ทาสสวาทเจ้าพ่อซาดิสม์

“จับมัน! อย่าให้หนีไปได้!” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระรัว สองขาวิ่งไล่ตามคู่อริไม่หยุด วิ่งจนเหงื่อโทรมกาย 

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นในระยะประชิด เขาใจสั่นรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ว่าคู่อริได้นิ่งงันไป…

หลังจากเสียงปืนดัง ก็ไม่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีก…

บอกให้จับเป็น… ไม่ได้ให้จับตาย!

ชายคนดังกล่าวคิดในใจ วิ่งไปจนถึงซอกโกดังร้างแห่งหนึ่งละแวกท่าเรือพัทยา จังหวัดชลบุรี เขาเห็นชายวัยกลางคนนอนแน่นิ่งไปกับพื้น ดวงตาเบิกโพรงหันมาทางเขา มือกุมหน้าท้องที่เต็มไปด้วยเลือด

“ไอ้ชลิต!”

“คะ… คุณ… คุณรามินทร์!”

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ รามินทร์หันขวับไปมองผู้มาเยือน

“นายครับ!” 

“กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้จับเป็น!”

“เปล่าครับ ผมไม่ได้ทำ” คนเป็นลูกน้องรีบบอกหน้าตาตื่น

“อ้าว! แล้ว…?” 

“ไม่ใช่ฝีมือลูกน้องคุณหรอก แต่เป็นฝีมือไอ้สมศักดิ์!” ชลิตพูดอย่างเคียดแค้น รามินทร์มองดูคู่อริที่ตอนนี้กลายเป็นเหยื่อของมาเฟียขั้วตรงข้ามของเขา 

“นี่อย่าบอกนะว่านอกจากมึงจะทรยศกูแล้วยังไปทรยศไอ้สมศักดิ์อีก!” 

“อึก! เรื่องนั้น… ผม… มะ… ไม่ไหวแล้ว”

“เฮ้ย! มึงจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ บอกกูมาก่อนว่ามึงเอาเพชรของกูไปไว้ที่ไหน!” รามินทร์เขย่าตัวชลิต แต่ดูเหมือนคนเจ็บจะไม่สามารถทานทนกับพิษบาดแผลไหว ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเหลือทน

“ผม… ฝากลูกสาวคนเดียวของผมด้วย หยะ… อย่า… อย่าให้ลูกสาวผมตกอยู่ในมือไอ้สมศักดิ์” ชลิตฝากฝัง รามินทร์มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“มึงจะบ้าหรือไง!” 

“ชีวิตของลูกสาวผม ผมยกให้คุณ…”

“มายกให้กู ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ากูจะระบายความแค้นมึงกับลูกสาวของมึงเนี่ยนะ!?” 

“ผะ… ผมรู้… แต่… ยังดีกว่าให้ลูกสาวผมอยู่ในมือไอ้สมศักดิ์ ผมขอร้อง… ช่วยดูแลเธอด้วย… อึก…” 

ร่างของชายวัย 50 กว่าสะอึกเฮือก ก่อนที่เลือดจะไหลทะลักออกมาจากปาก ดวงตาเบิกโพรงแล้วค่อยๆ หลับลงช้าๆ แขนขาเกร็งกระตุกฮวบหมดแรงลง รามินทร์มองดูคนทรยศที่ขโมยสมบัติล้ำค่าของตระกูลไปขาย เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“จะเอายังไงดีครับ มันตายไปแล้ว… เบาะแสเรื่องเพชรที่ควรจะได้จากมัน…” 

“ช่างหัวเพชรมันก่อน ตอนนี้ไปลากตัวลูกสาวคนเดียวของมันมา อีนังผู้หญิงคนนั้นมันจะตกเป็นทาสกูตลอดไป ให้สาสมกับที่พ่อมันทำกับกูไว้!”

ชายร่างสูงใหญ่สูบไปป์อยู่บนโซฟาหนังสีดำขลับภายในคฤหาสน์ใหญ่โตริมทะเลพัทยา มืออีกข้างยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม แววตาดุจัดของของทำให้ใครหลายๆ คนหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ บางคนไม่กล้าสบสายตาคมดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้น ภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยลูกน้อง บอดี้การ์ดชายฉกรรจ์นับสิบ เขาเคาะนิ้วเป็นจังหวะลงบนหัวเข่าอย่างรอคอยอะไรบางอย่างด้วยความใจเย็น 

“มาแล้วครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งรีบเดินเข้ามารายงาน

“เอามันเข้ามา” เขาสั่งเสียงเย็นเฉียบ สิ้นน้ำคำ ชายฉกรรจ์สองคนก็ลากเด็กสาววัยรุ่นอายุเพียง 16 ปีเดินเข้ามา เธออยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย 

“ปล่อย! ปล่อยนะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!” 

“ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีใครช่วยอะไรเธอได้หรอกพิมพ์พลอย” รามินทร์พูดเยาะ ไล่สายตาคมกริบมองดูเหยื่ออย่างจาบจ้วง 

“คุณเป็นใคร!” 

“ให้ทาย…” 

“หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณเป็นใคร แต่คุณไม่มีสิทธิ์จะมาจับตัวหนูไว้แบบนี้ คืนนี้ฉันจะไปงานศพพ่อหนู” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ แต่หาทำให้รามินทร์ใจอ่อนไม่ 

“พ่อบังเกิดเกล้าของเธอนั่นน่ะเหรอ จะไปทำไม… ไปก็เท่านั้น ต่อให้ไปนั่งเฝ้าโลงพ่อเธอก็ไม่ฟื้นคืนมา” 

“คนใจดำ!” 

“ฉันไม่เคยบอกเธอหรือว่าใครๆ ว่าเป็นคนใจดี พวกมึง… ถอดเสื้อผ้ามันออก!” รามินทร์สั่ง พิมพ์พลอยเบิกตากว้าง หวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเพื่อเอาตัวรอด แต่ผู้หญิงเพียงคนเดียวมีหรือจะสู้ชายฉกรรจ์ทั้งสองได้ ไม่นับรวมลูกน้องคนอื่นๆ ของเขาที่มีอยู่ในบ้านอีกนับสิบ รามินทร์เอื้อมมือไปหยิบกระบอกปืนมาเช็ดทำความสะอาดอย่างเพลิดเพลิน ไม่สนใจเสียงอ้อนวอนจากเธอเลยแม้แต่น้อย

“ได้โปรด… อย่าทำอะไรหนูเลย หนูกลัวแล้ว” 

แคว่ก! แคว่ก!

“ว้าย!”

เสียงดึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอดังขึ้น ก่อนที่เรือนร่างบอบบางจะเปล่าเปลือยแก่สายตาชายนับสิบคู่ เธอพยายามเอามือกอดอก ปิดป้องของสงวน แต่ถูกลูกน้องเขาดึงออก

“จับมัดเอาไว้” รามินทร์สั่งอีก เสียงร่ำไห้ดังขึ้นจากปากเด็กสาว 

“อย่าทำอะไรหนูเลย…”

“เสร็จแล้วพวกมึงออกไปให้หมด อย่าให้เหลืออยู่ในบ้านแม้แต่คนเดียว” เขาตะโกนบอก ลูกน้องทุกคนค้อมหัวลงเล็กน้อยเพื่อรับคำสั่ง แล้วเดินจากไป 

“ฮือ…”

“จะร้องทำไม กลัวส้นตีนอะไรกันนักกันหนา!” เขาจับเธอให้ยืนขึ้น ตะคอกใส่หน้า

“หนูกลัวแล้ว อย่าทำอะไรหนูเลย ฮือ…”

“สวยๆ สดๆ ซิงๆ แบบนี้ จะไม่ให้ทำอะไรเลยมันก็ไม่ใช่วิสัยฉันอยู่แล้ว จริงๆ แล้วฉันไม่ชอบขืนใจผู้หญิง แต่สำหรับเธอ… ที่เป็นลูกไอ้ทรยศนั่น… ฉันขอเว้นไว้สักคน!” เขาบีบต้นแขนเธอแรงขึ้น ตัวเล็กๆ สั่นเทิ้ม ดวงตาแดงก่ำ 

เพี๊ยะ!

รามินทร์สบัดฝ่ามือเข้าหานวลแก้มงาม ทีเดียวเท่านั้น แต่ทำให้เธอล้มคว่ำสลบลง ใบหน้าแนบพื้นเย็นเฉียบ

“บ้าจริง! ตบแค่นี้ถึงกับสลบเลย” เขาบ่นแล้วอุ้มเธอเดินขึ้นบันไดไปที่ห้อง 

ประตูห้องเปิดออก ภายในห้องมีอุปกรณ์เกี่ยวกับการเล่นเซ็กซ์จำนวนมาก เขาเดินตรงไปที่เตียงนอนที่เป็นรูปวงกลมซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง แล้ววางหญิงสาวลงช้าๆ เขานั่งรอเธออย่างอดทน จนกระทั่งเธอค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

“เพชรอยู่ไหน” 

เขาถามเธอเสียงเหี้ยม แววตาที่มองเธอก็เช่นกัน พิมพ์พลอยนอนพลิกดิ้นไปดิ้นมา พยายามแกะเชือกให้หลุด แต่ทว่า… มันไม่วี่แววว่าจะหลุดเลยแม้แต่น้อย เขามัดแน่นเสียจนเจ็บข้อมือไปหมด รามินทร์เห็นหญิงสาวกำลังบิดข้อมือจึงเอื้อมไปแกะเชือกออกให้ 

“หนูอยากกลับบ้าน” 

“เพชรอยู่ไหน” เขายังคงถามคำถามเดิม

“หนูไม่รู้ หนูไม่รู้ว่าคุณหมายถึงเพชรอะไร” เธอกระเถิบกายถอยหนี

“พ่อเธอขโมยเพชรฉันไป บอกมาว่าเพชรฉันอยู่ไหน” เขาบีบต้นแขนเธอแรงขึ้น พิมพ์พลอยเบะปากจะร้องไห้ น้ำตารื้น

“หนูไม่รู้จริงๆ ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ” พิมพ์พลอยยกมือไหว้ มือเล็กสั่นระริกเช่นเดียวกับเรือนกายบอบบาง

“เสียใจด้วย ฉันคงปล่อยเธอไปไม่ได้ จนกว่าเธอจะบอกว่าเพชรอยู่ไหน” เขาดันตัวเธอให้นอนลง พิมพ์พลอยร้องไห้สะอึกสะอื้น เต้านมสองข้างกระเพื่อมไหวเบาๆ ตามแรงหอบโยน

“หนูกลัว คุณจะทำอะไรหนู ปล่อยนะ!” 

รามินทร์ไม่สนใจคำร้องขอจากเธอ เขาก้มลงจูบปาก ดูดดึงจนเธอหมดสิ้นเรี่ยวแรง เขาจู่โจมเธออย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาให้ตกใจหรือหวาดกลัวมากนัก เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแล้วสอดกายเข้าไปในเรือนร่างของเธอทันที

“อ๊า…!”

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วกายเด็กสาววัยแรกรุ่น รามินทร์ดื่มด่ำกับความแน่นขนัดของเธอ ยิ่งแน่นยิ่งทำให้เขาเสียวไปหมด เขาสอดกายเข้ามาลึกขึ้นโดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอแม้แต่น้อย ตอนนี้พิมพ์พลอยหมดแรงขัดขืน เธอพยายามดิ้นหนีจนเหนื่อยหอบ รู้สึกเจ็บปวดไปหมดทั้งกาย

“อื้อ… ฮือ… อย่าทำหนูเลย หนูขอร้อง…”

รามินทร์กระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะระรัว ความเจ็บปวดทำให้เธอกรีดร้องแทบสิ้นสติ รามินทร์ยกขาทั้งสองข้างให้แยกออกจากกัน ยกสูงขึ้น กระแทกแท่งเนื้อเข้าหาจนตัวเล็กๆ สั่นคลอน

“ไม่… ไม่… อย่า…”