Kabanata 6

Kinabukasan ng umaga…

Dahan-dahang iminulat ni Kelsey ang kanyang mga mata. Isang matinding sakit ang biglang bumaon sa kanyang ulo, dahilan para agad niya itong muling ipikit. Nagdikit ang kanyang mga kilay habang mahina siyang umungol. Mabigat ang lahat… ang kanyang katawan, ang kanyang mga iniisip… maging ang kanyang paghinga.

Hindi pa man siya lubusang nakakabawi sa kanyang sarili, biglang bumukas ang p***o.

BANG!

“Kelsey!”

Mabilis na pumasok si Doris, bakas sa kanyang mukha ang matinding galit. Matalim at malakas ang kanyang boses, sapat para tuluyang basagin ang katahimikan ng silid.

“Kaya nakahiga ka pa rin hanggang ngayon pagkatapos ng kahihiyang ginawa mo kagabi?”

Saglit na natigilan si Kelsey bago dahan-dahang muling iminulat ang kanyang mga mata. Nanatili siyang nakahiga sa kama dahil sa sobrang panghihina ng kanyang katawan, hindi niya magawang bumangon.

Ngunit hindi tumigil si Doris.

“Gumulong ka pababa ng hagdan sa harap ng lahat! Alam mo ba kung gaano iyon nakakahiya?” puno ng pagkasuklam ang mga mata nito.

Walang sinabi si Kelsey. Mahigpit lamang niyang kinuyom ang kanyang mga daliri sa kanyang tagiliran.

“Huwag mo siyang sisihin, Ma. Alam mo namang lagi siyang malamya. Hindi naman niya sinasadyang mahulog,” mahinang sabi ni Wanda habang inilalagay ang kanyang kamay sa braso ni Doris, sinusubukang pakalmahin ito.

Pagkatapos, humarap siya kay Kelsey at matamis na ngumiti. “Kumusta ang pakiramdam mo? Dapat lagi kang mag-ingat.”

“Napakabuti mo talaga, Wanda,” malumanay na sabi ni Doris habang pinupuri ito. Pagkatapos, ibinaling niya ang kanyang tingin kay Kelsey, na nakahiga pa rin sa kama.

“At tingnan mo ang sarili mo,” patuloy niya, muling tumataas ang boses. “Umaga na, pero nakahiga ka pa rin diyan na para kang walang silbi.”

Mabagsik, malamig, at pamilyar kay Kelsey ang mga salitang iyon, ngunit hindi siya nagpakita ng anumang reaksyon. Sinusubukan pa rin niyang unawain ang mga larawang unti-unting bumabalik sa kanyang isipan, pati na ang mga alaalang matagal nang nawala.

“Kailangan pang pumasok ni Wanda sa trabaho, pero hindi mo pa rin siya naipaghanda ng almusal,” malakas na pagpapatuloy ni Doris. “Alam mong ang pagkain mo lang ang kinakain niya.”

Bahagyang nag-angat ng tingin si Kelsey nang marinig iyon. Akala niya ay mali ang kanyang narinig.

Bakit kailangan niyang maghanda ng pagkain para kay Wanda?

Pagkatapos, bumalik sa kanyang alaala ang lahat.

Dati, ginagawa nga niya iyon.

Naalala ni Kelsey na lumipat si Wanda sa bahay nila ni Ramon apat na taon na ang nakalilipas. Ang dahilan nito ay mas malapit daw ang bahay nila sa kompanyang pinagtatrabahuhan nito kaysa sa sarili nitong tahanan. Mula noon, para na siyang naging tagapagluto ni Wanda. Sinabi ni Wanda na gusto nito ang kanyang mga luto, at tiniyak naman ni Doris na patuloy siyang magluluto para rito.

Bahagyang umangat ang mga sulok ng labi ni Kelsey sa alaala, halos hindi mapansin.

Ngunit napansin iyon ni Wanda.

Agad na nagkunot ang noo nito.

“Ayaw mo na bang magluto para sa akin, Kelsey?” mahinang tanong ni Wanda, puno ng hinanakit ang kanyang boses. Sandali siyang tumigil bago nagpatuloy. “Ayos lang kung ayaw mo na. Naiintindihan kong nanghihina ka pa dahil sa pagkahulog mo, pero… talagang gusto ko ang mga luto mo.”

Yumuko siya habang malungkot na kinakalikot ang kanyang mga daliri.

Tahimik na napangisi si Kelsey.

“Bumangon ka na ngayon din at magluto ka para kay Wanda!” utos ni Doris.

“Ayos lang, Ma. Huwag mo siyang pilitin,” mabilis na sabi ni Wanda habang pinipigilan si Doris.

“Ano pang silbi niya kung hindi man lang siya marunong magluto at maglinis ng bahay?” matalim na sagot ni Doris, halatang nagngingitngit sa galit.

Napabuntong-hininga si Wanda at hinimas ang kanyang noo na para bang hindi na niya kayang tiisin ang tensyon sa paligid.

“Magpakalma ka, Ma,” malumanay niyang sabi bago muling humarap kay Kelsey, ngayon ay may awa sa kanyang mga mata.

“Kahit ayaw mo nang magluto para sa akin, isipin mo naman si munting Kendrick. Hindi siya makakapasok sa paaralan nang walang pagkain.”

Halos kumabog palabas ng dibdib ni Kelsey ang kanyang puso.

Kendrick.

Napalunok siya, pilit na nilulunok ang namumuong bara sa kanyang lalamunan. Kailangan talagang pumasok ni Kendrick sa paaralan.

Nakalimutan niya iyon.

Hindi na nag-isip pa si Kelsey. Pinilit niyang bumangon mula sa kama sa kabila ng kaunting lakas na natitira sa kanya. Ang tanging dahilan kung bakit siya kumilos ay si Kendrick.

Mahina siyang naglakad patungo sa banyo upang maghilamos at mag-ayos ng sarili.

“Tingnan mo nga siya,” narinig niyang may pagkasuklam na sabi ni Doris. “Lagi na lang naghahanap ng awa. Napakahina!”

Ngunit pumasok si Kelsey sa banyo at ikinandado ang p***o.

Sa loob, natigilan siya sa harap ng salamin habang gulat na nakatitig sa kanyang repleksyon. Halos hindi niya makilala ang babaeng nakatingin sa kanya.

“Paano ako naging ganito…” bulong niya habang marahang hinahawakan ang benda sa kanyang noo.

Ngunit hindi iyon ang tunay na ikinagulat niya. Alam niyang ang sugat na iyon ay bunga ng kanyang pagkahulog.

Ang babaeng nakikita niya sa salamin ay malayong-malayo sa hitsura ng isang dalawampu't anim na taong gulang na babae.

Para siyang nasa huling bahagi na ng kanyang tatlumpung taon. Kahit ang mga babaeng nasa ganoong edad ay mas maayos pa ang hitsura kaysa sa kanya. Para siyang isang taong matagal nang dumaranas ng malubha at nakapapagod na karamdaman.

Maitim at magaspang ang kanyang balat, malinaw na palatandaan na matagal na niyang napabayaan ang kanyang sarili at hindi naalagaan nang maayos ang kanyang katawan.

“Paano…”

Hindi niya natapos ang kanyang tanong dahil alam na niya ang sagot.

Naging ganito siya dahil sa mga pasaning ipinataw sa kanya ng pamilyang Holloway.

“Ano pa ba ang ginagawa mo riyan?” narinig niya ang boses ni Doris mula sa labas.

Masakit na kumislot ang dibdib ni Kelsey. Pumikit siya at huminga nang malalim. Hindi ito ang tamang oras para isipin ang lahat ng nangyari. Kailangan ni Kendrick ng pagkain.

Makalipas ang ilang minuto, natapos na siya.

“Hindi ko alam kung anong kasalanan ang nagawa ko para magkaroon ako ng manugang na gaya niya,” narinig ni Kelsey na malungkot na reklamo ni Doris kay Wanda habang palabas siya ng silid at naglalakad patungo sa kusina.

Bahagya siyang bumagal nang marinig ang kasunod na sinabi nito.

“Sana na lang ay mawala na siya sa buhay natin,” patuloy ni Doris.

“Ma…” mahinang tawag ni Wanda, na para bang hindi nito nagustuhan ang mga salitang iyon.

“Kailangan ko talagang gumawa ng paraan. Hindi na puwedeng magpatuloy ang pagiging asawa niya ni Ramon,” mariing sabi ni Doris. “Para sa iyo ang posisyong iyon. Noon pa man, ikaw na talaga ang nararapat na maging asawa niya.”

Bahagyang umangat ang mga kilay ni Kelsey sa pangungutya nang mapansin niyang hindi man lang nagtangkang kontrahin ni Wanda si Doris sa pagkakataong ito.

Kung gayon… gusto pa rin nitong maging asawa ni Ramon.

“Magandang umaga po, Sir,” magalang na bati ng isang tao.

Bahagyang lumingon si Kelsey at nakita si Ramon na bumababa sa hagdan na para bang isang hari.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Pagkatapos, umiwas siya ng tingin na para bang wala lang si Kelsey. Para bang isa lamang siyang estranghera.

Hindi man lang nito tinanong kung kumusta ang kanyang pakiramdam. Wala itong pakialam na nahulog siya at nasugatan.

Sapat na iyon para malaman ni Kelsey ang lahat.

Wala itong pakialam kung mabuhay man siya o mamatay.

>>>>>>> Balik sa Kasalukuyan <<<<<<<

“Bakit hindi ka pa umaalis?”

Kumurap si Kelsey nang mapagtantong napalayo na naman ang kanyang isip sa kasalukuyan. Masyado siyang napaisip sa mga kamakailang pangyayaring nagbalik sa kanyang mga alaala.

Muli niyang ibinaling ang kanyang tingin kay Ramon at nakita ang lamig at pagkainip sa mga mata nito.

Gusto siya nitong umalis.

“Sinabi kong gusto ko ng diborsyo,” mariin niyang sabi.

Tama na.

Sukdulan na ang lahat ng impiyernong tinawag nilang pagsasama.

Hindi naman niya kailanman pinili ang kasal na iyon. Pinilit siya ng kanyang ama na magpakasal upang protektahan siya, ngunit hindi naman siya naprotektahan. Sa halip, puro pagdurusa ang kanyang naranasan. At ngayong bumalik na ang kanyang mga alaala, wala na siyang dahilan para manatili.

Samantala, malalim na kumunot ang noo ni Ramon. Ilang sandali siyang nakatitig sa kanya bago tumayo at maglakad palapit sa kanya. Huminto ito ilang hakbang ang layo sa kanya.

“Gusto mo ng diborsyo?” malamig nitong tanong, na para bang isang krimen ang kahilingan niya.

“Oo,” walang pag-aalinlangang sagot ni Kelsey.

Ang dating Kelsey ay uurong sa takot sa tono nito at agad na tatakbo palabas ng silid. Ngunit sa pagkakataong ito, nanatili siyang nakatayo sa kanyang kinatatayuan at hinarap ito nang walang takot.

Sandaling dumilim ang mukha ni Ramon bago bahagyang kumitid ang mga mata nito, na para bang sinusubukan nitong basahin ang kanyang pagkatao.

Alam ni Kelsey na malamang ay nagulat ito sa biglaang pagbabago ng kanyang ugali at sa kahilingan niyang makipagdiborsyo.

Ngunit pagkatapos, bahagyang umangat ang mga sulok ng labi nito at bumuka ang bibig na para bang may sasabihin ito nang biglang tumunog ang kanyang telepono.

Kinuha nito ang telepono mula sa mesa, sinagot ang tawag, at lumabas ng silid nang hindi man lang siya binibigyan ng sagot.

Pinanood ni Kelsey ang pag-alis nito at bahagyang dinilaan ang gilid ng kanyang mga labi.

Hindi mahalaga kung sasagutin man nito ang kahilingan niya ngayon o sa susunod na pagkakataon.

Ang tanging alam niya, magdidiborsyo sila.