Masuk(ออโต้ & นามิ) ออโต้ ผู้ชายแบดบอย ที่สาวๆ หมายปอง อายุ 29 ปี สูง189 นิสัยเงียบขรึม มีความเป็นผู้นำสูง คำไหนคำนั้น รักน้องชายมาก นามิ อายุ22 สูง169 สาวสวยคณะบริหาร ผู้ได้รับฉายาว่า คนสวยจีบยากแห่งคณะบริหาร นิสัย ดื้อเอาแต่ใจ ตรงไปตรงมา ไม่ยอมใคร ชอบเอาชนะ ออโต้ เป็นพี่ชายของออสติน พระเอก ในเรื่อง MyDear วิศวะตัวร้าย นะคะ
Lihat lebih banyak최고급 호텔 라세느의 VIP 전용 펜트하우스 복도.
두꺼운 최고급 카펫이 서연우의 구두 굽 소리를 무겁게 삼켰다. 창밖으로는 금방이라도 폭우가 쏟아질 듯 먹구름이 짙게 깔려 있었지만, 호텔 내부는 현실과 동떨어진 것처럼 고요하고 안락했다.연우의 손에는 유명 파티시에에게 한 달 전부터 특별 주문한 케이크 상자가 들려 있었다.
순백의 생크림 위로 '결혼 3주년'을 축하하는 레터링이 정갈하게 적혀 있는, 완벽한 케이크였다.오늘은 서연우와 강지훈의 결혼 3주년 기념일이었다.
'지훈 씨가 좋아해야 할 텐데.'
연우는 작게 숨을 고르며 펜트하우스 301호의 문턱에 섰다.
지난 3년의 결혼 생활은 결코 순탄하지 않았다. 시어머니의 끊임없는 멸시, 시누이들의 노골적인 무시, 그리고 남편 강지훈의 무관심까지. 숨 막히는 시월드 속에서도 연우가 버틸 수 있었던 것은 오직 '가족'이라는 울타리를 지키고 싶다는 간절함 때문이었다.어릴 적 아버지의 외도로 새어머니와 이복동생이 집에 들어오면서, 연우는 진짜 가족의 온기를 잃어버렸다.
그래서 자신의 가정을 꾸리게 된다면, 어떤 희생을 치러서라도 지켜내겠다고 다짐했었다.그녀는 남편 지훈의 무능함을 덮어주기 위해 자신의 모든 것을 쏟아부었다.
부도 위기에 처했던 지훈의 회사 '성진 어패럴'을 살려내기 위해 밤새워 재무제표를 뜯어고친 것도, 업계의 핵심 투자자들을 익명으로 연결해 주며 뒤에서 자금을 조달한 것도 모두 연우였다. 그녀의 헌신 덕분에 성진 어패럴은 불과 3년 만에 업계 탑의 자리에 오를 수 있었다.연우는 가방에서 카드 키를 꺼내 도어록에 가져다 댔다.
경쾌한 파열음과 함께 육중한 문이 열렸다.
"지훈 씨, 나 왔어."
대답은 없었다.
거실은 짙은 암막 커튼이 쳐져 있어 어두컴컴했고, 은은한 간접 조명만이 공간을 비추고 있었다. 서프라이즈 이벤트라도 준비한 걸까. 연우가 옅은 미소를 지으며 거실 안으로 걸음을 내디디려던 순간이었다.공기 중에 떠도는 낯선 향기가 연우의 코끝을 찔렀다.
달콤하면서도 짙고, 끈적거리는 싸구려 인공 향. 연우가 결코 사용하지 않는, 그러나 너무나도 익숙한 향수 냄새였다.미소가 굳어진 연우의 시선이 바닥으로 향했다.
대리석 바닥 위에는 허물처럼 벗어던진 옷가지들이 어지럽게 널브러져 있었다.
연우가 지난달 지훈의 생일 선물로 사주었던 톰포드 넥타이. 지훈의 셔츠, 그리고 그 옆에 노골적으로 얽혀 있는 붉은색 실크 슬립과 얇은 스타킹. 그 끝에는 아찔할 정도로 굽이 높은 빨간색 스틸레토 힐이 뒹굴고 있었다.연우의 심장이 불길한 박동을 시작했다.
손에 쥐고 있던 케이크 상자의 손잡이가 종잇장처럼 구겨졌다.반쯤 열린 침실 문틈.
그 사이로 적나라한 소리들이 새어 나오기 시작했다."아, 오빠… 이러다 누가 오면 어떡해?"
"올 사람이 누가 있어. 그 재미없는 여자는 지금쯤 집에서 청소나 하고 있겠지."숨이 멎는 듯했다.
대답을 한 남자는 분명 3년을 함께 산 남편, 강지훈의 목소리였다. 그리고 방금 전 콧소리를 내며 아양을 떨던 여자의 목소리.그 간드러지는 비음은, 연우의 뼛속까지 각인된 목소리였다.
'유아라.'
연우의 이복동생.
어머니의 자리를 꿰찬 새어머니의 딸이자, 평생 연우의 것을 빼앗고 짓밟는 데 혈안이 되어 있던 여자. 강지훈과 외도를 저지른 여자가 다른 누구도 아닌, 유아라였다.피가 싸늘하게 식는 기분이었다.
충격으로 다리가 무너져 내릴 것 같았지만, 연우는 입술을 꽉 깨물며 버텼다. 그녀의 머릿속에서 '다정한 아내 서연우'의 스위치가 꺼지고, 지독하게 냉정하고 계산적인 본성이 눈을 뜨기 시작했다.연우는 발소리를 죽인 채 침실 문 앞으로 다가갔다.
끼익-. 그녀는 망설임 없이, 아주 우아한 동작으로 침실 문을 활짝 열어젖혔다. 그리고 그녀의 세상이 무너졌다.ออโต้อุ้มคนตัวเล็กในท่าเจ้าสาว แต่ไม่ลืมที่จะหันมาบอกจิ๋วจิ๋ว “เดี๋ยวพ่อกลับมาเล่นด้วยนะ พาแม่ไปทำน้องก่อน”เหมี่ยว!“พี่ออโต้พูดอะไร” ตีแขนเขาเบาๆ อย่างหมั่นไส้“ก็บอกจิ๋วจิ๋วไว้จะได้เตรียมตัวจะได้รู้ว่ากำลังจะมีน้อง”“ถ้ามีขึ้นมาจะตามใจขนาดไหนก็ไม่รู้” นามิโอบแขนเรียวที่ลำคอแกร่ง มองสบตาคมกริบของเขา “ตามใจสุดๆ แน่นอนครับ”“จะกลายเป็นทั้งบ้านมีหนูดุอยู่คนเดียว”ออโต้หัวเราะ วางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่ม “ลูกคนแรกจะเอาผู้หญิงรึผู้ชายว่ามาครับ” นามิหัวเราะ “พี่จะเก่งอะไรเบอร์นั้นค่ะเลือกเพศลูกได้ด้วย”เขายิ้ม ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง นามิตามไปนอนหนุนแขนสามี แล้วกอดเขาแนบชิดไม่ห่าง “แล้วพี่ละคะ อยากมีลูกสาวรึลูกชาย” มือเรียวปลดกระดุมเสื้อเขาลูบไล้ไปตามลอนsixpackเล่นไปตามประสา“จริงๆ พี่อยากมีลูกสาวเอาไว้บ่นน้องชายสักคนนะ มีพี่สาวน่าจะดี จะได้ช่วยดูแลน้อง แม่สวยขนาดนี้ ถ้ามีลูกสาวแสนสวยเอาไว้อ้อนสักคนก็คงดี”“ไม่หวงแย่เหรอคะ”“หวงสิ ใครมาจีบตามถึงบ้านแน่”“น่ากลัวชะมัด ตัวเองยังเอาลูกสาวคนอื่นมานอนกอดได้เลย” ฉันพูดแกล้งหยอกเขา และจุ๊บ! “พี่เอามาทำเมีย ไม่ได้มานอนเกิดเฉยๆ ซะหน่อย พี่ให้
“พี่ๆ น่ารักกันจังเลยนะคะ ดูสนิทกันมากเลย มีพี่น้องนี่ดีไปอีกแบบนะคะ เป็นลูกคนเดียวเหมือนหนูบางทีก็เหงาเหมือนกัน” “เห็นแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะฉะนั้นตอนเรามีลูก ควรจะมีลูกแฝดนะดีไหม” ออโต้หันมามองสบตาพูดกับแฟนคนสวยของเขา “ดีครับพี่ผมเห็นด้วยอยากอุ้มหลานแล้วอะ ขอหลานชายนะครับ หลานสาวผมเป็นห่วงต้องตามรับตามส่งอีกเดี๋ยวมีหนุ่มมาจีบ” อาร์เดลพูดยิ้มแย้มอารมณ์ดี “เนี่ยนิสัยคนเจ้าชู้นามิดูไว้ เอาไปสอนลูกอย่าให้เข้าใกล้ หวงขึ้นมาเชียว” ออสตินพูด“พี่ออสตินผมไม่เคยเจ้าชู้เลยครับ ไม่เคยนอกใจใครเลยนะครับ เพราะไม่เคยมีแฟน” “นามิอย่าไปฟังสองคนนี้เจ้าชู้สุดๆ มีแต่พี่นี่แหละที่คอยห้ามตลอด” ออโต้พูดยิ้มๆ “โห!” อาร์เดลหัวเราะ ส่ายหัว“อะไรอาร์เดล ฉันพูดอะไรผิด นายกับออสตินที่สุดแล้ว”“พี่ก็ที่สุดเหมือนกันรึเปล่าคะ” นามิถามออโต้ขึ้นมาบ้าง“พี่ที่สุดมานานแล้วครับ แต่มาหยุดที่หนูไง”“กูตาย กลับเถอะพี่ออสติน ไม่ไหวแล้วพี่ออโต้มีมุมนี้ได้ไง”ออสตินกับอาร์เดลพากันหัวเราะ ออโต้ยักคิ้วให้น้องทั้งคู่ แล้วหันมายิ้มให้นามิ เขาเปลี่ยนไปเพราะเธอคนนี้จริงๆ สามปีต่อมา ออโต้กับนามิแต่งงานกันและใช้ชีวิตกันอย่างมีค
“ฉันว่าพี่เคเดนพร้อมกว่านะ มาโน่นละ อยู่ด้วยกัน มหาลัยก็เดียวกัน แค่เรียนกันคนละคณะคิดถึงเก่ง หมั่นใส่ว่ะ” นามิปากคว่ำใส่เพื่อนแกล้งหยอกเล่น “พี่เคเดนสวัสดีค่ะ” นามิเอ่ยทักทาย“นามิเป็นไงบ้างทุกอย่างโอเคแล้วใช่ไหม” เคเดนเป็นห่วงเพราะรับรู้เรื่องราวมาจากเดลล่าตลอด“เรียบร้อยดีแล้วค่ะพี่ คุณพ่อก็กลับมาจำทุกอย่างได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ น่าจะพักผ่อนอีกสักเดือนก็กลับไปดูแลร้านได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ”“เออ! นามิแล้วสาขาที่ดีซีล่ะ ยังจะทำต่อไหม” เดลล่าถาม“ไม่ทำดีกว่าคุณพ่อจะขายน่ะ แล้วก็ย้ายมาอยู่ที่ไทยเป็นหลัก ญี่ปุ่นก็ค่อยบินไปดูบ้าง ท่านอยากอยู่ใกล้ฉันกับคุณแม่ด้วย”“ดีแล้วแบบนี้แกจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” “อืมแล้วพี่มาหาเดลมีอะไรคะ” เดลล่าหันไปถามเคเดน “เปล่าพี่มาหาเฉยๆ จะมาถาม นามิเรื่องคุณพ่อด้วย”“ขอบคุณพี่เคเดนที่เป็นห่วงนะคะ งั้นจีบกันไปก่อนนะคะ นามิขอตัวไปห้องน้ำก่อน” เคเดนยิ้มให้เธอ ตอนเย็นนามิเลิกเรียนแล้วรีบกลับไปที่บ้านออโต้ ตามที่นัดกันไว้ คนตัวเล็กรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปกับเขา สองคนมาถึงร้านที่ออโต้จองไว้ พี่ออสตินกับพี่อาร์เดลมาถึงแล้ว “สวัสดีค่ะพี่ๆ” นามิเอ่ยทักทายทั้งคู่ ออ
เช้าวันต่อมา นามิ คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ได้ยื่นคำร้องต่อศาลผ่านทนายและศาลได้เรียกไต่สวน คุณหมอมายืนยันต่อหน้าศาลให้คุณพ่อถึงอาการป่วยของท่าน เรนนี่กับคุณแม่ของเธอยังยืนยันว่าคุณพ่อได้ยกทุกอย่างตามพินัยกรรมให้พวกเธอทั้งคู่ตอนที่ท่านยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดี “คุณเออิกิ คุณพอจะจำได้บ้างไหมว่าคุณได้ทำพินัยกรรมไว้รึเปล่า” ศาลถามคุณพ่อของนามิ“ผม ไม่แน่ใจครับ”“คุณลองพยายามคิดดูหน่อย ว่าคุณได้ทำไว้ไหม ก่อนที่คุณจะป่วย”คุณเออิกิ พยายามคิดอย่างหนักจนเกิดอาการ ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ท่านเซนิดหนึ่งแล้วกุมขมับ “ปวดหัว”เรนนี่กับมินตรามองมาที่เออิกิ แล้วลอบยิ้มให้กัน คุณหมอรีบเข้าไปดูอาการของคุณพ่อของนามิทันที “คุณเออิกิรู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ” “ผม ผมปวดหัว”นามิกับคุณแม่ เดินไปหาคุณพ่อของเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง“คุณพ่อคะ ไม่ต้องพยายามคิดแล้วนะคะ ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ใจเย็นๆ” นามิลูบหลังท่านอย่างปลอบโยน คุณนานาจับมือสามีแน่นอย่างต้องการให้กำลังใจ คุณพ่อมองสบตา นามิ แล้วภาพในหัวฉายความคิดออกมาเป็นฉากๆ มันย้อนกลับไปว่าก่อนหน้านี้เขาทำอะไรบ้าง คุณเออิกิมีท่าทีตื่นเต้น มีสีหน้าดีใจอ






Ulasan-ulasan