กลับใจรักมาเฟียร้าย

กลับใจรักมาเฟียร้าย

last updateLast Updated : 2025-02-18
By:  ฅนบนดอยOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
72Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เบื่อที่เอากับเธอเหรอ” “เลิกคิดเรื่องใต้สะดือสักวินาทีได้ไหม” “คงยาก” มาเฟียหนุ่มยกยิ้ม “เบื่อที่ใช้ชีวิตเหมือนนกน้อยในกรงทองแบบนี้” “ใครบอกฉันเป็นนกน้อย ฉันเป็นนกอินทรีต่างหาก” แค่กางปีกบินก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้ว โดยเฉพาะพราวดาว เขาสามารถกางปีกออกได้กว้างพอที่จะโอบตัวเธอไว้เพื่อใช้ปีกปกป้องเธอ แต่พราวดาวเบ้ปากก่อนจะเอนตัวไปพิงร่างหนา ซึ่งแฟรงค์ก็โอบตัวเธอไว้ “พักสายตาแป๊บหนึ่ง ก่อนที่จะไม่ได้พัก” แฟรงค์หลุดยิ้มเพราะรู้ว่าประโยคหลังหมายถึงอะไร “จนถึงเย็นของอีกวันก็เคยมาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่คืนที่ไม่เต็มคืน” คนตัวเล็กตวัดสายตามองเจ้าของคำพูดนั้นอย่างไม่ชอบใจ “งั้นเลิกเงี่ย...สิยะ!”

View More

Chapter 1

บทนำ

私は、宍戸心未(ししど ここみ)。画家として生きてきた。けれど、ある交通事故で視力を失った。

絶望の底にいたあの頃、ずっとそばで支えてくれたのは、幼なじみの宍戸耕平(ししど こうへい)だった。

彼は、私の人生に残されたたったひとつの光だった。

やがて私たちは結婚した。

けれど二年後、私は偶然、パソコンに残されていた録音を聞いてしまう。そこには、夫の耕平と、彼がずっと想い続けていた女――江坂香奈美(えさか かなみ)の声が残されていた。

「耕平、助けてくれてありがとう。でも……心未に黙って、彼女の角膜を私に移植したことが知られたらどうするの?目を覚ましたら、どう説明するつもり?もし警察に行かれたら?」

「気づかせるつもりはない。あいつはもう目が見えない。俺が妻にして、ずっとそばに置いておけばいい。

香奈美、お前のためなら、俺は何だってできる」

息が止まりそうになった。

私が救いだと信じていたものは、最初から最後まで、ただの嘘だったのだ。

録音をスマホに保存すると、私は病院へ連絡し、中絶手術の予約を入れた。

――もう終わりにしよう。

そうして私は、彼との別れを決めた。

……

両目の見えない私が付き添いもなく中絶を受けに来たと知った医師は、ひどく気遣うような声で言った。

「中絶は体に負担のかかる処置です。ご家族の方は?お電話して付き添っていただかなくて大丈夫ですか」

私は静かに首を横に振った。

「……家族はいません」

十年前、両親は事故で亡くなった。そのあと私を引き取ったのが、宍戸家だった。

うちと宍戸家は代々親しい付き合いがあり、私は耕平と幼なじみとして一緒に育った。耕平は昔から何度も、まるで当たり前のように言ってくれていた。

――お前のことは、俺が守る。

けれど。

香奈美が現れてから、すべてが変わってしまった。

香奈美は気性が強く、いつも人目を引くような存在だった。気づけば耕平は、自然と彼女に惹かれ、いつもそばで守る側に回っていた。

たとえ香奈美が別の人と結婚しても、その気持ちが変わることはなかった。

あの事故の日。

車に乗っていたのは、私と香奈美だった。ふたりで国際絵画コンクールへ向かう途中だった。

私はずっと、事故で自分の目が見えなくなったのだと思っていた。けれど本当は違った。

傷ついていたのは――香奈美の目だった。

耕平は彼女を救うために、私の目を奪ったのだ。

ここ数年、彼が私に優しくしてくれていた理由も、そばにいてくれた理由も、全部ただの罪悪感と償いだった。

それなのに私は、それを生きる支えのように思い込んでいた。愛されているのだと、信じてしまっていた。

……本当に、滑稽だった。

私はうつむいたまま、手術同意書に名前を書いた。

三十分後、処置は終わった。

病室のベッドに横になり、経過観察を受けながらぼんやりしていると、不意にスマホが鳴った。

着信の相手は――耕平だった。

「心未、いまどこにいる?どうして使用人も連れずに出かけたんだ。迎えを向かわせる。

目が見えないのに一人で外にいるなんて危ないだろ。心配したんだぞ」

電話の向こうから聞こえてくる声は、ひどく切迫していた。

けれどもう、その言葉を聞いても、彼の気持ちは伝わってこなかった。

胸の奥の感情を押し込めながら、私は答えた。

「ずっと家にいて息が詰まってしまって……少し外を歩いていただけ。もう帰る」

そう答えて電話を切ると、私は静かに身支度を整えて病室を出た。

退院の手続きをしに向かう途中、正面から来た人にぶつかり、倒れかけたところを腕を支えられた。

「すみません。目が見えない方だと気づかなくて」

その人は慌てて謝った。

私は首を横に振って、大丈夫だと伝える。

けれど彼は手を離さず、私のまぶたをそっと開いて、小さくつぶやいた。

「この状態なら治療できますよ。角膜移植をすれば、また見えるようになります。どうしてここまで放っていたんですか」

息が止まりそうになって、私は思わず問い返した。

「……私、また見えるようになるんですか」

「ええ。私はこの病院に新しく赴任した眼科医です。あなたの目は、治療できる可能性があります」

その言葉を聞いた瞬間、頭の奥で何かが弾けた。

意識は――二年前へと引き戻されていった。

事故から半年のあいだ、耕平は私の目を治すためだと言って、国内外の病院をいくつも回った。

けれど、どの医師も同じことを口にした。

損傷がひどすぎて、もう視力は戻らない、と。

それなのに今、この人は治せると言う。

胸の奥に、ひとつの考えがふいに浮かんだ。

――もしかして耕平は、ずっと私の目が治らないようにしていたのではないか。

私は何も知らないふりをして家に戻った。

玄関に入った途端、耕平は私を強く抱き寄せた。

低い声には、隠しきれない心配がにじんでいた。

「こんなに冷えるのに、一人で出歩くな。体だってまだ万全じゃないだろ。次からは運転手をつけてくれ。連絡が取れないと心配する。

お腹も空いただろ。先に食事にしよう。お前の好きな鮭の塩焼きを用意させてある」

そう言うなり、彼は私を抱き上げ、そのままダイニングへ向かった。

食卓でも、耕平はずっと私のために魚の骨を取り分けてくれて、私が箸を置くまで自分はほとんど手をつけなかった。

けれど、その気遣いはもう、私の中では別のものに変わっていた。

夕食を終えると、彼は会社で会議があると言って、慌ただしく出ていった。

私はスマホを取り出し、耕平の会社名を検索して最新のニュースを開いた。

目が見えない私は、読み上げ機能の音声に頼るしかない。

「今夜、宍戸グループが多額の資金を投じ、画家・江坂香奈美の新作をオークションで落札――」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
72 Chapters
บทนำ
บทนำ ‘ขอเสียงปรบมือให้กับพราวดาว...’ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังอื้ออึงไปทั่วงานเดินแบบ เมื่อนางแบบสาวเจ้าของชื่อ ‘พราวดาว’ ก้าวเดินออกมาจากหลังม่านด้วยชุดราตรีสีทองประกายระยิบระยับที่สะท้อนกับแสงไฟ เธอสวมใส่เครื่องเพชรมูลค่าหลายร้อยล้านบาท เดินโชว์อยู่บนเวทีเดินแบบเพื่อการกุศล “เอาละครับ เครื่องเพชรที่คุณพราวดาวสวมใส่อยู่ เป็นเครื่องเพชรที่มีมูลค่าสูงที่สุดในงาน และยังเป็นชุดเครื่องเพชรที่คุณอาภาวิไลออกแบบมาแบบพิเศษที่สุด สนนราคาอยู่ที่ร้อยล้านบาท...” เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง “เอาละครับ ผมจะเปิดประมูลเริ่มต้นที่ ร้อยห้าสิบล้านบาท เริ่มครับ!” ‘สองร้อยล้านบาท’ ‘สองร้อยห้าสิบล้านบาท’ ‘สามร้อยล้าน’ ลานตรงหน้าเวทีที่คลาคล่ำไปด้วยนักประมูลมากหน้าหลายตาต่างแย่งชิงชุดเครื่องเพชรนี้ ต่างคนต่างเสนอราคาที่ตนเองสู้ไหว บางคนก็ถอย บางคนก็สู้จนวินาทีสุดท้าย “หนึ่งพันล้านบาท” เสียงเข้มของคนคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไฟสีนวลสาดส่องไปที่โต๊ะเขา คนบนเวทีสามารถมองเห็นใบหน้าเจ้าของเงินประมูลหนึ่งพันล้านบาทได้อย่างช
Read more
บทที่ 1
บทที่ 1 อันตราย พราวดาวแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำด้วยความสบายใจ ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับแฟรงค์เธอถึงได้รู้สึกปลอดภัย อาจจะเพราะเขาเป็นมาเฟีย ลูกน้องเยอะ และไม่มีใครกล้าเข้ามาทำร้ายละมั้ง หรือเป็นเพราะอะไร... “ขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว ไม่สบายมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะ” แฟรงค์ยื่นมือไปหาพราวดาวที่ยังทำหน้ามุ่ยไม่อยากขึ้นจากน้ำ เธอแลบลิ้นใส่เขาแล้วแหวกว่ายต่อ “ป่วยมากูจะเย็xให้หายไข้เลยคอยดู” มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำ หยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบระบายความหงุดหงิด “แฟรงค์” เสียงหวานเอ่ยเรียก “มีไร” “วันนี้ไม่เอาได้ไหม เบื่อนิดหน่อย” “แล้ว?” “ก็ไม่แล้วไง รู้สึกเพลีย ๆ อยากนอนพักมากกว่า” “อืม เอาไว้จะพิจารณาดูอีกที แต่ถ้ามึงน่าเอา! ก็ช่วยไม่ได้” “โรคจิต! ฉันรู้นะว่าแกเอารูปฉันไปชักว่าวบ่อย ๆ” “ก็เฉพาะตอนที่เธอห่างฉันไหมวะ” “เออ ๆ ไม่คุยแล้ว รำคาญ!” “พราว” แฟรงค์เอ่ยเรียกคนตัวเล็กเสียงเรียบ มุมปากหนายกยิ้มยั่วยวนเมื่อมองไปเห็นร่องอ
Read more
บทที่ 2
บทที่ 2 เศษเสี้ยวความห่วงใย 00:00 พราวดาวข่มตาหลับด้วยความระแวง ภายในห้องพักถูกปกคลุมด้วยความเงียบจนน่าหวาดหวั่น นางแบบสาวหลับตาลง ผ่อนลมหายใจเข้าออกทำสมาธิจนในที่สุดเธอก็หลับใหลไปด้วยความเพลีย เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ จากยามเช้าสาดส่องผ่านม่านระเบียงมากระทบกับใบหน้าเกลี้ยงเกลา ปลายจมูกเธอแดงซ่านจากอาการภูมิแพ้อากาศในช่วงเช้า ความเพลียทำให้เธอไม่อยากตื่นหรือลุกออกจากเตียง ทว่า ณ ตอนนี้กลับรู้สึกวูบวาบเหมือนมีคนจ้องอยู่ทางด้านหลัง พราวดาวจึงดันตัวลุกขึ้นแล้วหันไปมองทางด้านหลัง “แฟรงค์...” ร่างหนานั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาดุดันจ้องมองมาที่ร่างเธอไม่ลดละ “มาตั้งแต่เมื่อไหร่” พราวดาวขยับปากถามเสียงพร่า “...” แฟรงค์เงียบไม่ตอบคำถาม เขาพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ หนึ่งครั้งแล้วเอ่ยตอบเธอ “เมื่อคืน” “รู้แล้วสินะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน” “อืม” “ปิดข่าวให้หน่อย ฉันไม่อยากให้เป็นข่าว” “มันใช่เรื่องเหรอ เธอคิดว่าชีวิตมันจะสามารถกลับมาใหม่ได้อีกครั้งงั้นเหรอ” “เรื่องปกติ ฉันอยู่
Read more
บทที่ 3
บทที่ 3 ดื้อรั้น หลายนาทีต่อมา วิกกี้ผู้จัดการสาวสองกุลีกุจอเข้ามาสวมกอดพราวดาวด้วยความตกใจ สองมือประคองใบหน้าเธอไว้หลวม ๆ ตรวจดูรอยเขียวช้ำที่ข้างแก้ม “เป็นยังไงบ้างลูก” “ก็โอเคค่ะ ไม่ได้เจ็บมาก” “โธ่ลูก” “งานถ่ายแบบ พราวว่าพราวคงไปไม่ได้นะคะ หน้าบวมขนาดนี้ ถ่ายออกมาคงไม่สวย” “พี่วิกกี้จัดการแล้วค่ะ เลื่อนถ่ายให้แล้ว” “ขอบคุณค่ะ” “คุณแฟรงค์บอกให้พี่วิกกี้พาน้องพราวไปหาหมอ ตรวจเช็กให้แน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไร ไปนะลูก...” รอยยิ้มของผู้จัดการสาวเหมือนกำลังบังคับเธอทางอ้อม พราวดาวกอดอกแล้วจ้องหน้าวิกกี้ “แฟรงค์บอกอะไรพี่วิกกี้บ้าง” “คุณแฟรงค์บอกว่า ให้พี่วิกกี้พาหนูไปหาหมอที่โรงพยาบาล ตรวจเช็กร่างกาย แล้วก็ให้หนูกินข้าวกินยาตามที่หมอสั่ง ถ้าได้รับยามากินน่ะนะ เขาบอกเพียงเท่านี้ค่ะ” “งั้นพราวไม่ไปค่ะ จะอยู่ที่นี่แหละ” พูดจบเธอก็ลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องนอนในขณะที่วิกกี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ให้กับความดื้อรั้นของพราวดาว ขนาดแฟรงค์ยังบังคับเธอไม่ได้ แล้วผู้จัดการตัว
Read more
บทที่ 4
บทที่ 4 บาดแผลในใจ วันต่อมา พราวดาวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน เรียวแขนเล็กยื่นออกมาจากผ้าห่ม เธอบิดกายไปมาไล่ความเมื่อยล้า ทว่า ณ ตอนนั้นโทรศัพท์มือถือกลับส่งเสียงร้องดัง จนเธอรู้สึกรำคาญที่มีคนโทร. มารบกวนเวลานี้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายพร้อมกรอกเสียงหวานทักทายไป “ค่า~” (คุณพราวคะ เอ่อ...คุณท่านไม่สบายค่ะ จะมาเยี่ยมไหมคะ) เสียงสั่นเครือของหญิงชราร่างท้วมตอบกลับมาทำเอาพราวดาวหยุดชะงัก เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงตอบกลับ “พราวไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น เผลอ ๆ อาการจะแย่ลงด้วยซ้ำค่ะป้า พ่อเกลียดหนูจะตาย พ่อคงไม่อยากเห็นหน้าพราวหรอก” (แต่คุณท่านเพ้อหาคุณพราวตลอดเลยนะคะ) “...” (มาหน่อยนะคะ มาเจอกันหน่อย ป้าเองก็คิดถึงคุณพราวมาก ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายเดือนแล้ว) “...” พราวดาวเงียบไปพักใหญ่อย่างใช้ความคิด “โอเคค่ะ งั้นพราวจะเข้าไป” (คุณพราวจะทานอะไรไหมคะ เดี๋ยวป้าทำไว้รอ) “อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ พราวคงไป...ไม่นานนัก” (อ๋อ...ได้ค่ะ)
Read more
บทที่ 5
บทที่ 5 ข้ออ้าง ร่างบางเดินโซเซมานั่งลงที่ม้านั่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านจากการร้องไห้เป็นเวลานาน ดีที่วันนี้เป็นวันหยุด ผู้คนจึงไม่พลุกพล่านเท่าไร “ฮึก...ฮือ~” พราวดาวยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างยากที่จะกลั้น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบสองแก้มแดงระเรื่อ ภาพและน้ำเสียงของพ่อยังติดที่ปลายตา มันยิ่งทำให้เธอหยุดร้องไห้ไม่ได้ บาดแผลที่ฝังลึกในใจมานานหลายปีมันยากที่จะหาย และยิ่งไปสะกิด มันก็ยิ่งเจ็บปวด “คุณครับ” เสียงเข้มของใครคนหนึ่งดังขึ้น พราวดาวหยุดสะอื้นแล้วเงยหน้ามอง “เอ่อ...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พอดีผมเห็นคุณนั่งร้องไห้มานานแล้ว” “เปล่าค่ะ ฉันไม่เป็นไร” เธอปฏิเสธชายหนุ่มแล้วลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกมา “ไม่เป็นไรครับ ขอโทษที่มารบกวนคุณ นั่งต่อได้นะครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้บาง ๆ เขาผายมือไปที่ม้านั่ง พราวดาวแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงเหมือนเดิม และมองหน้าเขา “คุณรู้จักฉันไหมคะ” “เอ่อ...ไม่รู้จักครับ” ‘แปลก...หรือฉันยังดังไม่พอ หรือว่าเขาไม่สนใจข่าวพวกดารา’ นาง
Read more
บทที่ 6 NC+
บทที่6 เคลิ้ม ฝ่ามือหนาบีบสองแก้มแรงขึ้นจนพราวดาวรีบยกมือขึ้นมาฟาดอกแกร่งเป็นการประท้วง แผลเดิมยังไม่หายดี เขากลับมาสร้างความเจ็บปวดให้เธออีก “เจ็บนะ! รุนแรงไปแล้วนะแฟรงค์” “ฮึ...” “ทำอะไร” หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่ทันฝ่ามือหนาที่จับหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก แฟรงค์ลากแขนพราวดาวเข้ามาในห้องนอนและปิดประตู ล็อกอย่างแน่นหนา “บอกแล้วว่าอย่าท้าทาย” “แล้วมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้” นี่เขากับเธอจะไม่คุยกันดี ๆ สักวันเลยหรือไงเนี่ย เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องตีฝีปาก ไม่ก็ลงไม้ลงมือกันแบบนี้ เฮ้อ... “เลิกทำตัววุ่นวายเหมือนเป็นผัวฉันได้แล้วแฟรงค์” คำพูดนั้นทำเอาแฟรงค์หยุดชะงัก แต่ชายหนุ่มกลับแสยะยิ้มแล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าสวย “ก็เป็นอยู่แล้วไหม หรือจะให้ทวนคำพูดนั่นอีกครั้ง แต่ไม่พูดแล้วนะ...จะทำให้ดูว่าคำนั้นมันหมายความว่ายังไง” สิ้นคำพูดเขาก็โน้มตัวลงไปจูบพราวดาวอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือด หญิงสาวพยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่ฝ่ามือหนาก็ยกขึ้นมาประคองใบหน้าเธอไว้ รสจูบที่ว่ารุนแรงก่อนหน้านี้ เป
Read more
บทที่ 7
บทที่ 7 ไม่สบาย หลายนาทีที่ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องน้ำ จนกระทั่งอาบน้ำเสร็จสรรพ พราวดาวเดินนวยนาดออกมาจากห้องน้ำ ตรงไปที่เตียงแล้วทรุดนั่งลง เธอยกมือขึ้นกุมขมับและนวดคลึงเบา ๆ “เป็นอะไร” แฟรงค์เอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ทว่าในจังหวะที่พราวดาวจะเอ่ยตอบ ฝ่ามือหนาก็เลื่อนขึ้นมาอังหน้าผากเธอ และเลื่อนลงไปคลำที่ลำคอระหงที่มีรอยรักเขาฝากไว้จาง ๆ “ไม่สบาย” แฟรงค์เลิกคิ้วถามแต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าบึ้งตึงใส่ “ก็บอกไปแล้วว่าไม่สบาย” พราวดาวกระแทกเสียงใส่อย่างหงุดหงิดแล้วปัดมือหนาออก เธอลุกขึ้นไปสวมใส่ชุดนอนกระโปรงผ้าพลิ้วบาง ๆ แล้วกลับมานอนที่เตียงด้วยอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ครั่นเนื้อครั่นตัว “กินข้าวกินยาก่อนไหม ถ้าไม่สบายจริง ๆ งั้นวันนี้ฉันจะอยู่ที่นี่” พราวดาวหันขวับไปมองเจ้าของคำพูดนั้นอย่างเร็ว “ไม่ต้อง ฉันอยู่คนเดียวได้ แต่ถ้าเป็นห่วงเดี๋ยวให้พี่วิกกี้มาอยู่ด้วย” “ไม่เป็นไร ฉันว่าง” “เอ๊ะ!” หญิงสาวขึ้นเสียงใส่คนตัวโต แฟรงค์ไม่ได้สนใจสีหน้าบึ้งตึงนั้น แต่กลับเดินออกมาด้านนอกแล้วเอาของกินจัดใส่จาน ยกเข้ามาเสิร์ฟพ
Read more
บทที่ 8
บทที่ 8 ดูแล มาเฟียหนุ่มหลุดยิ้มอย่างง่ายดายกับข้อความจากพราวดาว เขากดอ่านและตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ แฟรงค์ : ไปนอน หัวเหม่ง : จุ้นจ้าน! เขาหลุดขำอีกครั้ง ยิ่งอ่านชื่อของคนส่งข้อความแล้วยิ่งขำขันเข้าไปใหญ่ “ฮึ!” ชายหนุ่มกดปิดหน้าจอแล้วทำงานต่อจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน “นายครับ วันนี้คุณพราวไม่ได้ออกไปไหนครับ” ลูกน้องหนุ่มที่เขาใช้ให้เฝ้าดูพราวดาวที่คอนโดก้าวเข้ามารายงาน ก่อนที่เจ้านายจะเดินออกมาจากห้องทำงาน แฟรงค์หยุดฟังแล้วพยักหน้ารับเบา ๆ “ไม่ต้องตาม บอกป๊าด้วยว่าวันนี้ไม่ว่าง” เขาสั่งเสียงเรียบแล้วเดินผ่านหน้าลูกน้องที่เตรียมจะเดินตามเขา ทุกคนหยุดยืนแล้วทำความเคารพผู้เป็นนาย แฟรงค์เดินอาด ๆ มาที่รถยนต์ส่วนตัว เขาขับออกมาจากบริษัท มุ่งหน้าไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของสด ผัก และผลไม้ เมื่อได้ครบอย่างที่ต้องการแล้วก็กลับไปที่คอนโด...พราวดาว คอนโดพราวดาว “เฮ้อ~” ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ เป็นครั้งที่สามภายในสองนาที เธอรู้สึกหน่วงที่ท้องน้อยเนื่องจากประจำเดือนมา เมื่อเช
Read more
บทที่ 9
บทที่ 9 หวงในฐานะเพื่อน หนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ที่แฟรงค์นั่งลูบท้องพราวดาวเพื่อให้เธอนอนเต็มอิ่มและสบายตัวขึ้น ขณะเดียวกันก็สำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มด้วย “อื้อ~ ปวดท้อง” พราวดาวขยับปากพูดเสียงพร่า ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาจับฝ่ามือหนา “แฟรงค์~ ฉันปวดท้อง” “แล้วให้ทำยังไง กินยาไหม มียาตัวไหนกินไหม” เขาเอ่ยถามอย่างจริงจัง “บอกมา เดี๋ยวไปหยิบให้” “ยาอยู่ในลิ้นชัก ขอบคุณนะ” เมื่อได้ฟังแบบนั้นแฟรงค์จึงรีบลุกขึ้นไปหยิบยามาให้พราวดาวพร้อมกับน้ำดื่มอุณหภูมิห้องหนึ่งขวด “ลุกไหวไหม” “ปวดท้อง เดี๋ยวค่อยกิน” “ไม่ได้” ชายหนุ่มแกะเม็ดยาออก จากนั้นจึงดันตัวพราวดาวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วป้อนยาใส่ปากเธอ พร้อมกับเอาน้ำให้ดื่ม “เวลาประจำเดือนมาทุกครั้งก็เป็นแบบนี้เหรอ” “ไม่หรอก เป็นบางครั้งที่จะปวดท้องแบบนี้” “แล้วมันจะหายไหม” “หายสิ เป็นแบบนี้แค่วันแรกเท่านั้นแหละ จากนั้นก็ปกติ” “อืม...พอมีวิธีนะ ไม่เป็นประจำเดือน ไม่ปวดท้อง และไม่ทรมานแบบนี้ด้วย” “อะไรของนาย” “ฮึ! นอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status