บทที่ 7

ฉันพยายามฝืนยิ้มออกมา ซบอยู่ในอ้อมกอดของแม่อย่างออดอ้อน “แม่คะ ไม่มีอะไรหรอก หนูจะไม่เก็บมาใส่ใจ ต่อไปหนูจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ อีกแล้ว แม่อย่าร้องไห้เลยนะคะ”

แม่จ้องใบหน้าของฉันไม่วางตาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล พิจารณาว่าท่าทีที่ฉันทำเหมือนไม่ใส่ใจนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงการเสแสร้งกันแน่

ฉันไม่กล้าสบตาแม่ ได้แต่แสร้งทำเป็นกระหายน้ำแล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อรินน้ำดื่ม

อย่างคำกล่าวที่ว่า ไม่มีใครเข้าใจลูกสาวได้ดีเท่าแม่ ฉันคิดว่าเรื่องในใจของฉันคงปิดบังแม่ไว้ไม่ได้

เป็นอย่างที่คิด หลังจากแม่ถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง แม่ก็เอ่ยขึ้นอย่างฝืนใจ “เสี่ยวเยว่ ตั้งใจเรียนให้ดี ต่อไปหาใครสักคนที่ดีกว่า...เสี่ยวเยว่ของแม่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ จะต้องได้พบผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกแน่นอน เขาไม่ชอบลูก นั่นเป็นความสูญเสียของเขา เขาจะต้องเสียใจภายหลัง”

ฉันถือแก้วน้ำไว้ในมือแล้วพยักหน้าอย่างแรง มีเพียงฉันที่รู้ว่า ที่จริงน้ำที่ดื่มลงไปล้วนกลายเป็นน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอยู่ในใจอย่างต่อเนื่อง

ความผูกพันที่สั่งสมมาตลอดสิบแปดปี จะพูดให้เป็นเรื่องง่ายดายถึงขนาดนั้นได้ยังไงกัน!

ฉันเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ รู้สึกมึนๆ ที่ท้ายทอย แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็หลับไม่ลง

กว่าจะทำให้ตัวเองเริ่มง่วงขึ้นมาได้ บ้านตระกูลเว่ยที่อยู่ห่างออกไปเพียงกำแพงเดียวก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้วุ่นวายกันอย่างหนัก

ผนังเก็บเสียงได้ดีพอสมควร ฉันจึงได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ของน้าอย่างแว่วๆ เสียงคุณอาเว่ยพูดเสียงต่ำ และเสียงขัดขืนอย่างโกรธเกรี้ยวของเว่ยชิงเฟิง ฉันได้ยินไม่ชัดว่าพวกเขาพูดอะไรกัน รู้แค่ว่าเรื่องวุ่นวายนั้นยืดเยื้ออยู่นาน นานจนสุดท้ายฉันก็หลับไปท่ามกลางเสียงเหล่านั้น

ฉันคิดว่าพ่อแม่น่าจะได้ยินเหมือนกันแน่นอน เพียงแต่พวกเขาไม่ได้ขยับตัวเลย

ยังไงก็ตาม เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวของตระกูลเว่ย ฉันก็ดี พ่อแม่ก็ดี ล้วนไม่มีสิทธิ์เข้าไปเกี่ยวข้อง

กลางดึกฉันตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ประตูห้องนอนของพ่อแม่ไม่ได้ปิด ฉันได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ของแม่ และเสียงปลอบโยนอย่างอ่อนโยนของพ่อ

“ไอ้เด็กเวรนั่น กล้าด่าเสี่ยวเยว่ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เสียแรงที่รักและเอ็นดูมาตั้งหลายปี ไอ้คนเนรคุณ ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่มีทางชอบเสี่ยวเยว่ ด่าว่าเสี่ยวเยว่หน้าด้านหน้าทน ทำอย่างกับว่าเสี่ยวเยว่จำเป็นต้องไปชอบเขางั้นแหละ ลูกสาวฉันคู่ควรกับผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก ที่เขาพูดออกมานั่นใช่ภาษาคนรึไง? พอเห็นลูกยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น หัวใจฉันแทบจะแหลกสลาย ลูกสาวฉันออกจะน่ารักน่าเอ็นดู เขามีสิทธิ์อะไรมาหยามเกียรติกัน เขาคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน”

“เบาเสียงหน่อยสิ เดี๋ยวลูกก็ได้ยินหรอก ผมว่านะ เขาพูดออกมาตอนนี้กลับเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ ลูกสาวคนซื่อของเราดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามีใจให้เขา ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเสี่ยวเยว่แล้วยังเอาแต่อมพะนำไม่ยอมพูด นั่นสิถึงจะเรียกว่าทำให้ลูกสาวเราเสียเวลาเปล่าจริงๆ”

“ก็จริง ไม่ชอบก็ช่างปะไร เสี่ยวเยว่ของเราก็ไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ไว้สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ ผู้ชายแบบไหนบ้างล่ะที่จะหาไม่ได้ ถึงเวลานั้นต่อให้เขาร้องห่มร้องไห้มาอ้อนวอน เราก็ไม่เอาหรอก คุณดูเหม่ยน่าสิ เป็นคนฉลาดหลักแหลมมาทั้งชีวิต ทำไมถึงสอนลูกชายออกมาเป็นแบบนี้ได้ เรื่องนี้ฉันโกรธเธอจริงๆ นะ ฉันไม่มีวันให้อภัยพวกเขาแน่”

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะ ลูกเต้าพอโตแล้ว พ่อแม่จะไปบังคับกะเกณฑ์อะไรได้ เจ้าหนูชิงเฟิงนั่นมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เหม่ยน่าคุมเขาได้แค่ตอนเล็กๆ พอโตแล้วก็คุมไม่ได้หรอก อีกอย่าง เหม่ยน่าดีกับเสี่ยวเยว่แค่ไหน พวกเราต่างก็รู้อยู่แก่ใจ จะปล่อยให้เรื่องของเด็กๆ มากระทบถึงความสัมพันธ์ของพวกผู้ใหญ่ไม่ได้นะ”

“แต่ฉันไม่ยอมนี่นา เขามีสิทธิ์อะไรมาย่ำยีลูกสาวฉันขนาดนี้ นั่นแก้วตาดวงใจของฉันเลยนะ ฉันทะนุถนอมของฉันมาตลอดยังไม่เคยกล้าด่าสักคำเลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้ก็ต้องโทษฉันด้วย ปีนั้นไม่น่าไปบ้าจี้รับปากข้อเสนอพล่อยๆ ของเหม่ยน่าเลย”

“โธ่เอ๊ย ยุคสมัยไหนกันแล้ว ถือซะว่าเป็นเรื่องขำขันที่พูดเล่นกันก็พอ ไม่เห็นต้องเก็บมาเป็นจริงเป็นจังเลย วันหลังก็แค่อย่าพูดถึงมันอีก ใช้ชีวิตไปตามปกติเหมือนที่เคยเป็นนั่นแหละ ลูกสาวเรารู้อยู่แก่ใจ รู้ขอบเขตตัวเองดีน่า”

“ฉันกลัวว่าจะทำใจไม่ได้น่ะสิ แล้วก็กลัวว่าเสี่ยวเยว่จะมีปมในใจด้วย แก้วตาดวงใจของเราเชียวนะ มีสิทธิ์อะไรปล่อยให้ไอ้เด็กเวรนั่นมาหยามเกียรติเอาได้ ที่รัก ไม่อย่างนั้น พวกเราย้ายบ้านกันเถอะ”