บทที่ 5

บทที่ 5 ข้ออ้าง

            ร่างบางเดินโซเซมานั่งลงที่ม้านั่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านจากการร้องไห้เป็นเวลานาน ดีที่วันนี้เป็นวันหยุด ผู้คนจึงไม่พลุกพล่านเท่าไร

            “ฮึก...ฮือ~” พราวดาวยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างยากที่จะกลั้น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบสองแก้มแดงระเรื่อ ภาพและน้ำเสียงของพ่อยังติดที่ปลายตา มันยิ่งทำให้เธอหยุดร้องไห้ไม่ได้ บาดแผลที่ฝังลึกในใจมานานหลายปีมันยากที่จะหาย และยิ่งไปสะกิด มันก็ยิ่งเจ็บปวด

            “คุณครับ” เสียงเข้มของใครคนหนึ่งดังขึ้น พราวดาวหยุดสะอื้นแล้วเงยหน้ามอง “เอ่อ...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พอดีผมเห็นคุณนั่งร้องไห้มานานแล้ว”

            “เปล่าค่ะ ฉันไม่เป็นไร” เธอปฏิเสธชายหนุ่มแล้วลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกมา

            “ไม่เป็นไรครับ ขอโทษที่มารบกวนคุณ นั่งต่อได้นะครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้บาง ๆ เขาผายมือไปที่ม้านั่ง พราวดาวแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงเหมือนเดิม และมองหน้าเขา

            “คุณรู้จักฉันไหมคะ”

            “เอ่อ...ไม่รู้จักครับ”

            ‘แปลก...หรือฉันยังดังไม่พอ หรือว่าเขาไม่สนใจข่าวพวกดารา’

            นางแบบสาวคิดในใจแล้วคลี่ยิ้มให้ชายหนุ่ม

            “ถ้าไม่รังเกียจ นั่งด้วยกันสิคะ” เธอเอ่ยชวนเขาทั้งที่ยังสะอื้นไห้อยู่เล็กน้อย

            “ผมชื่อติ๊กนะครับ แล้วคุณชื่อ...”

            “พราวดาวค่ะ เรียกพราวเฉย ๆ ก็ได้”

            “ครับคุณพราว พอดีผมมาวิ่งน่ะครับ ผ่านมาเห็นคุณร้องไห้ และยิ่งตรงหน้าเป็นคลองน้ำด้วย ผมกลัวว่าคุณจะคิดสั้น”

            “ไม่หรอกค่ะ ฉันจะคิดสั้นทำไม คุณไม่รู้อะไรเสียแล้ว หมดตัวฉันทำมาตั้งหลายบาท จะมาคิดสั้นฆ่าตัวตายได้ยังไง ทำแบบนั้นเสียดายแย่” ปกรณ์หลุดขำพรืดใหญ่กับคำพูดติดตลกของหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกันหมาด ๆ

            “พอคุณยิ้มแล้ว สถานการณ์เมื่อนาทีก่อนเปลี่ยนไปเลยนะครับเนี่ย นึกว่าคนไม่เคยโศกเศร้า”

            “ใคร ๆ ก็ว่าแบบนั้นค่ะ ฉันมีแววตาที่ดุดัน ใบหน้าเย่อหยิ่ง แค่อยากมองคนคนหนึ่งด้วยสายตาธรรมดา กลับกลายเป็นว่าฉันไปจิกเขาด้วยสายตาดุดันซะงั้น เฮ้อ เกิดมาเป็นแบบนี้ก็ลำบากนะคะ หาคนจริงใจยาก”

            “แล้วไม่ได้ทำหน้ามาเหรอครับ” ปกรณ์เอ่ยถามอย่างเสียมารยาท

            “ฮึฮึ...ตัวน่ะทำ แต่หน้าของจริงค่ะ” พราวดาวหัวเราะขบขันกับคำถามไม่ประสาของชายหนุ่ม ไม่แปลกที่เขาจะดูไม่ออกว่าอันไหนของจริง อันไหนของปลอม ศัลยกรรมสมัยนี้สวยจะตาย ต่อให้ตาดีแค่ไหนก็มองไม่ออกหรอกว่าทำมา

            “อ๋อ ครับ”

            “ฉันต้องกลับแล้วละค่ะ ขอบคุณนะคะที่นั่งเป็นเพื่อน”

            “อ๋อครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เขายิ้มให้พราวดาวและเดินไปส่งเธอที่รถ “เอ่อคุณพราวครับ ผมอยากจะขอที่อยู่ หรือที่ติดต่อคุณไว้ได้ไหมครับ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร”

            “สะดวกสิคะ งั้นเราแลกไลน์กันไว้นะคะ” พูดจบพราวดาวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แลกไลน์กับปกรณ์ไว้

            เมื่อแลกไลน์กันเสร็จ ปกรณ์ก็ส่งสติกเกอร์หัวใจเข้าแช็ตหาพราวดาวทันที สองหนุ่มสาวหลุดยิ้มกว้าง

            “พราวไปก่อนนะคะคุณติ๊ก”

            “ขับรถดี ๆ นะครับ”

            “ขอบคุณค่ะ แล้วจะทักไปคุยด้วยนะ” เธอควงโทรศัพท์ไปมาก่อนที่จะหันหลังเดินมาขึ้นรถแล้วขับกลับคอนโด

            หลายนาทีต่อมา

            นางแบบสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ ครั่นเนื้อครั่นตัวและปวดขมับนิดหน่อย อาจเป็นเพราะร้องไห้หนักและเจอกับอากาศภายนอก ปกติเธอไม่ค่อยได้ออกไปไหนนาน ๆ อยู่แล้ว ภูมิคุ้มกันในร่างกายเลยไม่ดีเท่าไร

            ติ๊ง!

            เสียงข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เรียกความสนใจจากหญิงสาวซึ่งเธอกำลังพักสายตาอยู่ให้ลืมตาขึ้น พราวดาวคว้าโทรศัพท์มาเปิดอ่านข้อความนั้นพลางอมยิ้ม เพราะเจ้าของข้อความนั้นคือปกรณ์

            ติ๊ก : คุณพราวถึงบ้านหรือยังครับ

            พราวดาวพิมพ์ข้อความตอบกลับ

            พราว : เพิ่งถึงค่ะ กำลังจะพักสายตาอยู่พอดี พราวเหมือนจะเป็นไข้

            ติ๊ก : อ้าว งั้นอย่าลืมกินยานะครับ งั้นผมไม่กวนนะ

            พราว : ค่ะ

            เธอกดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แต่กลับต้องสะดุ้งตัวโยนเมื่อเห็นเงาแฟรงค์ปรากฏอยู่หน้าจอ ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังโซฟา

            “เฮ้อ!” หญิงสาวถอนหายใจออกพรืดใหญ่ “เดี๋ยวนี้ห้องพักฉันมันเป็นห้องสาธารณะไปแล้วเหรอ ใครก็เข้าออกได้”

            “ไปไหนมา”

            “ไปหาพ่อ...มา”

            “อืม...แล้วเป็นไง”

            “เหมือนเดิม โดนไล่ตะเพิดออกมา” เธอพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ทว่าภายในใจกลับเจ็บปวดรวดร้าว

            “โกหกทำไม”

            “ฉันไปโกหกแกตอนไหน”

            “ตอนนี้”

            “เรื่องอะไรไม่ทราบ”

            “เมื่อกี้คุยกับใคร” พราวดาวแค่นหัวเราะอย่างนึกขำ

            “ฉันไม่ได้เป็นนักโทษนาย จำเป็นต้องตอบคำถามนั้นด้วยเหรอ” เธอมองหน้าแฟรงค์อย่างยิ้ม ๆ “แล้วว่างมากหรือไงมาจ้องจับผิดฉัน” พราวดาวปรายตามองคนตัวโตเพียงนิด

            “...” แฟรงค์ไม่ตอบคำถาม เอาแต่จ้องหน้าพราวดาว

            “จ้องอะไรนักหนาเนี่ย กะจะให้ฉันบอกหมดหรือไง ว่าไปทำอะไรมา กับใคร ที่ไหน ไม่ใช่นักโทษนะเว้ย!”

            “คุยกับใคร” แฟรงค์ถามคำเดิม

            “คุยกับว่าที่แฟนในอนาคต” พราวดาวตอบกลับไปตรง ๆ อย่างไม่อ้อมค้อม แล้วกดปิดโทรศัพท์มือถือ จ้องหน้าชายหนุ่มไม่ละสายตา เพราะอยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรที่ได้ยินเธอบอกแบบนั้น

            “อืม...”

            “ฉันเหงา อยากหาคนคุย”

            “...”

            “แล้วนายไม่ทำงานทำการเหรอ มาเฝ้าตามติดฉันเป็นเงาแบบนี้ เสียการเสียงานแล้วมาโทษฉันไม่ได้นะ แม่จะโบกกระบาลให้”

            “ว่างนิดหน่อย เลยแวะมาดูว่าได้กินข้าวกินยาบ้างไหม แต่เธอก็ไม่อยู่”

            “อืม...ฉันไปเยี่ยมพ่อมา แต่ก็นั่นแหละ...เฮ้อ ไปหาก็เสียความรู้สึก”

            “ทำไมไม่บอกฉัน” เขาถามพราวดาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “บอกทำไม นี่มันเรื่องส่วนตัว”

            “ปกติเธอไม่เคยไปไหนมาไหนโดยไม่บอกฉัน”

            “แฟรงค์ แกฟังนะ ฉันเป็นตัวฉันเอง ฉันโตแล้ว ไปไหนมาไหนไปคนเดียวได้ แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า” แฟรงค์ยกยิ้ม

            “แต่อย่าลืม ว่าเธอเพิ่งจะถูกลอบทำร้าย”

            “อันนั้นก็จริงอยู่ ฉันก็ระวังตัวอยู่นะ แล้วแก...ห่วงมากขนาดนั้นเลยเหรอ หรือเพราะอะไร” เกิดคำถามขึ้นภายในใจ เดี๋ยวนี้แฟรงค์ทำตัวติดเธอมากเกินไปจริง ๆ เขาดูเหมือนเป็นห่วงมาก แต่อีกใจหนึ่งเธอก็คิดว่าเขาน่าจะแสดงความเป็นห่วงเพื่อนปกติ

            “ฉันซื้อข้าวมาให้ กินข้าวกินยาด้วย” แฟรงค์หันหลังหมายจะเดินออกมาแต่ถูกพราวดาวรั้งไว้

            “ไปไหน”

            “กลับไปทำงาน”

            “เดี๋ยวสิ” พราวดาวลุกขึ้นไปดูกล่องอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ “ซื้อมาเยอะขนาดนี้...กินคนเดียวไม่หมดหรอก กินด้วยกันสิ”

            “ไม่ว่าง”

            “กะอีแค่กินข้าวเนี่ยเหรอไม่ว่าง แล้วทีมาตาม มาหา มานั่งรอตั้งหลายชั่วโมงทำไมว่างวะ”

            “...” มาเฟียหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวพราวดาวจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ร่างเล็กถูกดันไปชิดพนักโซฟา ขณะที่เธอตกอยู่ในวงแขนแกร่งของแฟรงค์ “แค่นี้ก็ปรานีมากแล้ว อย่าทำให้เส้นความอดทนกูขาดเลย เพราะผลลัพธ์มันไม่น่าดูเท่าไรหรอก เดี๋ยวจะเป็นภาพหลอนติดตาอีก”

            “แล้วแกเป็นบ้าอะไร ผีเข้าผีออก”

            “อย่าลืมว่าฉันเป็นอะไรกับเธอ!”

            “...อย่าเอาความเงี่...นมาเป็นข้ออ้างได้ปะ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะแฟรงค์”

            “ฮึ!”

            “ฉันกับแกไม่มีอะไรผูกมัดกันและกัน เพราะงั้นฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน! และแกจะทำอะไรก็เรื่องของแก!”

            “อย่าท้านะพราว”

            “ไม่ได้ท้า แต่มันคือเรื่องจริง”

            หมับ!

            แฟรงค์บีบแก้มพราวดาวอย่างแรง ในขณะที่มืออีกข้างคลายปมเนกไทออก

            “ได้...ต้องการแบบนี้ก็ไม่บอก”

            “...!”