บทที่ 15

ยกเท้าขึ้นไปชั้น 2 โทรศัพท์ดังขึ้น

"ฮัลโหล" เฟิงป๋อเหยียนรับสาย

คนที่อยู่ปลายสายถามเขาว่า

"สวัสดี คุณต้องใช้เงินสิบล้านเพื่อขอลูกเหรอ"

เฟิงป๋อเหยียนมีสีหน้ามืดครึ้ม "ขอลูกอะไร"

"ก็คือโฆษณาที่ท่านลงนั่นแหละ"

"ผมไม่ได้ลงโฆษณา" เฟิงป๋อเหยียนวางสายด้วยสีหน้าเย็นชา อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ยังต้องฟังคนเหล่านี้พูดเรื่องไร้สาระ หงุดหงิดมาก

ไม่ถึงวินาที โทรศัพท์ก็ดังอีกแล้ว ถามเรื่องของการขอลูกด้วยเงินจำนวนมากอีกครั้ง

เฟิงป๋อเหยียนมีความเฉียบแหลมโดยธรรมชาติ และตอบสนองอย่างรวดเร็ว ให้คนไปตรวจสอบเรื่องนี้ ปรากฏว่าได้ตรวจถึงภรรยาคนเล็กของเขา

เธอเป็นคนที่ลงโฆษณามาแกล้งเขา

พอได้ข่าวนี้ เฟิงป๋อเหยียนก็ไม่โกรธ

ทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดเวลาเพื่อดึงดูดความสนใจของเขา

นี่เหมือนคนที่จะทิ้งเขาไปหรือ?

เขายกมุมริมฝีปากเล็กน้อย และโทรหาเย่ซิงหยวี่ ทําท่าทางจริงจังที่จะถามเธอ

แต่หมายเลขของเขาลากเข้าบัญชีดำแล้ว

ใบหน้าของเฟิงป๋อเหยียนเย็นชาจนสุดขีด

ผู้หญิงคนนี้

กล้าลากเขาเข้าบัญชีดำ!

*

คืนนี้ เย่ซิงหยวี่นอนในบริษัท

เธอกินยาและนอนบนโซฟา นอนหลับสนิทเป็นพิเศษ

ตื่นมาในวันรุ่งขึ้น ท้องเธอก็ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ และยังได้รับคําเชิญจากเอ็นเอเอสกรุ๊ป ให้มาพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับความร่วมมือ

"จริงเหรอ? ประธานของพวกคุณชอบการออกแบบของฉันเหรอ" เย่ซิงหยวี่มีความสุขมาก

เอ็นเอเอสกรุ๊ป เป็นแบรนด์หรูหราที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ก่อนหน้านี้พวกเขากําลังชักชวนแบรนด์ใหม่ ซูเหยียนเหยียนก็ส่งเรซูเม่ให้พวกเขา ตอนแรกคิดว่าไม่มีความหวัง แต่ไม่คิดว่าจะเกิดสถานการณ์ที่ดีครั้งใหม่

แต่มีปัญหาอีกข้อหนึ่งแล้ว

ร่างการออกแบบของเธอวางไว้ที่บ้าน ไม่ได้นําออกมา

หลังจากลังเลไปหลายวินาที เธอก็ตัดสินใจจะกลับไปเอาร่างการออกแบบ นั่นคือของของเธอ เธอมีอํานาจที่จะเอาคืน

เรียกรถแท็กซี่ เธอกลับไปที่วิลล่าเยว่หยวน

พอมาถึงสถานที่ก็พอดีเป็นเวลาสิบโมงเช้า เวลานี้เฟิงป๋อเหยียนไปกรุ๊ปมานานแล้ว เย่ซิงหยวี่จึงวางใจมาก ว่าจะไม่ได้เจอเขาแน่นอน

"คุณเย่"

พอเข้าไปในบ้าน ป้าหยวีนก็ทักทายเธอ

เย่ซิงหยวี่ถึงกับตกใจ และทำท่าเงียบ “ป้าหยวีน อย่าบอกเขาว่าวันนี้ฉันได้กลับมานะ”

พูดจบ เธอก็ขึ้นไปบันไดอย่างระวัง

ป้าหยวีนมีสีหน้าแปลกๆ ทำไมคุณเย่ต้องทำท่าทางเป็นเหมือนโจรที่บ้านตัวเอง

และคุณเฟิงก็อยู่ที่บ้านนะ กําลังว่ายน้ำอยู่ที่สระชั้นบนสุด

เย่ซิงหยวี่แอบวิ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ไม่มีใครจริง ๆ

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบหาภาพวาดของตัวเองออกมา แล้วไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสําหรับการออกไปข้างนอก ต้องร่วมมือกัน ก็ต้องแต่งตัวดี ๆ หน่อย

เฟิงป๋อเหยียนว่ายน้ำเสร็จ กลับไปที่ห้องนอน กําลังจะไปอาบน้ำ แต่ได้ยินเสียงเล็กน้อยจากห้องแต่งตัว

เขาเดินไป และผลักเปิดประตูอย่างเงียบ ๆ

มีผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างใน

เธอถอดกระโปรงออก ผมยาวปล่อยลง เผยให้เห็นร่างสีขาว ด้านบนยังมีร่องรอยที่กิ๊กที่มีเฉดสีที่แตกต่างกัน

ทั้งหมดเป็นเขาทิ้งไว้เมื่อคืนวาน

เธอกลับมาได้ยังไง?

เฟิงป๋อเหยียนหลุบตาลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลที่จะหย่าแล้วหรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อารมณ์ที่หดหู่ของเขาก็ดีขึ้นมาก เขาจงใจเดินเข้าไปด้วยหน้าบึ้ง "จะกลับมาทําอะไรอีก"

เย่ซิงหยวี่กําลังใส่กระโปรงอยู่ ได้ยินเสียงของเขา เลยตกใจ กระโปรงจะใส่ไม่ดีในความลุกลี้ลุกลน เธอใจร้องจนร้องขึ้นมา "อืออือ..."

เฟิงป๋อเหยียนขมวดคิ้ว เดินไปกอดเธอไว้ ดึงกระโปรงของเธอให้เรียบร้อยและสวมเข้าไป "ไม่ช้าก็เร็วคุณจะโง่จนตาย"

เย่ซิงหยวี่ "..."

กระโปรงใส่เข้าไปแล้ว สายตาของเย่ซิงหยวี่ก็กลับมาสว่างอีกครั้ง ถึงจะพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของเขา

พอเงยหน้าขึ้น ก็คือหน้าหล่อที่ไม่มีอารมณ์อะไรของเขา

เย่ซิงหยวี่ตกตะลึง "คุณอยู่บ้านได้อย่างไร"