ทาสสวาทเจ้าพ่อซาดิสม์

“จับมัน! อย่าให้หนีไปได้!” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระรัว สองขาวิ่งไล่ตามคู่อริไม่หยุด วิ่งจนเหงื่อโทรมกาย ปัง!เสียงปืนดังขึ้นในระยะประชิด เขาใจสั่นรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ว่าคู่อริได้นิ่งงันไป…หลังจากเสียงปืนดัง ก็ไม่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีก…บอกให้จับเป็น… ไม่ได้ให้จับตาย!ชายคนดังกล่าวคิดในใจ วิ่งไปจนถึงซอกโกดังร้างแห่งหนึ่งละแวกท่าเรือพัทยา จังหวัดชลบุรี เขาเห็นชายวัยกลางคนนอนแน่นิ่งไปกับพื้น ดวงตาเบิกโพรงหันมาทางเขา มือกุมหน้าท้องที่เต็มไปด้วยเลือด“ไอ้ชลิต!”“คะ… คุณ… คุณรามินทร์!”ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ รามินทร์หันขวับไปมองผู้มาเยือน“นายครับ!” “กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้จับเป็น!”“เปล่าครับ ผมไม่ได้ทำ” คนเป็นลูกน้องรีบบอกหน้าตาตื่น“อ้าว! แล้ว…?” “ไม่ใช่ฝีมือลูกน้องคุณหรอก แต่เป็นฝีมือไอ้สมศักดิ์!” ชลิตพูดอย่างเคียดแค้น รามินทร์มองดูคู่อริที่ตอนนี้กลายเป็นเหยื่อของมาเฟียขั้วตรงข้ามของเขา “นี่อย่าบอกนะว่านอกจากมึงจะทรยศกูแล้วยังไปทรยศไอ้สมศักดิ์อีก!” “อึก! เรื่องนั้น… ผม… มะ… ไม่ไหวแล้ว”“เฮ้ย! มึงจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ บอกกูมาก่อนว่

เด็กสาวรูปร่างบอบบางนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงเดิม เตียงที่เขาคร่าความบริสุทธิ์จากเธอไป เธอสวมชุดนอนบางเบาวาบหวิวสีดำแบบผ้ามุ้ง ไม่มีชุดชั้นใน หันซ้ายมองขวาด้วยความสะพรึงกลัว เขาช่างดุร้ายโหดเหี้ยมเหลือเกิน ตอนนี้เธอยังคงเจ็บปวดที่รูสวาททั้งสองรู แม้ว่านุชจรีย์จะให้เธอกินยาแล้วก็ตาม “นุชได้บอกงานเธอแล้วใช่ไหม” รามินทร์เดินเข้ามาที่ห้องอีกครั้ง คราวนี้เขาสวมกางเกงยีนส์ขายาวตัวเดียว “ค่ะ”“ดี! ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มเลย ฉันไม่อยากเสียเวลา” เขาถอดเข็มขัดหนังสีน้ำตาลเข้มออกแล้วเอามาพันมือตัวเอง ก่อนจะฟาดลงไปที่เตียงนอนเต็ม“กรี๊ด!” พิมพ์ร้องด้วยความหวาดกลัว เธอกระโดดหนี ตัวสั่นระริก ยิ่งเห็นเธอกลัว เขาก็ยิ่งชอบ “จะหนีไปไหน มานี่!” เขาฉุดตัวเธอให้นอนคว่ำลงกับเตียง แล้วเอากุญแจมือล็อกมือทั้งสองข้างและล็อกข้อเท้าเธอเอาไว้“ปล่อย! ปล่อยหนูนะ ฮือ… หนูขอร้อง อย่าทำหนูเลย” เพี๊ยะ!“กรี๊ด!” เสียงเข็มขัดฟาดกับเนื้อแก้มก้นเน้นๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วก้นกลมกลึง รามินทร์มองเธอด้วยความสะใจ นี่แหละที่เขาต้องการ…จัดการตัวพ่อไม่ได้ก็ลงที่ลูกมันนี่แหละ…!“ฮือ… หนูเจ็บ อย่าทำหนูเลย หนูกลัวแล้ว” เธออ้

“หนูไม่เข้าใจ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” “ยังจะสงสัยอีกหรือไง ฉันบอกเธอไปแล้วไงว่าพ่อเธอขโมยเพชรประจำตระกูลของฉันไปขาย” “หนูรู้ แต่ของมันถูกขายไปแล้ว จะมาโกรธแค้นอะไรหนูอีกล่ะคะ หนูกับพ่อก็คนละคนกัน” พิมพ์พลอยพูดอย่างเหนื่อยอ่อน รามินทร์คลี่ยิ้มมุมปาก“มันเป็นเรื่องความสะใจไงล่ะ ฮึ… พ่อเธอขโมยเพชรฉันไป ตอนแรกฉันนึกว่าไปขายให้ไอ้สมศักดิ์ แต่ที่จริงแล้วพ่อเธอไม่ได้ขายให้มัน ไม่รู้ว่าพ่อเธอเอาเพชรไปไว้ที่ไหน ไอ้สมศักดิ์มันเลยแค้นมาก ส่งคนมาตามฆ่าพ่อของเธอ” “เพชรนั้นมันสำคัญยังไง ทำไมใครๆ ถึงอยากได้มันนัก ก็แค่เพชรประจำตระกูล…” เธอถามอีก รามินทร์ส่ายหน้าระอา“เด็กโง่! ไอ้เพชรอันนั้นน่ะ มัน…” เขาพูดค้างไว้แล้วหยุดปาก ก่อนจะส่ายหัวถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ…”“มันอะไรเหรอคะ”“ช่างมันเถอะ พูดไปเด็กโง่ๆ อย่างเธอก็ไม่เข้าใจ มานี่!” เขาดึงตัวเธอเข้าไปแนบชิด พิมพ์พลอยขืนตัวเต็มแรง แต่สู้แรงเขาไม่ไหว“คุณจะทำอะไรหนูคะ” “ฮึ่ม! ถามมากอยู่ได้ น่ารำคาญ!” เขาถลกกระโปรงของเธอขึ้น แล้วดึงกางเกงในลง “ว้าย! คุณจะทำอะไรคะ นี่มันห้องรับประทานอาหารนะคะ” พิมพ์พลอยร้องโวยวาย“เงียบๆ เถอะน่า… น่ารำคาญจริง!” เขาถอ

หวืด หวืดรามินทร์เหวี่ยงเข็มขัดไปด้านหน้า เข็มขัดหนังตัดผ่านอากาศส่งเสียงดังหวืด พิมพ์พลอยตัวงอลงทันที“คุณรามินทร์อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ปล่อยหนูไปเถอะ” “คนทำผิดต้องลงโทษ ฉันคงปล่อยเธอไปแบบไม่มีแผลไม่ได้…” เขาจับเธอให้หันหลัง พิมพ์พลอยตัวสั่น“เอามือกอดอกไว้!”“ฮือ…” เธอทำตามที่เขาสั่ง รามินทร์เหวี่ยงแขนลงแรงไปเต็มที่เพี๊ยะ!“กรี๊ด!”เสียงกรีดร้องปนกับเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นจากหญิงสาว รามินทร์ง้างเข็มขัดขึ้นอีกเพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ“กรี๊ด! อ๊าย! ฮือ…”รามินทร์ใช้เข็มขัดฟาดก้นและแผ่นหลังซ้ำรอยเดิมของเธอไปสิบครั้ง พิมพ์พลอยทรุดกายลงนั่งกับพื้น เจ็บระบมไปหมดทั้งกาย เธอร้องไห้ออกมาจนหายใจติดขัด“นี่แค่สั่งสอนเบาๆ หวังว่าคราวหน้าเธอคงจะไม่ทำอีก”“ฮือ…”“ถ้าเธออยากรู้ ฉันจะบอกเธอให้ก็ได้ ไอ้เพชรระยำเม็ดนั้นน่ะ นอกจากมันจะเป็นเพชรประจำตระกูลแล้ว มันถูกเจียระไนเป็นรหัสลับของสารเคมีที่ใช้ผลิตยาเสพติดชนิดหนึ่ง ปู่ของปู่ทวดฉันเคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นอัจฉริยะด้านการศึกษาค้นคว้าสารเคมีที่ใช้ผลิตยารักษาโรค แล้วบังเอิญได้สูตรยาชนิดนี้มาจากการทดลองทำยารักษาโรคทางจิตประสาท ไอ้ยาเสพติดชนิดนี้มันถูกตั

รามินทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความฝันที่เคยเป็นความทรงจำอันโหดร้ายในวัยเยาว์ เขาเอามือกุมขมับตัวเอง เหงื่อไหลพรางพรายไปทั้งกาย คืนนี้เขานอนคนเดียว ไม่ได้เรียกหญิงรับใช้และไม่ได้เรียกให้พิมพ์พลอยมานอนด้วย อาการแบบนี้กลับมาเป็นอีกแล้ว พอนึกถึง… ร่างกายมันก็โหยหา อยากหาที่ระบาย อยากปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อนที่อยู่ในใจ แม้จะรู้ว่าคู่นอนของเขาต้องเจ็บปวดทรมานเหมือนที่เขาเคยเจอในตอนนั้น เขาก็อยากจะทำ!รามินทร์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โดยการลุกขึ้นเดินไปหยิบเหล้ามากรอกปาก เขาดื่มเหล้าหลายแก้วจนเมาไม่รู้สติ หวังจะให้เมาจนหลับไป เขารู้ดีว่าเหล้าไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเหล่านี้ในระยะยาว มีแต่จะทำให้อาการแย่ลงไปเรื่อยๆ แต่ทำยังไงได้… ในเมื่อยาที่กินอยู่ประจำมันหมด!พอเมา แอลกอฮอล์ก็ไหลลงจู๋ เขาก็เดินออกจากห้องไปเคาะประตูห้องพิมพ์พลอยดังปังๆ เคาะหลายทีกว่าที่พิมพ์พลอยจะออกมาเปิดประตู“คุณรามินทร์...​ มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้มาเรียกหนูกลางดึกแบบนี้” เธอถามเสียงหวาน รามินทร์ไล่สายตามองหญิงสาว คืนนี้เธอสวมชุดนอนสีชมพูลายการ์ตูนหวานแหว๋ว แม้จะปกปิดมิดชิดแบบเสื้อนอนแขนยาว กางเกงนอนขายาว แต่ใบหน้ายั่วยวนนั่น