The Devil’s Wife

Tahimik ang malaking mansyon ng mga Astor, ngunit sa loob nito’y ramdam ang bigat ng bawat segundo—parang bawat paghinga ay may kapalit.

Nakatayo si Anastasia “Stasia” Astor sa tabi ng kanyang amang si Elias Astor, dating CEO ng isa sa pinakamalalaking tech company sa Pilipinas—ang Astor Innovations—subalit ngayon ay isa nang kompanyang nalugmok sa pagkabangkarote matapos silang traydurin ng mga investors at malunod sa utang na ₱700 milyon.

Sa labas ng mansyon ay may mga reporters, galit na stockholders, at nagbabantang pagkasira ng pangalan ng pamilya; sa loob naman ay naroon siya—isang dalagang kailangang pumili kung kaligtasan ba ng pamilya o kalayaan ng puso ang pipiliin niya.

Nagsimula ang lahat nang dumating ang lalaking kinatatakutan ng bansa—Christian Montclair—isang bilyonaryong neurosurgeon, lihim na Mafia Boss, at kilala bilang The Devil’s Verdict, dahil sa bawat desisyong bitawan niya ay walang puwang ang awa.

Pumasok siya nang walang ingay ngunit parang nagbago ang hangin sa buong silid: matangkad, pino ang kilos, mahal ang kanyang kasuotan, at may malamig na titig na parang kaya niyang basahin ang buong pagkatao ng sinuman nang hindi kailangang magsalita.

Umupo siya sa harap nila, walang pag-aksaya ng sandali, at sa malamig na boses ay sinabi, “I don’t attend meetings. I finalize decisions.” Sa isang kumpas ay inabot niya sa lamesa ang makapal na folder—mga legal papers—at doon unti-unting namuo ang kaba sa dibdib ni Stasia.

Ngunit hindi iyon ang pinakamalaking gulat—dahil sa folder ay may nakasulat na dalawang salitang alam niyang tuluyan nang magbabago ang buhay niya: CONTRACT MARRIAGE.

Kapalit ng kasal, ililigtas ni Christian ang pamilya nila at aalisin ang lahat ng utang; ngunit kapalit nito’y kailangan niyang pakasalan ang lalaking kahit tinitingala ng marami ay kinatatakutan din ng lahat.

Wala siyang oras para mag-isip, lalo na nang makita ang ama niyang tila tuluyan nang nawalan ng lakas, at doon niya naalala ang nakaraan—minsan na siyang umibig, nang umamin siya sa matalik niyang kaibigan ngunit sinagot lamang ito ng, “Stasia… kaibigan lang kita. Don’t ruin that.”

Simula noon ay natuto siyang tumahimik, maging matatag, at huwag nang umasa sa pag-ibig. Kaya ngayon, nang sabihin ni Christian na, “This is not love. This is the price of survival,” alam niya—ang kasunduan na ito ay hindi magbibigay ng kalayaan kundi ng bagong kulungan.

Ngunit nang nagtanong siya, “Bakit ako?” ay ngumiti lamang ang lalaki at bumulong: “I don’t marry random people. I marry the right ones. Your medical history. Your strengths. Your fears. Even your last heartbreak—I know everything about you, Anastasia. Months before we met.

Parang nalamig ang dugo niya; hindi niya alam kung sinisindak ba siya o pinoprotektahan. Ngunit sa huli, hawak ang bolpen at nanginginig ang kamay, pinirmahan niya ang papel—hindi bilang babae ng pag-ibig, kundi bilang babae ng sakripisyo.

Sa mismong minuto ng paglagda, nginitian siya ni Christian—isang ngiting hindi niya mabasa kung pangako ba o babala. “Mula ngayon,” mahinang sambit ng lalaki, “akin ka na… Mrs. Montclair.” Habang sumasakay sila sa itim na kotse, iniwan nila ang bahay na minsan niyang tinawag na tahanan.

Wala nang salita sa pagitan nila, ngunit nang tuluyang magsara ang pinto ng sasakyan at pareho silang nalugmok sa katahimikan, doon niya naramdaman ang kilabot na hindi kayang ipaliwanag ng salita—dahil nang tumingin si Christian sa kanya, sa loob ng malamlam na ilaw, ang mga mata nito ay may lihim na hindi nadadala ng kontrata: This was never just business… it was always personal.

At sa gabing iyon, hindi niya alam kung ililigtas ba siya ng kasunduang ito… o unti-unting wawasakin. Kung ang papel ay kayang pumirma sa kasunduan—ano naman ang kayang gawin ng pusong natatakot magmahal?