Share

Capítulo Diez

Author: Bomi
last update Petsa ng paglalathala: 2026-10-13 17:45:34

POV de Adrian

Tragué lentamente el último trago de la botella, dejando que el calor del alcohol quemara por mi garganta. No hizo nada para aliviar la pesadez en mi pecho. Si acaso, el silencio que siguió lo empeoró todo.

Solo habían pasado unos días desde que Eleanor firmó los papeles de divorcio. Unos días desde que salió de mi vida. Era lo que había querido, ¿no?

Había pasado meses convenciéndome de que ya no la amaba, de que lo que teníamos entre nosotros ya había muerto mucho antes de que cualquiera de los dos tuviera el valor de admitirlo. Había querido el divorcio. Yo había sido el que permitió que todo llegara a ese punto.

La casa se sentía vacía y ya no había nada que anticipar.

¿Entonces por qué el pensamiento de que se fuera dolía tanto?

Alcancé la botella de nuevo, solo para darme cuenta de que estaba vacía.

Mis ojos se posaron en mi teléfono acostado en la mesa. La había llamado más veces de las que me importaba admitir, aunque sabía que probablemente no contestaría. Cada llamada sin respuesta de alguna manera me hacía sentir más tonto, sin embargo no podía dejar de intentarlo.

Incluso había considerado enviarle dinero.

Ya no era mi esposa, pero no podía obligarme a imaginarla luchando por el divorcio. Quería saber que estaría bien, incluso si nunca quisiera tener nada que ver conmigo de nuevo.

Mis amigos habían dicho lo mismo. Había cometido el mayor error de mi vida.

El sonido de pasos me sacó de mis pensamientos, seguido de la voz de Stacy.

—Has estado bebiendo durante días. Creo que deberías descansar un poco.

Giré la cabeza lentamente y la encontré de pie detrás de mí. Se acercó, su expresión llena de preocupación mientras colocaba ambas manos en mis hombros y comenzaba a frotarlos suavemente.

Mi cuerpo se tensó ante el contacto.

—¿Qué estás haciendo aquí?

Mi voz salió áspera, y aclaré mi garganta, esperando que sonara menos forzada la próxima vez.

—Vine a verte. —Sus dedos continuaron moviéndose sobre mis hombros—. Has estado así desde el divorcio, y honestamente, Adrian, ella ni siquiera parece afectada por nada de esto.

Mis ojos se entrecerraron.

—No respondiste mi pregunta.

Hizo una pausa antes de acercar una silla junto a mí.

—¿Qué?

—¿Por qué estás aquí?

Suspiró como si mi pregunta la irritara. —Porque eres mi amigo. Quería asegurarme de que estuvieras bien.

Recogió otra botella de la mesa, se sirvió un pequeño trago y tomó un sorbo.

—Estarás bien —continuó—. Lo que sea que estés sintiendo ahora mismo es probablemente porque estás aburrido y de repente tienes demasiado tiempo para pensar. Dale un poco de tiempo y la superarás.

Miré el vaso en mi mano. ¿Realmente era porque estaba aburrido?

—Estaré bien —murmuré.

Stacy tomó otro sorbo antes de mirarme.

—La vi hoy.

Mi cabeza se giró hacia ella antes de que pudiera detenerme.

La pequeña expresión engreída en su rostro desapareció casi de inmediato, reemplazada por algo más cercano a la satisfacción.

—¿Dónde?

Se encogió de hombros. —En la empresa de mi padre.

Mi estómago se apretó.

—¿Qué estaba haciendo allí?

—Al principio, pensé que había ido allí buscando trabajo. —Stacy puso los ojos en blanco—. Luego la vi de pie junto a Julian. Resultó que se ha estado aferrándose a él, y también lo siguió para ver a mi padre.

—¿Julian Caldwell?

—Sí.

La miré, esperando que continuara.

—También la vi con Ryan el otro día. Aparentemente, él fue quien la dejó. Me enteré más tarde de que el auto le pertenecía a él ya que era uno raro.

Algo se retorció dolorosamente dentro de mi estómago. Intenté ignorarlo.

—Quizás hay una explicación.

Stacy se rió suavemente. —¿Una explicación? Esta es alguien que te engañó con el diseñador.

Se recostó en su silla, observando mi rostro cuidadosamente.

—No puedo creer que realmente sea lo suficientemente desvergonzada como para involucrarse con dos hermanos. Me pregunto si alguno de ellos siquiera sabe lo que está haciendo.

Mi agarre se apretó alrededor de la botella vacía.

—Detente.

Levantó una ceja. —Solo te estoy diciendo lo que vi.

—Entonces no lo hagas. Definitivamente estás empeorando las cosas en lugar de ayudarme como has afirmado. —Mi voz salió más fría de lo que pretendía.

Me miró por un momento antes de soltar un pequeño suspiro.

—Adrian, ella claramente ha seguido adelante. Necesitas dejar de deprimirte por algo que ya está en el pasado.

¿Eleanor había seguido adelante? ¿Tan rápido?

Mi mente regresó inmediatamente a la última vez que la había visto, la forma en que me había mirado antes de alejarse. Había tanto enojo en sus ojos, tanto dolor que casi me había sentido culpable.

¿Pero ahora ya estaba con otros hombres? Mi pecho se apretó. ¿Incluso después de la forma en que inicialmente me rogó que no la dejara?

Me aparté de la mesa y me puse de pie.

—Solo vete.

Stacy parpadeó. —¿Qué?

—Dije que te vayas.

Su expresión cambió. —Adrian, solo estoy intentando—

—No necesito que intentes nada. —Me pasé una mano por el cabello, sintiendo un dolor de cabeza comenzando a formarse detrás de mis ojos—. Solo vete a casa, Stacy.

Permaneció sentada, observándome cuidadosamente.

—¿Estás enojado porque te dije la verdad?

—No. —La miré, mi voz más baja esta vez—. Estoy enojado porque no quiero escuchar nada más sobre Eleanor.

Las palabras sonaron ridículas incluso mientras las decía.

Si realmente había superado a Eleanor, ¿por qué escuchar su nombre hacía que mi pecho doliera?

¿Por qué el pensamiento de otro hombre de pie junto a ella hacía que algo feo se retorciera dentro de mí? ¿Por qué de repente me importaba con quién estaba? Stacy eventualmente se puso de pie, sus labios presionándose en una línea delgada.

—Te arrepentirás de alejar a todos los que se preocupan por ti.

No respondí.

Simplemente la vi caminar hacia afuera. La puerta principal se cerró detrás de ella, y la casa se sintió demasiado silenciosa de inmediato.

Cerré los ojos y exhalé lentamente, pero el dolor se negó a desaparecer.

Necesitaba dormir un poco, quizás una vez que esté sobrio y despierto dejaré de pensar en ella de esta manera y mi pecho dolerá menos.

Me dirigí hacia las escaleras, pero apenas había dado unos pasos cuando una de las empleadas del hogar se apresuró hacia mí.

—¿Señor?

Me detuve y la miré. Su expresión estaba inusualmente preocupada. Era la jefa de las empleadas del hogar y también había sido la encargada de la mayoría de las cosas la mayor parte de las veces que no estábamos.

—¿Qué pasa?

Dudó antes de hablar.

—Señor, ¿qué hay de la señora? Espero que esté bien.

Mis cejas se fruncieron.

—¿Por qué preguntas?

Juntó las manos nerviosamente, tomando una respiración profunda mordiéndose el labio inferior.

—El otro día, limpié sangre del piso. Era bastante y estaba solo en un área y no salpicada.

Mi cuerpo se quedó quieto.

—¿Qué?

—Encontré sangre en el piso cerca de la sala. —Tragó—. Pensé que la señora se había lastimado porque había bastante, pero cuando lo vi más tarde, usted no tenía ninguna lesión.

La miré.

—¿Cuándo fue esto?

—La mañana en que la señora se cayó.

Mi latido de repente se volvió más fuerte.

—¿Qué mañana?

Frunció el ceño, intentando recordar.

—La mañana en que se cayó contra la mesa de vidrio con la señorita Stacy.

Había estado tan enfocado en Stacy que ni siquiera había mirado lo suficientemente de cerca a Eleanor. ¿Qué demonios realmente pasó esa mañana? Ella no tenía ninguna lesión física.

Mi boca se secó intentando pensar en cualquier posibilidad. No volvió a casa tres días después.

—Tráeme las imágenes de la cámara de seguridad. —instruí de inmediato.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Diez

    POV de AdrianTragué lentamente el último trago de la botella, dejando que el calor del alcohol quemara por mi garganta. No hizo nada para aliviar la pesadez en mi pecho. Si acaso, el silencio que siguió lo empeoró todo.Solo habían pasado unos días desde que Eleanor firmó los papeles de divorcio. Unos días desde que salió de mi vida. Era lo que había querido, ¿no?Había pasado meses convenciéndome de que ya no la amaba, de que lo que teníamos entre nosotros ya había muerto mucho antes de que cualquiera de los dos tuviera el valor de admitirlo. Había querido el divorcio. Yo había sido el que permitió que todo llegara a ese punto.La casa se sentía vacía y ya no había nada que anticipar.¿Entonces por qué el pensamiento de que se fuera dolía tanto?Alcancé la botella de nuevo, solo para darme cuenta de que estaba vacía.Mis ojos se posaron en mi teléfono acostado en la mesa. La había llamado más veces de las que me importaba admitir, aunque sabía que probablemente no contestaría. Cada

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Nueve

    POV de EleanorRápidamente giré mi rostro hacia la ventana, esperando que Julian no notara las lágrimas acumulándose en mis ojos. Era ridículo.No querría que me viera en mi estado vulnerable. Me limpié debajo del ojo antes de que la lágrima pudiera caer.—¿Estás llorando?Negué inmediatamente con la cabeza. —No.Julian me miró brevemente antes de regresar su atención a la carretera. No dijo nada, pero podía sentir sus ojos en mí de nuevo unos segundos después.—Estoy bien —murmuré, aunque mi voz me traicionó.No discutió.En cambio, continuó conduciendo hasta que finalmente entró en un pequeño estacionamiento. Miré por la ventana, confundida cuando vi la heladería.—¿Por qué estamos aquí?Julian aparcó el auto y apagó el motor. —Vamos.Lo miré sospechosamente. —¿Para qué?—Lo descubrirás.Salió del auto antes de que pudiera preguntar algo más. Suspiré y lo seguí adentro. Recuerdo esta tienda, a veces nos desviábamos allí con papá cuando todavía estábamos en la preparatoria y luego to

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Ocho

    POV de EleanorConocía a Stacy lo suficientemente bien como para saber exactamente qué iba a hacer en el momento en que Julian caminara hacia donde yo estaba.Encontraría una forma de contarle todo, torciendo la situación hasta que yo pareciera la irrazonable mientras convenientemente dejaba fuera cada parte que ella había jugado en ello. Siempre había sido buena en eso.Mi mandíbula se apretó ante el pensamiento.Esta era la mujer que había hecho de mi vida un infierno viviente, la mujer cuyas mentiras habían ayudado a destruir mi matrimonio y cuyas acciones me habían empujado a una situación que eventualmente me costó a mi bebé.Ya fuera que hubiera tenido la intención de que las cosas llegaran tan lejos o no, nunca podría mirarla sin recordar todo lo que había perdido.No podía quedarme allí y darle otra oportunidad de meterse en mi cabeza.En el momento en que vi a Julian acercándose, me giré y caminé directamente hacia él, deslizando mi brazo a través del suyo antes de que pudier

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Siete

    POV de Eleanor—Lo siento, pero tienen que reservar una cita antes de ver al señor Harrington.La secretaria se colocó ligeramente frente a la puerta de la oficina, bloqueando nuestro camino mientras nos daba una sonrisa de disculpa que no parecía particularmente sincera.—Esto es un asunto de urgencia —dijo Julian, su voz bajando a un tono calmado pero inconfundiblemente amenazante. Ambas manos permanecían metidas casualmente en sus bolsillos mientras la miraba—. Si no quieres perder tu trabajo, te sugiero que nos dejes entrar.La expresión de la mujer cambió de inmediato.Lo miró, luego a mí, antes de soltar lentamente un suspiro por la nariz. Había una clara mirada de desaprobación en sus ojos, casi como si no pudiera creer que alguien la hubiera amenazado tan casualmente en medio de su lugar de trabajo.—Tendré que hablar con él primero —murmuró.—Entonces hazlo.Julian no alzó la voz. No lo necesitaba. Había algo en la forma en que se comportaba que hacía que la gente lo escuchar

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Seis

    POV de EleanorSeguía mirando a Julian, intentando entender qué estaba haciendo en mi habitación, cuando él continuó hablando, rompiendo el silencio incómodo.—Parece que has visto un fantasma.Bufé, aunque no podía negar que su aparición repentina me había tomado completamente por sorpresa. —Solo estoy sorprendida de que tengas la audacia de entrar en mi habitación. Especialmente después de la forma en que terminamos las cosas.No tenía idea de que él siquiera estuviera en casa. ¿Pensé que ya se había mudado?Sus labios se curvaron en una sonrisa perezosa mientras se apoyaba en la puerta, luciendo demasiado cómodo para alguien que acababa de invadir mi espacio personal. —¿Todavía te aferras a eso? Pensé que ocho años habrían sido tiempo suficiente para que me perdonaras.—¿Perdonarte? —repetí con incredulidad—. Julian, arruinaste mi baile de graduación, me avergonzaste frente a prácticamente todos en la escuela, y pasaste años encontrando nuevas formas de hacer mi vida miserable. No

  • ¡Ups! Mi exmujer ahora es mi jefa.   Capítulo Cinco

    POV de Eleanor—Puedes llorar todo lo que quieras. —Ryan finalmente rompió el silencio incómodo desde que entré en su auto después de que vino a recogerme.—¡No! He llorado suficiente durante los últimos días. No voy a desperdiciar otra gota de lágrimas en un imbécil como ese. —respondí de inmediato.Debería estar lista para enfrentar lo que el futuro tenga para mí. Ryan condujo hacia la propiedad, y sentí que se me ponía la piel de gallina por todo el cuerpo.La Propiedad Caldwell.Mi padre era el dueño, y no había puesto un solo pie dentro de estas puertas desde el día en que decidí irme. ¿Cuántos años habían pasado ahora? ¿Ocho?Tenía diecinueve años cuando me fui, solo unos meses después de graduarme de la preparatoria. Había querido una vida que me perteneciera por completo.Ahora, después de ocho años, estaba conduciendo de regreso a través de las mismas puertas que alguna vez había jurado nunca volver a cruzar. Nada parecía haber cambiado, solo el hecho de que él había mejorado

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status