Mag-log inNang araw ding iyon, umalis si Kelsey ng bahay at nagtungo sa ospital, hindi upang ipasuri ang kanyang sugat kundi upang dalawin ang kanyang ama.Na-stroke ang kanyang ama na si Tony Morgan wala pang isang taon matapos siyang ikasal kay Ramon. Isang beses lamang niya itong nadalaw noon. Hindi niya alam ang kasalukuyang kalagayan nito, ngunit sigurado siyang hindi pa ito gumagaling at hindi rin ito namatay. Sasabihin sana sa kanya ng mga Holloway kung namatay na ito.“Nandito ako upang dalawin ang aking ama, si Tony Morgan,” sabi niya sa receptionist, at itinuro nito sa kanya ang silid ng kanyang ama.Habang naglalakad siya sa pasilyong patungo sa silid nito, bahagyang kumipot ang kanyang mga mata nang mapansing tila pinabayaan ang lugar, ngunit hindi na niya ito gaanong pinagtuunan ng pansin.Malakas na kumabog ang kanyang puso sa kaba habang nakatayo sa harap ng pinto ng silid ng kanyang ama. Apat na taon na rin kasi ang lumipas mula nang huli niya itong makita.Ngunit nang buksan ni
Kinabukasan ng umaga…Dahan-dahang iminulat ni Kelsey ang kanyang mga mata. Isang matinding sakit ang biglang bumaon sa kanyang ulo, dahilan para agad niya itong muling ipikit. Nagdikit ang kanyang mga kilay habang mahina siyang umungol. Mabigat ang lahat… ang kanyang katawan, ang kanyang mga iniisip… maging ang kanyang paghinga.Hindi pa man siya lubusang nakakabawi sa kanyang sarili, biglang bumukas ang pinto.BANG!“Kelsey!”Mabilis na pumasok si Doris, bakas sa kanyang mukha ang matinding galit. Matalim at malakas ang kanyang boses, sapat para tuluyang basagin ang katahimikan ng silid.“Kaya nakahiga ka pa rin hanggang ngayon pagkatapos ng kahihiyang ginawa mo kagabi?”Saglit na natigilan si Kelsey bago dahan-dahang muling iminulat ang kanyang mga mata. Nanatili siyang nakahiga sa kama dahil sa sobrang panghihina ng kanyang katawan, hindi niya magawang bumangon.Ngunit hindi tumigil si Doris.“Gumulong ka pababa ng hagdan sa harap ng lahat! Alam mo ba kung gaano iyon nakakahiya?”
Lumabas si Kelsey sa kanyang silid matapos magpalit ng damit.Marahang dumampi sa kanyang balat ang malambot na tela habang maingat niyang hinahawakan ang gilid ng gown, sa takot na baka hindi niya sinasadyang matapakan ito.Sandali siyang tahimik na tumayo sa labas ng kanyang pinto. Napakatagal na mula nang magbihis siya nang ganito.Hindi naman sobrang mahal ang gown. Hindi rin marangya. Ngunit dahil dito, muli niyang naramdaman na isa siyang tao.Hindi namamalayang hinaplos ng kanyang mga daliri ang makinis na tela bago niya dahan-dahang iniangat ang kanyang ulo.Pagkatapos, bigla siyang natigilan.Sa dulo ng pasilyo ay nakatayo si Ramon.Nakatalikod ito sa kanya habang nakadikit ang telepono sa kanyang tainga. Kaswal na nakasuksok sa bulsa ang isang kamay nito habang kalmadong nakikipag-usap sa telepono.Sandaling napahinto ang paghinga ni Kelsey.Kahit nakatalikod ito… guwapo pa rin, malamig, at tila hindi kayang abutin.Perpektong bumagay sa matangkad nitong pangangatawan ang it
Kinabukasan ng umaga, abala na ang buong Ivory Mansion dahil sa birthday party ni Doris na gaganapin sa gabing iyon.Abala ang mga katulong sa pagdadala ng mga dekorasyong bulaklak at mamahaling kahon ng regalo.Nasa kusina na si Kelsey, nakalubog ang mga kamay sa malamig na tubig habang kinukuskos ang marmol na countertop sa ikatlong pagkakataon nang umagang iyon. Malinis na malinis na ang mga tile, ngunit sinabi ni Doris Holloway na hindi pa raw sapat na “karapat-dapat sa isang maayos na tahanan” ang kalinisan nito.Kaya muli niya itong nilinis.Sa likuran niya, matalim na umalingawngaw sa sahig ang tunog ng mga takong ng sapatos.“Hindi ka pa rin ba tapos?” matalim na tanong ni Doris, na bumasag sa katahimikan.Nanigas si Kelsey ngunit hindi agad lumingon. Dahan-dahan niyang pinunasan ang mga kamay sa kanyang apron bago humarap sa kanyang biyenan.“Malapit na po akong matapos,” mahina niyang sagot.Tiningnan siya ni Doris mula ulo hanggang paa nang may hayagang pagkasuklam. Saglit
Malakas na bumagsak si Kelsey sa sahig, at masakit na kumiskis ang kanyang palad sa mga marmol na tile.Matinding nag-aapoy ang kanyang pisngi dahil sa dalawang sampal na ibinigay sa kanya ni Doris. Bago pa man siya makabawi, isa na namang malupit na boses ang umalingawngaw sa sala."Paano ka nagkaroon ng lakas ng loob na bumalik dito matapos ang ginawa mo kay Kendrick?!"Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Kelsey. Puno ng luha ang kanyang mga mata.Nakatayo si Venus Holloway, ang nakababatang kapatid na babae ni Ramon, sa tabi ng sofa habang nakatingin sa kanya nang may pagkasuklam.Matinding nanginig ang mga labi ni Kelsey."Hindi ko iyon sinasadya…""Manahimik ka!" agad na singhal ni Venus. "Palagi kang nagpapanggap na inosente pagkatapos mong magdulot ng gulo!"Muling yumuko si Kelsey.Pakiramdam niya ay nakakasakal ang buong sala. Tahimik na nakatayo sa gilid ang mga katulong, nagpapanggap na hindi sila nanonood habang hayagang ipinapahiya si Kelsey.Malamig na tumingin si Doris
Halos nakarating na si Kelsey sa kanilang mesa nang biglang bumalik si Ramon sa tindahan na parang isang bagyo.Dumaan siya sa tabi ni Kelsey nang hindi man lang ito tinitingnan at agad na lumuhod sa harap ni Kendrick."Kendrick, tumingin ka sa akin," nag-aalalang sabi ni Ramon habang sinusuri ang kalagayan nito.Hirap pa ring huminga ang maliit na bata, at namumutla na ang kanyang mukha.Matinding nanginig ang mga kamay ni Kelsey habang lumalapit siya."Hayaan mong tingnan ko siya—""Huwag mo siyang hawakan!" biglang sigaw ni Wanda sa kanya, dahilan upang agad siyang matigilan.Tumingala si Wanda sa kanya. Namumula ang mga mata nito at puno ng takot at galit."Ano ang inilagay mo sa ice cream niya?"Nanlaki ang mga mata ni Kelsey sa pagkabigla."Wala akong inilagay na anuman…" mabilis niyang sagot, kahit pakiramdam niya ay hindi iyon ang mahalaga sa sandaling iyon.Ang mahalaga ngayon ay mabigyan si Kendrick ng gamot para sa kanyang allergy bago pa lumala ang kanyang kalagayan.Mabil







