Kabanata 7 — Plans

Hirah Claire’s POV.

I swallowed hard when I felt his hot breath hitting in my nape. I get tickled every time I feel that.

“L-let me go!” I stammered.

Nanatiling mahigpit na hinawakan ni Vicenzio ang aking dalawang palapulsuhan sa aking likuran. Ngayon, tuluyan ng nakayakap saakin ang lalaki at ramdam na ramdam ko ang pag singhot niya sa aking leeg at marahang pag halik halik niyon.

Dahilan upang kumalabog ang puso ko sa kaba. It feels like my heart wants to break its ribcage. I tried to move towards him but I failed to do so because Vicenzio's other hand was fixed on my waist.

“V-vicenzio!” Takot na tawag ko sa kaniya nang hindi pa din ito tumitigil.

I can’t understand my self. I'm scared for some unknown reason. Is it because I can't accept that I like what he did?

No way! No way, Hirah! Wake up from your madness.

I could hear his heavy breathing on my neck. When his warm lips hit the lower part of my neck, my body completely shuddered.

Kaagad akong napapikit at napakagat ng mariin sa aking labi. Ganoon lamang ang ginagawa ni Vicenzio, marahan niya lamang na hinahalikan ang iba't-ibang parte ng aking leeg. Tila ba ninanamnam niya ang lasa niyon. Uminit ang sulok ng aking mga mata.

Sinubukan kong gumalaw ulit ngunit naramdaman kong mas humigpit ang paghawak nito saakin.

“V-vicenzio...” I sob, I can’t stop my tears anymore.

Nag taas baba ang balikat ni Vicenzio. Nanatiling nakasubsob ang kaniyang gwapong mukha saakin. Ang postura naming dalawa ay ganoon pa din. Siya, prenteng naka-upo, nakasubsob ang mukha saaking leeg. At ako, nakakandong sa kaniya at lumiliyad na ang katawan.

I can feel his erect member poking me down there. Napalunok ako at alam kong nag namumula na parang kamatis ang mukha ko sa naramdaman sa kaniya.

Naramdaman ko na lamang na lumuwang ang pagkakahawak ni Vicenzio sa aking palapulsuhan ngunit nanatiling nakasubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg.

I didn’t move.

Naramdaman kong mas bumigat ang pag hinga ni Vicenzio. Ramdam na ramdam ko iyon. I swallowed hard when he moved his face away from my neck and his dark eyes pierced at me.

May nakita akong namuong kunting pawis sa kaniyang noo at kitang kita ko kung paanong gumalaw ang adams apple niya at ang pag bagsak ng mga mata niya sa aking labi.

Lust flickered across his eyes. He also licked her lower lip, causing it to turn even redder.

“Get down now,” Madiin ngunit nahihimigan ko ang pag pipigil sa kaniyang boses.

Nag tiim bagang ito at umiigting ang kaniyang panga.

“Get down, Hirah! Or else I can't control myself anymore!” He groaned loudly.

Nakita ko kung paanong mas bumakas ang kaniyang mga ugat sa braso at kamay dahil sa mahigpit niyang pagkakahawak doon.

Dali dali akong bumaba sa kaniyang kandungan. Malapit pa akong mabuwal sa aking kinatatayuan dahil sa pangangatal ng aking mga tuhod. Bumagsak ang mga mata ko sa pagitan ng kaniyang mga hita at napalunok na lamang.

He can’t hide the bulge in between his thighs, he’s turned on.

“Go to your room,” Puno ng awtoridad niyang utos at bahagyang ginulo ang kaniyang buhok.

“Hirah, I said go to your fúcking room while I can still hold back or else you want me to fúck you right now and right here!?” Puno ng pagtitimping sigaw niya nang makitang nanatili akong nakatayo sa harapan niya.

Nangatal ang tuhod ko sa sinabi niya. What a very vulgar man.

“Please baby... it hurts,” Pakiusap niya sa hindi ko matukoy kung ano ang sinasabi niya.

Napalunok ako at nagawa ko pang ihakbang ang aking mga paa at nag kukumahog na tumungo sa itaas. Hindi ko na nagawa pang lingunin si Vicenzio habang nag mamadali akong umakyat ngunit naririnig ko ang mumunting ungol nito sa kusina.

Nang makapasok ako sa aking kwarto ay kabado ko iyong ini-lock. Natuptop ko kaagad ang aking bibig at hindi ako makapaniwala sa nangyari. Nanatili akong nakatayo sa pintuan at pilit na sini-sink in ang nangyari kanina.

Ilang minuto pa ang lumipas ay may narinig akong mga yabag ng paa papalapit saakin. Sinigurado kong naka lock ang pinto kaya nanatili akong nakatayo doon.

“Baby...” Nanindig ang balahibo ko nang marinig ang malalim na boses ni Vicenzio sa labas ng pintuan.

“I’m sorry for what happened. Please don’t open this door tonight because I might completely lose myself,” He mumbled softly.

Kaagad akong napasapo saaking dibdib. Malakas itong kumakalabog at pakiramdam ko ay naririnig na ito ng lalaki! Mabuti na lamang at nakahinga ako ng maluwang nang maramdaman ang yabag niyang umalis na.

His room is also right next to my room.

Tila nakalutang ako sa hangin habang nilalandas ko ang kama at padarag na ibinagsak ang aking katawan sa malambot higaan.

Nanatiling nakasalat ang aking mga palad sa aking dibdib. Mabilis pa din itong kumakalabog at sobrang lakas niyon.

KINABUKASAN ay tanghali na akong magising sa isang sunod sunod na katok. Napahikab ako at tumungo sa pintuang pakiramdam ko kapag hindi ko pa bubuksan iyon ay tuluyan ng wawasakin iyon ng kumakatok.

“Ugh, bakit ba ang ingay?” Iritadong kong tanong nang buksan ko ang pintuan at kinusot ang aking mga mata.

I yawned and when I opened my eyes my yawning instantly stopped.

“I've been knocking for a while now but no one answers inside, I thought something happened to you,” Kaagad na sinabi nito.

Kaagad na bumagsak ang mata ko sa hawak niyang hammer at mukhang pupukpukin pa yata ng lalaki ang doorknob. Kaagad na hinanap ko ang sugat na ginawa ko kagabi sa kaniya ngunit naka suot ang lalaki ng isang black t-shirt kaya hindi ko iyon nakita.

Sumilip ako sa wall clock ng aking kwarto at namilog ang mga mata nang makitang mas a-alas onse na ng tanghali!

“Oh...” Tanging nasambit ko at gusto kong kaltukan ang sarili dahil sa pagkapuyat kagabi!

“I overslept,” I said casually.

Kailangan kong ipakita sa kaniyang hindi ako naapektuhan sa nangyari kagabi at baka magkaroon pa ito ng pag-asa!

Napatango si Vicenzio at nakita kong napalunok ito habang nakatingin sa akin.

“Dámn, temptations...” Vicenzio murmured under his breath.

Nangunot ang noo ko.

“What?”

Umiling ito, “Aantayin kita sa baba,” Sabay talikod sakin ng lalaki.

I tilted my head, “What’s wrong with this jerk?” Tanging naibulong ko sa lalaki at akmang isasara na sana ang pintuan nang may hinabol pang sinabi si Vicenzio.

“And don’t forget to wear a bra, Mrs. Acheivaughn. I can clearly see that pinkish little nipples of yours,” Sambit nito bago tuluyang makababa ng hagdanan.

Namilog ang mga mata ko at kaagad na napatingin sa aking dibdib! Uminit ang buo kong mukha nang mapagtantong isang spaghetti silver silk na pantulog nga pala ang sinuot ko kagabi!

And what did he say!? Mrs. Acheivaughn!? Mrs. Acheivaughn his face!

Gusto kong sambunutan ang sarili ko. Mula sa pag ligo, hanggang sa pag blower ng aking buhok ay iniisip ko pa din ang mga nangyari. Tapos, may dinagdag na kaagad ngayon!

Hirap akong makatulog kagabi. Ilang balikwas pa ang ginawa ko sa aking sarili dahil sa tuwing pumipikit ako ay tanging ang nangyari sa kusina ang pumapasok sa isipan ko! Gusto kong kaltukan ang sarili at iuntog na lamang ang ulo sa pader para makatulog, ngunit, ending, wala akong ibang choice kundi ang mag basa ng english novel upang tangayin na ng antok.

And it’s past 2am that time! Am I that affected of Vicenzio’s kiss!? This can’t be true! Isinasaksak ko sa kokote ko na dinakip lamang ako ni Vicenzio!

Nang makababa ako ay kaagad na tumambol ang puso ko. Nakita kong prenteng naka-upo si Vicenzio sa nakagawiang upuan nito kung saan niya ako ikinandong kagabi.

Ugh, really, Hirah!? Really!?

“Kumain kana,” Anito nang mapansin ang presensya ko sa dining area.

May nakahain na doong pagkain sa lamesa. Lumunok ako at pilit na kinakalma ang sistemang nababaliw na naman!

“Aren't you going to eat?” Kaswal na tanong ko sa kaniya nang makaupo ako sa upuang ilang metro lang din ang layo mula sa kaniya.

I roamed my eyes in his perfect dining room. Ngayon ko lang napansin kung gaano ka rangya ang kabuuan nito. Kahit na gawa sa matibay na kahoy ay makikita mong hindi ito kinulang sa pag-alaga. And the interior design? Fabulous.

“Tapos na ako. Hinihintay kita kaninang breakfast, napuyat ka ba?” Kaagad akong naalarma sa tanong niya.

“What?” Nangapa ako ng susunod na sasabihin, “Ah, eh, oo. I read the whole book of Romeo and Juliet last night,” Pag sisinungaling ko.

Hindi ko naman p'wedeng sabihin na napuyat ako dahil sa ginawa niya saakin hindi ba!? Ano nalang ang sasabihin nitong antipatikong lalaking ito?

“What?” Angil ko kaagad sa kaniya nang mapansin kong nakatitig lang pala saakin ang lalaki.

Tila ba nag iisip ito kung nag sasabi ako ng totoo.

“I’m saying the truth! Nababagot na nga ako dito, I don’t have a phone! Tapos hindi mo pa ako pinapalabas sa kwarto ko upang manuod sa sala,” Asik ko sa kaniya.

Maganda din ang sala niya, mayroong gray carpet rug sa sahig, fire place sa ibabang bahagi ng malapad at malaking flat screen tv, may nakapalibot na malaking gray na sofa, glass round table at mga pasong may tanim na mga halaman.

Hindi ko nga alam kung sa kaniya nga ba talaga ang bahay na ito? Kung sa kaniya man, ang hilig niya pala sa halaman, huh? Plantito.

Sumubo na ako ng pagkain. Nakita kong tumaas ang kilay ni Vicenzio sa mga inireklamo ko.

“Who says you’re not allowed to leave your room?” Seryosong tanong nito.

Prente nitong sinandal ang kaniyang likod sa silya habang seryosong nakamasid saakin. Bigla tuloy akong nahirapan sa pag lunok ko ng pagkain.

“So, pwede akong lumabas?”

“Of course, this is our house,” Sambit ni Vicenzio sa isang seryosong tinig.

Hirap akong napalunok sa aking kinain. Nakipagtitigan pa ako sa mga mata niya ngunit ako din ang kaagad na sumuko dahil sa paraan ng pagkakatitig niya. Bumagsak ang mga mata ko sa pagkaing nasa harapan.

“Then... can I have a phone?” Nag babakasaling tanong ko sa kaniya.

Nang lingunin ko siya ay nanatiling ganoon ang mga mata niya. Ngunit saglit itong hindi nakakibo sa tinanong ko.

I frowned, “Ayos lang naman kung hindi—”

“You can use mine,” Putol niya sakin at inilapag niya ang kaniyang kulay itim na iPhone sa mesa.

“No—”

“Why? Do you plan to ask your father for help?”

Hindi ako nakakibo sa tanong niya. Iyon ang binabalak ko. Napansin kong mabilis na pakiusapan itong si Vicenzio. At mukhang mabilis ko siyang mapasunod.

Pero mukhang nag kakamali yata ako doon. Akala ko ay makakalusot ako sa kaniya ngayon na magkaroon ng cellphone at sikretong matawagan si Daddy.

“Tama ba ako, Hirah?”

Hindi ako nakakilos sa tanong niyang iyon. Mas dumilim ang kaniyang mga mata nang siguro ay mapagtantong tama nga ang hinala niya.

“Hindi, Vicenzio,” Nang sabihin ko iyon ay nakita kong lumamlam ang kaniyang mga mata sa'kin.

“Then why do you still need a cellphone?”

Ako naman ngayon ang hindi makasagot sa tanong niya. Binaba ko ang kobyertos at pinunasan ang labi.

“Kung pwede lang naman. Kung ayaw mo naman, wala naman akong magagawa 'di ba?” Iritadong turan ko.

Ngumuso si Vicenzio, “You owned what I owned, so you can have my phone,” Malamyos na sinabi nito sakin.

Nakagat ko ang aking ibabang labi. Papaano ko gagamitin ang cellphone niya sa pag tawag kay Daddy? Pero...pwede naman, hindi ba?

Nangangati ang mga palad kong hawakan ang cellphone ni Vicenzio. Ngunit kailangan kong maging kalmado sa harapan niya. Kailangan kong bilugin at utuin ang lalaking ito para makatakas ako dito.

“Okay,” Tanging nasambit ko na lamang dahil sa mga planong tumatakbo saaking isipan.