บทที่ 14

เธอไม่คิดว่าเขาจะไร้ยางอายขนาดนี้ ฝืนพูดต่อ

"เฟิงป๋อเหยียน เราเคยเป็นสามีภรรยากัน ใกล้จะหย่าแล้ว คุณไม่ยอมให้บ้านฉันแม้แต่หลังเดียวหรือ"

ยังไงเธอก็คอยรับใช้เขามา 2 ปี จนสุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลยหรือ

"ผมสัญญากับคุณว่าจะหย่าแล้วหรือ?"

"ฉันบอกแล้วว่าฉันจะหย่า" เธอจริงจังมาก สามีมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกแล้ว เธอจะทนได้อย่างไร

"ยังจะโกรธอีกเหรอ" เฟิงป๋อเหยียนมองเธออย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะ "โอเค ในเมื่อคุณจะหย่า งั้นวิลล่าของเขตหรงจิ่วไถก็ไม่จําเป็นต้องเก็บไว้แล้ว"

เย่ซิงหยวี่หน้าซีด "คุณหมายความว่าอะไร คุณจะขายวิลล่าของบ้านฉันไปเหรอ"

"นี่เป็นคฤหาสน์ของคุณหรือของผม 600 ล้านนั้นเป็นเงินของใคร ในเมื่อคุณจะหย่า งั้นวิลล่าหลังนี้ก็ขายไปเลย เผื่อไม่ให้รำคาญเลย"

ทันใดนั้นเย่ซิงหยวี่ก็รู้สึกเหนื่อยมาก

เฟิงป๋อบอกว่าเห็นว่าเธอไม่พูด คิดว่าเธอยอมถอยแล้ว อารมณ์บนใบหน้าของเขาก็คลายลงบ้าง "ปิดประตูรถ กลับบ้าน"

เย่ซิงหยวี่ไม่ได้ขยับ ผ่านไปเวลานาน ก็หัวเราะออกมาเสียงหนึ่งแล้วลงจากรถ

"เย่ซิงหยวี่"

"คุณขายไปเถอะ" เธอไม่ได้หันกลับ ในเมื่อเก็บไว้ไม่ได้ ก็ช่างเถอะ

แม้ว่าเธอจะลังเลกับวิลล่าของพ่อ แต่เธอจะไม่ถูกคุกคามจากเขา

ใบหน้าของเฟิงป๋อเหยียนเย็นลง ในดวงตาเหมือนมีน้ำค้างแข็ง "เย่ซิงหยวี่ อย่าเสียใจเลยนะ"

เย่ซิงหยวี่หยุดเดิน หันหน้ามองเขาอย่างเย็นชา ในสายลมยามค่ําคืน เสียงของเธอฟังเศร้าเล็กน้อย "ฉันจะไม่มีวันเสียใจ"

พูดจบ ก็จากไปโดยไม่หันหัวกลับ

เฟิงป๋อเหยียนเบิกตากว้างเล็กน้อย มีความรู้สึกว่าบางสิ่งไม่สามารถควบคุมได้แล้ว

ในคืนปลายฤดูใบไม้ร่วง มีความเย็นบ้างแล้ว

เย่ซิงหยวี่เดินบนถนนด้วยคนเดียว เงาถูกแสงจันทร์ดึงขยายให้ยาวมาก

เธอโทรหาซูเหยียนเหยียน ซูเหยียนเหยียนยังไม่กลับบ้าน ยังดูหนังกับแฟนอยู่

ความรู้สึกของพวกเขามั่นคง และกำลังจะแต่งงานกันแล้ว

เย่ซิงหยวี่อายที่จะรบกวนเธอบ่อยๆ เลยบอกว่าไม่เป็นไร ให้เธอเล่นอย่างสนุกกับแฟนหน่อย

เย่ซิงหยวี่อยู่คนเดียว มีคําพูดมากมาย แต่ไม่มีใครสามารถบอกได้

ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงพ่อ

แต่ก็ไม่อยากไปด้วยอารมณ์ไม่ดี รอให้อารมณ์ดีก่อน แล้วค่อยไปเยี่ยมพ่อเถอะ

เย่ซิงหยวี่เดินไปอย่างไร้จุดหมายบนถนน ทันใดนั้นก็เห็นโฆษณาเล็ก ๆ ที่ยอมให้เงินจำนานมากเพื่อขอลูกคนหนึ่งติดอยู่บนเสา

เย่ซิงหยวี่คิดในใจว่า ทําไมเธอถึงต้องเสียใจ แต่ทําให้เฟิงป๋อเหยียนที่เป็นไอ้สารเลวภูมิใจ

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรตามเบอร์ในโฆษณาเล็ก ๆ "สวัสดี ฉันอยากทำโฆษณาขอลูกด้วยเงินจํานวนมาก"

"โอเค เบอร์ของคุณคืออะไร" อีกฝ่ายถามเธอ

สายตาของเย่ซิงหยวี่กระพริบ บอกเบอร์ของเฟิงป๋อเหยียน แล้วพูดอย่างกัดฟันว่า "คุณก็โพสต์ตามหมายเลขนี้ และโฆษณาเป็นเวลาสามวัน!"

*

ในขณะนี้ เฟิงป๋อเหยียนเพิ่งกลับถึงบ้าน

สวี่มู่จอดรถให้เรียบร้อย และปลุกเขาให้ตื่น "ท่านครับ มาถึงเยว่หยวนแล้วครับ"

เฟิงป๋อเหยียนลืมตาที่เหนื่อยล้า วิลล่าขนาดใหญ่มืดสนิทและว่างเปล่า ปกติคนรับใช้จะไม่ได้อาศัยอยู่ในวิลล่าหลัก แต่อาศัยอยู่ในห้องคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ

เฟิงป๋อเหยียนจะลงจากรถ

สวี่มู่บอกว่า "ท่านครับ สร้อยคอ "ดาวนิรันดร์ชมพู" ที่คุณประมูลในอเมริกาเมื่อเดือนที่แล้ว มาถึงประเทศแล้วครับ"

"พรุ่งนี้ส่งมาเถอะ"

พูดเสร็จ ร่างที่สูงใหญ่ก็กลมกลืนกับความมืด

ผลักประตู

มืดสนิทในวิลล่า

เมื่อก่อน เธอมักจะเปิดไฟดวงหนึ่งให้เขา แล้ววิ่งลงมาจากชั้นบน กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาด้วยรอยยิ้ม ตะโกนเขาอย่างหวานๆว่า "คุณลุง กลับมาแล้วหรือ"

ในปากทางเดินวันนี้ มืดและไม่มีเสียงเลย

แม้ว่าบางครั้งเธอจะค่อนข้างเสียงดังและรําคาญ แต่บ้านที่ไม่มีเธอ ก็เหมือนเกาะโดดเดี่ยว

ทันใดนั้นเขาก็ไม่ชินแล้ว