บทที่ 4

บทที่ 4 บาดแผลในใจ

            วันต่อมา

            พราวดาวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน เรียวแขนเล็กยื่นออกมาจากผ้าห่ม เธอบิดกายไปมาไล่ความเมื่อยล้า ทว่า ณ ตอนนั้นโทรศัพท์มือถือกลับส่งเสียงร้องดัง จนเธอรู้สึกรำคาญที่มีคนโทร. มารบกวนเวลานี้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายพร้อมกรอกเสียงหวานทักทายไป

            “ค่า~”

            (คุณพราวคะ เอ่อ...คุณท่านไม่สบายค่ะ จะมาเยี่ยมไหมคะ)

            เสียงสั่นเครือของหญิงชราร่างท้วมตอบกลับมาทำเอาพราวดาวหยุดชะงัก เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงตอบกลับ

            “พราวไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น เผลอ ๆ อาการจะแย่ลงด้วยซ้ำค่ะป้า พ่อเกลียดหนูจะตาย พ่อคงไม่อยากเห็นหน้าพราวหรอก”

            (แต่คุณท่านเพ้อหาคุณพราวตลอดเลยนะคะ)

            “...”

            (มาหน่อยนะคะ มาเจอกันหน่อย ป้าเองก็คิดถึงคุณพราวมาก ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายเดือนแล้ว)

            “...” พราวดาวเงียบไปพักใหญ่อย่างใช้ความคิด “โอเคค่ะ งั้นพราวจะเข้าไป”

            (คุณพราวจะทานอะไรไหมคะ เดี๋ยวป้าทำไว้รอ)

            “อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ พราวคงไป...ไม่นานนัก”

            (อ๋อ...ได้ค่ะ)

            เมื่อพูดจบพราวดาวก็เป็นฝ่ายกดวางสายก่อน หญิงสาวพรูลมหายใจออกราวคนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอึดอัดและจุกแน่นที่หน้าอก มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ต้องไปเจอหน้าพ่อ

            “เฮ้อ...”

            เบื้องหลังชีวิตที่แสนสวยงามกลับไม่ได้งดงามอย่างที่คนอื่นเห็นเสมอไป และคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีก็คงจะเป็นแฟรงค์ หากเขาจะหักหลังเธอ ป่านนี้พราวดาวก็คงเป็นแค่พริตตีล้างรถ หรือไม่ก็ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารที่มีป๋า ๆ ให้ทิปหนัก ๆ

            “เฮ้อ เกิดเป็นอีพราวนี่มันไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ เลยสินะ” ร่างเล็กคู้ไหล่ลงจนไม่มีความสง่างาม ทำใจอยู่พักใหญ่แล้วจึงไปเปลี่ยนชุดเพื่อไปเยี่ยมพ่อที่บ้าน

            หนึ่งชั่วโมงต่อมา

            พราวดาวสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เธอแหงนมองประตูบ้านครู่หนึ่งแล้วเดินเข้ามาด้านใน ทุกคนในบ้านยังให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี โดยเฉพาะแม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เท้ายังแดง ๆ

            “คุณพราว...” น้ำเสียงสั่นเครือของแม่นมดังขึ้น พราวดาวหันไปมองแทบจะทันทีพร้อมกันเดินเข้าไปหา “ดูสิคะ คุณพราวของป้าโตขึ้นเยอะเลย”

            “สบายดีไหมคะ”

            “สบายดีค่ะ ป้าคิดถึงคุณพราวมาก ๆ เลย ตั้งแต่คุณพราวออกไปจากบ้าน บ้านหลังนี้ก็เงียบเหงามาก ๆ”

            “ค่ะ พราวเข้าใจ บ้านหลังนี้มันเงียบเหงาตั้งแต่แม่เสียแล้วค่ะ” เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ “แล้วคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ”

            “ท่านอยู่บนห้องค่ะ คุณพราวขึ้นไปเลยไหมคะ”

            “ท่านหลับอยู่หรือเปล่าคะ”

            “ป้าว่าท่านน่าจะตื่นแล้วค่ะ”

            หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงอย่างหนัก จนเธอต้องยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอกข้างซ้าย

            “ไปเยี่ยมพ่อดีกว่าค่ะ”

            “เชิญค่ะ” แม่นมนำทางเธอไปชั้นสอง เท้าเล็กทั้งสองข้างหยุดยืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ หัวใจเธอยิ่งเต้นแรง มือไม้สั่นเทาเมื่อแม่นมเปิดประตูห้อง เธอก้าวเข้ามาด้านใน และเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่

            “คุณพ่อ...เป็นยังไงบ้างคะ”

            “...”

            “พราวได้ข่าวจากป้าว่าพ่อไม่สบาย เลยมาเยี่ยมค่ะ” คำถามที่เอ่ยถามไปไร้ซึ่งคำตอบจากคนที่นอนอยู่บนเตียง กำลังใจและความหวังเล็ก ๆ ในใจริบหรี่

            “แกมาทำไม ฉันยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

            “พราวเป็นห่วงค่ะ คุณพ่อไปหาหมอบ้างหรือยะ...”

            “กลับไป!”

            ไม่ทันที่พราวดาวจะได้เอ่ยถามจบประโยค คำพูดที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ตาตุ่มก็ดังขึ้น

            “กลับไปอยู่ในที่ของแก ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น”

            “พราวไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้พ่อหายโกรธ หากย้อนเวลาได้ พราวจะพาแม่กลับมาหาพ่อ”

            “ฉันบอกให้ออกไป!!”

            “...” พราวดาวยืนตัวแข็งทื่อกับเสียงตะคอกของผู้เป็นพ่อ เท้าเล็กก้าวถอยหลังอัตโนมัติ ก่อนที่เธอจะวิ่งออกมาจากห้องนอนพ่อด้วยอาการหวาดกลัว

            “คุณพราว! คุณพราวคะ...”

            “ออกไป!” เสียงเข้มเอ่ยไล่แม่บ้านอีก

            พราวดาววิ่งมาขึ้นรถในสภาพใบหน้าเปียกปอนด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ในนั้น

            ‘เพราะแก แม่ถึงตาย เพราะแกคนเดียว ลูกเลว แกพรากคนรักไปจากฉัน...’

            คำพูดที่มันฝังลึกในก้นบึ้งหัวใจผุดขึ้นมาในหัว น้ำเสียงและแววตาของพ่อยังติดตรึงอยู่ที่ปลายตาของเธอ          บาดแผลที่ไม่มีใครรักษามันหาย...

            “ถ้าเลือกได้ หนูจะขอให้แม่กลับมา...ขอให้แม่กลับมาหาพ่อ”