Kabanata 8 — The Game

Hirah Claire’s POV.

I swallowed hard while staring at Vicenzio’s phone that I was holding. Nangatal din ang aking kamay at siniguro kong naka lock ang pintuan nitong kwarto ko upang gawin ang pinaplano kong pag tawag kay Daddy.

Akala ko ay mahihirapan pa ako sa pag kuha ng tiempo kay Vicenzio at buong akala ko din ay magiging bantay sarado ako ng lalaki habang nag kakalikot sa kaniyang phone ngunit nag kamali ako.

He willingly gave me his cellphone.

“Pwede ko bang dalhin sa kwarto?” Tanong ko sa kaniya, sinusubukan kong maging kalmado at ayaw kong ipahalata na may binabalak ako.

Noong una, akala ko ay hindi ko mapapapayag si Vicenzio. Ngunit labis na lamang ang gulat ko nang prenteng tumango si Vicenzio saakin.

Nag dadalawang isip pa ako at napatitig sa kaniya. Hindi makapaniwala na pumayag talaga ang lalaki sa gusto ko at kapagkuwan ay tumango ako sa sinabi niya.

“Thanks,” I said and I gave him a small smile.

Tumalikod na ako sa kaniya at mabilis na tumungo sa kwarto ko. Ngayon ay tinitipa ko na ang numero ni Daddy. Hindi ko kabisado ang mismong number ni Daddy ngunit mabuti na lamang at kabisado ko pa ang company number namin.

Ilang beses ko pa iyong dinial ngunit ganoon na lamang ang pag-usbong ng inis saaking dibdib nang mapansing nagkakaproblema ang cellphone ni Vicenzio sa tuwing tinatawagan ko na ang numerong iyon.

“Damn, what the hell is wrong with this phone?” Iritadong tanong ko habang kinakalikot ang cellphone.

Hindi ako sumuko sa pag da-dial hanggang sa napagtanto kong nag kaka-error nga talaga. Pumikit ako ng mariin at bumuga ng hangin, pinipigilang sirain ang cellphone ng lalaki.

Is this his trap? And I am taking his bait?

Kumalabog ang dibdib ko. Mabilis kong in-exit ang call log at pumunta sa ibang social media account ngunit wala akong nakitang ibang apps doon maliban lamang sa gallery.

“What the fuck?” I murmured in disbelief. Namuo ang pawis saaking noo.

Ano bang ibig sabihin nito? Malakas naman ang signal ngunit nag kakaroon ng error! Inis kong tinapon ang cellphone ni Vicenzio sa kama at napasambunot na lamang sa aking sariling buhok.

Shit. I bit my lower lip when I realized something. Why I am so stupid? Malamang, dinakip ka nga niya Hirah! He can’t just let you borrowed his phone when he knew you can contact your Dad! Kaya nga 'di ba masyado siyang kampante dahil alam niyang inayos niya na itong cellphone na ito!

“Damn. Damn. Damn!” Mariin kong sinabi at nag pa lakad lakad sa buong silid.

Gusto kong umiyak dahil sa frustration. Sa iniisip na wala nga akong kawala sa lalaking iyon ay gusto ko na lamang umiyak.

Hindi na ba ako makakaalis dito?

“Baby..” I gasped for air when I heard him knocking on my door!

Nangatal kaagad ang aking mga kamay at kaagad na pinulot ang cellphone niya. Hindi ako p'wedeng sumuko. Kailangan kong makaalis dito. Ayuko dito.

Nang buksan ko ang pintuan ay napasinghap ako nang makita kong prenteng nakasandal sa pader ang lalaki! Nangatal kaagad ang aking mga tuhod nang tumama ang madilim niyang mga mata sa'kin.

“Why?” I swallowed hard.

“I forgot to tell you that you don't have anything to do with that phone, have you used it yet?”

Mabilis kong binigay sa kaniya ang kaniyang phone nang kaswal niyang sabihin iyon.

“Hindi ko pa naman nagagamit. I was reading...”

Iniwas ko ang tingin ko nang makitang nakatitig lang si Vicenzio at kapagkuwan ay kinuha niya ang cellphone na nakalahad sa kaniya.

“Uh... do you need anything else?” Tanong ko, malakas ang tahip ng aking puso.

Saglit niya akong tinitigan. His lips slightly parted as if he wanted to ask something but no words came out of his mouth.

“Wala? Pasok na ako ha,” Mabilis kong sinabi at kaagad na pumasok sa kwarto at mabilis iyong sinarado.

Napabuga ako ng hangin. Bigla akong hiningal at mabilis na napahawak saaking puso, dinadama ang malakas na pag tibok niyon. Napapunas din ako sa aking noo nang may naramdaman akong mumunting pawis na namuo.

Shit, what is wrong with me?

KINABUKASAN ay maaga akong nagising. Nag pasya akong bumaba ng bahay at mukhang hindi pa nagigising si Vicenzio dahil tahimik pa ang buong bahay. I already set plans in my head. If he’s head-over-heels on me, then I don’t have a choice but to pretend that I slowly liked here and I'm comfortable around him.

I need to convinced him. Kailangan kong ipakita sa kaniyang unti-unti na din akong nahuhulog at kapag nakumbinsi ko na siya ay kailangan kong sabihin na mag papakasal na kami at mag papaalam kami kay Daddy.

Pero ang totoo, isusumbong ko siya kay Daddy at ipakukulong ko siya.

Dumeretcho ako sa kusina upang makapag luto ng almusal. I wanted to escape so much, pero alam kong tanging mga puno at buhangin lamang ang bubungad saakin kapag nakalabas ako ng bahay na ito. Natatakot pa ako at baka mapadpad pa ako sa abandunadong bahay kung saan ako dinala nila Carlo at Loy.

Sa gitna ng pagluluto ay biglang sumagi saakin ang nangyari. What happened to Carlo and Loy? Matapos ang araw na iyon ay hindi ko na muli silang nakita. Hindi ko naman pinapangarap na makita pa ang mga halimaw na iyon. I’m just wondering if what did Vicenzio do to them?

“Why are you cooking?”

Gulantang akong napabaling sa kakapasok lamang na si Vicenzio. He’s wearing a ribbed sando and black shorts. Tumambad saakin ang matipuno at maskuladong katawan nito. May nakasampay na puting tuwalya sa kaniyang batok at nakita kong tinutuyo nito ang kaniyang buhok.

Oh, it looks like he just finished taking a bath.

Tinuon ko ang atensiyon sa hotdog na niluluto, “For our breakfast, I think?” Balik tanong ko sa kaniya.

I heard him chuckled. Kumalabog ang puso ko nang maramdaman ko ang presensya niya sa aking likuran. Nanuot kaagad saaking ilong ang kaniyang panlalaking hair gel at pabango.

Hindi ako makagalaw nang maramdaman siya saaking likuran. Malakas ang tambol ng aking dibdib habang pinapakiramdaman siya.

“The hotdogs are burning,” Paalala niya kaya kaagad akong napabaling sa mga niluto ko.

Nakagat ko ang ibabang labi ko at nakita kong dumeretcho ito sa lamesa. Nag lalagay na din siya ng plato’t kubyertos. Hindi ko maiwasang mapatitig sa braso niyang sinaksak ko ng tinidor. May nakalagay pa ding bandage doon.

“A-ayos na ba ang sugat mo?” Tanong ko sa kaniya at hinango na ang hotdog at pinatay ang stove.

Inilagay ko na din ang hotdog sa mesa kasama ang iba ko pang niluto kanina.

“Yeah,” Tipid na sagot niya, “I didn’t know that you know how to cook,” Kapagkuwan ay sabi niya.

“Just for breakfast, basic lang naman lutuin ang mga 'yan,” Prenteng sagot ko sa kaniya.

Napatango si Vicenzio sa sinabi ko, “Yeah, you’re right,” Aniya.

Nang makaupo ako ay sumagi ulit saaking isipan sina Carlo at Loy.

“Anyway...” I said softly.

Umupo na din siya sa upuan. Hinihintay ang sasabihin ko.

“Anong nangyari kina Carlo at Loy?” Tanong ko sa kaniya at kumuha na sa iniluto kong fried rice.

“And why are you suddenly asking about them?” Balik tanong niya, abala ito sa pag kuha ng pagkain.

Nakita kong seryoso na ang kaniyang mukha. Nag tatangis na din ang kaniyang bagang at umiigting ang panga na tila ba ginalit ko siya sa tanong kong iyon.

Napanguso ako, “I’m just curious, is it really true that you tortured them?” Hindi ko alam ngunit bigla akong natakot sa itinanong kong iyon.

Hindi kumibo si Vicenzio. He remained silent while he’s examining me.

“Yes,” He said bluntly.

Napaangat ako ng tingin sa kaniya. He’s serious. Damn serious.

“Really?” I said in almost a whisper.

“I killed them, Hirah,” He firmly said.

Napailing ako. Hindi makapaniwalang ginawa niya nga iyon.

“You’re joking,” I said in a laughing tone.

“I’m not,”

Nawala ang ngiti ko sa sinabi niya.

So...he really killed them?

“Those bastards don’t deserve to live,” Seryosong sinabi niya.

Napalunok ako. Gusto ko ring isumbat iyon sa kaniya dahil sa pag dakip niya saakin. Ngunit minabuti kong itikom ang aking bibig. Bigla kong naalala ang planong iniisip kung paanong makatakas dito.

This is my first step to get him. I am here in this island for almost three weeks. Hinanap kaya ako ni Daddy? What happened to him?

“I won’t let anyone hurt you,” He said in a low tone.

Hindi ako nakakibo. May kung ano saaking puso ang natuwa dahil alam kong magiging matagumpay ang plano ko laban sa kaniya.

“Are you serious?” I tried my voice to sound cheerful and normal.

Ngumiti din ako sa kaniya at nakita ko kung paanong lumamlam ng kaniyang mga mata habang nakatitig saakin. Nawala ang galit sa kaniyang mukha.

Gotcha.

“Yes, baby,” He said hoarsely.

Napatango ako sa kaniya at ngumiti, “What a flowery mouth of yours,” Sambit ko atsaka kumain na.

“Oh, nga pala. Hindi ko na nakikita si manang Lora. Where is she?” Kapagkuwan ay tanong ko.

Ilang araw ko na ding hindi nakita si manang matapos ang alitan naming dalawa ni Vicenzio dito sa kusina.

Abala na ang lalaki sa pagkain, “She’s with her family. She only comes here when I order something,” Napatango ako sa sagot niya.

“Malayo ba sa kanila?” Puno ng pag-iingat na tanong ko, kunyare ay abala ako sa pagkain upang hindi naman niya mapansin ang pag iinterview ko sa kaniya.

“Kinda. Why?”

Kumalabog ang dibdib ko sa ibinalik niyang tanong sakin.

Maagap akong umiling, “Namiss ko lang ang matanda,” Sinabi ko na lang.

“We can visit her place if you want,” May kung anong nabuhay sa aking sistema sa kaniyang sinabi.

“Really?” I asked excitedly.

Prenteng tumango si Vicenzio, “Yeah. Hindi ba't sinabi mong nababagot kana rito?” Tumaas ang kilay niya.

Napatango ako sa sinabi niya atsaka ngumiti.

“Kinda. Ikaw kasi, hindi mo naman ako inaayang lumabas or...” Nangapa ako ng iba pang sasabihin nang makita kong seryoso akong tinitingnan ni Vicenzio.

“Or to explore some beautiful places,” I managed to speak as I swallowed hard.

Tila may bumikig na kung ano saaking lalamunan.

“Then we should explore, there’s a lot of beautiful places here,” Simple niyang sagot at bumaling sa tasa ng kape na itinimpla ko sa kaniya at sumimsim doon.

He’s easy to talk to. Is he usually this calm?

“Really?” Sambit ko at sinabayan iyon ng pag tango tango.

“We’ll explore every places here in Negros,”

Bingo.

So, we’re in Negros? Ang layong lugar nito sa manila! May kung ano saaking kalooban ang matagumpay na humalakhak. Ang bilis bilis niyang makuha! Ngayon, alam ko na kung saan ako makakalamang.

What a gullible, rough but handsome man he is?

“I’m excited, Vicenzio,” I said to him, the excitement can’t escape in my voice.

You want this game, huh, Vicenzio Apollo Acheivaughn?

Then, let this dangerous game begin. Let's play this game.