niya ay nakatayo si Wanda Josh, nakangiti nang mainit habang hawak ang kamay ng isang batang lalaki na masiglang tumatalon sa tabi niya.

Lalong humigpit ang pagkakahawak ni Kelsey sa paper cup.

Ang batang lalaki ay ang kanyang anak na si Kendrick.

Masiglang nagmasid si Kendrick sa paligid hanggang sa tuluyang mapunta ang kanyang mga mata kay Kelsey na nasa likod ng counter. Agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.

"Bakit ka nandito, Kelsey?" naiinis na tanong ni Kendrick. "Bakit palagi mong ipinapakita ang luma at pangit mong mukha kahit saan?"

Malupit ang kanyang mga salita at hindi iyon angkop sabihin ng isang apat na taong gulang na bata, ngunit mas masakit ang mga iyon para kay Kelsey kaysa sa nararapat, kahit dapat ay nasanay na siya sa mga iyon.

Halos magulat si Wanda bago ito mabilis na ngumiti sa bata. "Ken, hindi iyan magalang."

"Pero totoo naman," sabi ni Kendrick habang ikinukrus ang maliliit niyang mga braso sa dibdib at galit na tinitingnan si Kelsey. "Nasisira ang mood ko kapag nakikita ko ang mukha niya."

Kinarga siya ni Wanda sa kanyang mga bisig.

"Huwag mong sabihin iyan, Ken. Dinala kita rito dahil masarap ang ice cream dito," malumanay niyang sabi bago lumingon kay Kelsey na may mukhang humihingi ng paumanhin. "Huwag mong dibdibin ang sinabi niya. Bata pa siya."

Nilunok ni Kelsey ang namumuong bukol sa kanyang lalamunan, tumatangging umiyak.

Lumabas siya mula sa likod ng counter upang asikasuhin sila, ngunit nakatuon ang kanyang mga mata kay Ramon, na katatapos lamang mag-type sa kanyang telepono.

Sandaling dumapo ang mga mata ni Ramon kay Kelsey bago muling umiwas. Kalmado at hindi mabasa ang kanyang ekspresyon, na para bang walang anumang kahulugan sa kanya ang makitang nagtatrabaho ang kanyang asawa sa isang maliit na tindahan.

Mas masakit ang katahimikang iyon kaysa sa isang insulto.

Inakay ni Wanda si Kendrick papunta sa isang mesang malapit sa bintana.

"Umupo ka muna, ha? Si Daddy ang oorder para sa iyo."

Umupo sila, at lumapit si Kelsey sa kanilang mesa. Agad na sinabi ni Wanda ang kanilang order, at umalis si Kelsey upang kunin ang mga iyon.

Wala siyang lakas ng loob na magsalita. Alam na alam niya ang kanyang lugar at ayaw niyang lumampas sa mga hangganan nito. Pakiramdam niya, sapat nang hindi pa siya hinihiwalayan ni Ramon upang makasama si Wanda.

Nalaman niya na si Wanda ang unang pag-ibig ni Ramon noong mga bata pa sila. Gusto nitong pakasalan si Wanda, ngunit napilitan itong pumasok sa ipinagkasunduang kasal kasama niya sa halip.

Makalipas ang ilang sandali, bumalik si Kelsey dala ang kanilang mga tasa ng ice cream. Inilagay niya ang mga iyon sa mesa at bumalik sa likod ng counter. Ngunit hindi niya maiwasang paminsan-minsang mapatingin sa kanila.

"Ang tamis nito!" masayang komento ni Kendrick habang kumakain ng ice cream. "Tikman mo ito, Tita Wanda," sabi niya habang inilalapit ang kanyang kutsara kay Wanda.

"Hmmm… ang tamis nga," humuni si Wanda habang nakangiting tinatanggap ang kutsara.

Sumandok muli si Kendrick at inilapit ang kutsara kay Ramon, ngunit umiling si Ramon bilang pagtanggi, dahilan upang malungkot na magtampo si Kendrick.

"Huwag kang malungkot, baby. Hindi mahilig sa ice cream si Daddy," malumanay na pag-alo ni Wanda sa kanya.

Wala nang nagawa si Kelsey kundi ang panoorin sila.

Para silang isang perpektong pamilya na binubuo ng tatlong tao.

"Ako na ang sasagot sa tawag na ito," biglang sabi ni Ramon habang tinatapik ang ulo ni Kendrick bago tumayo.

Sinundan ng mga mata ni Kelsey ang kanyang pigura habang naglalakad ito palabas ng tindahan.

"Oh, Kelsey, bukas ang kaarawan ni Mama. Huwag mong kalimutang gumising nang maaga. Marami pang kailangang ihanda."

Napalingon si Kelsey mula sa p***o nang marinig ang malakas na boses ni Wanda.

Nanigas ang kanyang mga daliri.

Pakiramdam niya, sinadya nitong ipaalala iyon sa kanya.

Para bang isa lamang siyang manggagawang kinuha para sa okasyon sa halip na manugang ng pamilya.

"Alam ko," mahina niyang sagot.

Inihilig ni Wanda ang ulo nito na para bang walang muwang. "Mabuti naman. Sobrang stressed ni Mama nitong mga nakaraang araw."

Hindi sumagot si Kelsey. Wala siyang masabi.

Kinamumuhian siya ng ina ni Ramon.

"Pakiusap, huwag kang masaktan dahil mas gusto ni Kendrick na ako ang maging mommy niya. Alam mo naman na hindi pa gaanong nakauunawa ang mga bata," patuloy ni Wanda habang nakakaawang umiiling. "Pero naniniwala akong habang lumalaki siya, mas mauunawaan niya ang buhay."

Pagkasabi niyon, marahan niyang tinapik ang ulo ni Kendrick.

Masakit na nag-init ang mga mata ni Kelsey.

Biglang nag-angat ng ulo si Kendrick mula sa kanyang tasa ng ice cream, na para bang gusto niyang tanggihan ang sinabi ni Wanda.

Ngunit biglang namula ang kanyang mukha. Nagsimula siyang mahirapang huminga.

"Ano'ng nangyayari kay Kendrick?" umalingawngaw sa buong tindahan ang nag-aalalang boses ni Wanda.

Agad siyang tumayo at tarantang hinawakan ang mga balikat ng bata.

Halos tumigil ang tibok ng puso ni Kelsey sa matinding pagkabigla. Nagmamadali siyang lumabas mula sa likod ng counter at tumakbo papunta sa kanila.

"Bakit umaatake na naman ang allergy niya?" sigaw ni Wanda nang mapagtanto niya ang nangyayari. "Ramon!"

"Kendrick!" takot na tawag ni Kelsey habang nagmamadaling lumapit sa kanyang anak.