เข้าสู่ระบบในวันนัดบอไห่ถงก็ต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้าสายฟ้าแลบแล้ว เดิมเธอคิดว่าหลังแต่งงานก็คงแค่ใช้ชีวิตให้เกียรติกันและอยู่แบบธรรมดา ๆ เธอไม่คิดว่าสามีที่แต่งงานสายฟ้าแลบจะทำตัวติดหนึบเธอขนาดนี้ และสิ่งที่ทําให้ไห่ถงประหลาดใจที่สุดคือ ทุกครั้งที่เธอเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลําบาก พอเขาปรากฏตัวทุกปัญหาก็จะสามารถแก้ไขได้ เมื่อไห่ถงถาม เขาก็บอกเสมอว่าเพราะเขาโชคดี จนกระทั่งวันหนึ่ง ไห่ถงได้อ่านบทสัมภาษณ์ของมหาเศรษฐีแสนล้านแห่งเมืองกวนเฉิงที่มีชื่อเสียงในเรื่องโปรดปรานภรรยา และรู้สึกประหลาดใจที่พบว่ามหาเศรษฐีแสนล้านคนนั้นดูเหมือนสามีของเธอทุกประการ เขาโปรดปรานภรรยาจนบ้าคลั่ง และคนที่ถูกโปรดปรานก็คือเธอ
ดูเพิ่มเติม[ Ito Ba Kung Bakit Mo Ako Pinabalik ]
Lumingon si Charlotte Scott at sinabi sa ilang taong naroroon, "Salamat sa pag-alala at pagpunta sa araw ng alaala ng aking mga magulang." Nakasuot siya ng itim na damit. Maputla ang mukha niya pero composed at graceful. Ang mga panauhin na dumalo sa seremonya ng pang-alaala ay sandaling umaliw sa kanya at umalis. Kinuha ni Charlotte ang phone niya. Wala siyang nakitang missed calls pero napansin niya ang isang entertainment news notification na kalalabas lang. 'Si Katie Hussey at Mysterious Boyfriend ay Magkasamang Dumalo sa Berlin Film Festival!' Sa isang sulyap nakilala ni Charlotte ang likod na pigura ng lalaki sa larawan. Ito ay ang kanyang asawa, si Gerald Wilson. Ayon sa entertainment news, eksaktong kuha ang larawan tatlong araw na ang nakalipas. Noong panahong iyon, gusto niyang hilingin sa kanya na samahan siya sa araw ng pag-alaala ng kanyang mga magulang, ngunit hindi niya ito makontak sa telepono. As it turned out, abala siya sa pagsama sa kanyang childhood sweetheart sa isang film festival. Medyo manhid sa loob, bumuntong-hininga siya at tinawag si Gerald na may blankong mukha. Pagkaraan ng dalawang ring, sinagot ni Gerald ang telepono at sinabing kaswal, "Anong meron? "Nasaan ka?" tanong ni Charlotte. "Nasa opisina." Bahagyang hindi nasisiyahan si Gerald. Ayaw niyang sinusuri siya ni Charlotte. Bahagyang kumibot ang sulok ng labi ni Charlotte. "Talaga? Akala ko nasa Berlin ka." "Look, wag mo akong tawagan kung walang importante." Nawawalan na ng pasensya si Gerald. Pumikit si Charlotte at sumagot, "Sige. Hindi na mauulit." Bago siya ibababa ni Gerald mabilis niyang idinagdag, "Uuwi ka ba ngayong gabi?" "I'm not sure. It depends," perfunctorily na sabi ni Gerald at ibinaba ang tawag. Tahimik na nakatingin si Charlotte sa kanyang telepono, nakaramdam ng matinding kabalintunaan. Hindi niya maiwasang isipin na ang estado ng kanilang pagsasama ay umabot na sa punto ng kahangalan. Si Ava Bishop, ang kanyang matalik na kaibigan, ay dumating upang sunduin siya at hindi napigilang magbigay ng isang sarkastikong komento. "Ang sama mo talaga. Bakit siya pa ang pinili mo?" Hinubad ni Charlotte ang kanyang high heels at sumandal sa passenger seat. Hinaplos niya ang kanyang mga templo at nagbiro, "Sa palagay ko, ang aking pagnanais ay higit sa akin. At ngayon ay nahaharap ako sa mga kahihinatnan. Bumulong si Ava, "Matatawa ka pa." Maya maya pa ay nakarating na sila sa isang mansyon. Hindi makakapasok si Ava sa loob, kaya sinabi niya kay Charlotte bago bumaba ang huli, " Tawagan mo ako kung may kailangan ka." "Sige," sagot ni Charlotte at lumabas ng sasakyan. Napansin niyang nagbubulungan ang dalawang maid nang pumasok siya sa pintuan. Mabilis silang naghiwa-hiwalay nang makita siya. Hindi sila pinansin ni Charlotte. Dahil sa pagod, umakyat siya sa itaas at nagpahinga. Nang magising siya sa pagkatulala at bumaba para kumuha ng tubig, may narinig siyang usapan. "Nakakaawa talaga si Mrs. Wilson. Wala pa rin siyang ideya na may anak sa labas ang asawa niya," bulong ng isa sa mga katulong. "Hindi madaling magpakasal sa isang mayamang pamilya kung tutuusin," sagot naman ng isa. Natigilan si Charlotte sa hagdanan, namutla ang mukha. Naramdaman niya ang pagkirot ng kanyang puso. "Anong pinag-uusapan niyong dalawa?" malamig niyang sabi. Napalingon ang mga kasambahay nang marinig ang boses niya. Natakot sila nang makita si Charlotte sa hagdanan. Naalala ni Charlotte na ang dalawang kasambahay ay inilipat mula sa lumang mansyon, kaya dapat ay alam na nila ang sitwasyon doon. Dahan-dahan siyang bumaba sa hagdan at walang pakialam na sinabi, "Ipaliwanag nang malinaw ang lahat at hahayaan kong dumausdos ang mga bagay-bagay." Nagpalitan ng tingin ang mga kasambahay at nagplanong mag-isip ng ilang dahilan. Gayunpaman, malinaw na hindi bibili si Charlotte sa kanilang mga dahilan. Kaya, nag-aatubili silang sinabi sa kanya ang totoo. "Ibinalik ni Young Master Gerald si Miss Katie sa lumang mansyon dalawang araw na ang nakakaraan. May kasama rin silang anak. Ayon sa mga kasamahan natin sa lumang mansyon, Harry Wilson ang pangalan ng batang iyon..." Naikuyom ng mahigpit ni Charlotte ang kanyang mga kamao. Dahil sa halo-halong emosyon na sinamahan ng mga araw ng pagkahapo, naramdaman niya ang paghahati ng ulo. Alam ng mga kasambahay na sila ay nasa malalim na problema at sinubukan nilang gumawa ng mga pagbabago. “Madam, galit na galit si Lady Francine nang malaman niya ang tungkol dito at pinagbawalan ang batang iyon na pumasok sa bahay. Kaya huwag mo itong isapuso. Paanong hindi niya ito maisasapuso? Sa kabila ng pananakit ng ulo, walang ekspresyong tanong ni Charlotte, "Ilang taon na ang bata?" "Over two years old..." sagot ng isa sa mga kasambahay. Ang bata ay higit sa dalawang taong gulang, na nagpapahiwatig na siya ay isinilang sa ilang sandali matapos na ikasal ni Charlotte si Gerald. Pakiramdam niya ay nahulog siya sa isang ice cellar nang marinig ang sinabi ng dalaga. Matapos ang pagkamatay ng kanyang mga magulang, si Charlotte ay nakitang walang halaga sa tatlong babaeng inapo ng Scott Family. Para sa kadahilanang iyon, sinabi ng lahat na siya ay mapalad na nagpakasal sa Pamilya Wilson. Tunay siyang masaya na natupad ang kanyang pangarap-ang makasal sa lalaking mahal niya. Gayunpaman, hindi niya inaasahan na ang kanyang panaginip ay magiging isang bangungot. May mahal na si Gerald. Pinakasalan niya si Charlotte dahil sa kaginhawahan, lahat para sa kapakanan ng mga benepisyo. Ngayong hawak na niya ang lahat ng kapangyarihan, handa na niyang ibalik ang kanyang tunay na pagmamahal at anak. Pagbalik ni Gerald sa mansyon, dalawa na lang ang katulong sa sala, at nilalamig na ang mga pinggan sa hapag-kainan. Napatingin siya sa mapurol na sala. Gwapo si Gerald pero may malapad na kilos. Nakasuot ng itim na suit, ang kanyang matangkad na pigura ay nagmula sa isang malakas na nangingibabaw na presensya. Lumapit ang isa sa mga katulong kay Gerald at nagtanong, "Tawagin ko ba si Madam?" Unfastened ni Gerald ang kanyang cuff links ng dahan-dahan at sumagot, "Sabihin sa kanya na i-pack ang aking maleta para sa isang business trip." "Sige," sagot ng maid at umakyat na. Pagkaraan ng mahabang panahon, sa wakas ay bumaba siya at tila nag-aalangan. "Masama ang pakiramdam ni Madam, kaya hindi ka niya matutulungan sa pag-impake ng maleta," sabi niya. Kumunot ang noo ni Gerald. Itinapon niya ang cufflinks sa likod at umakyat sa itaas. Bahagyang nakaawang ang pinto ng kwarto at itinulak niya iyon. Pinatay ang pangunahing ilaw at sinarado ang mga kurtina. Tanging isang lampara na malapit sa gilid ng kama ang nakasindi at isang mahinang amoy na nananatili sa kwarto. Lumapit si Gerald sa kama. Akmang bubuksan na niya ang ilaw, may narinig siyang galaw sa likuran niya. Isang pares ng mga payat na braso ang pumulupot sa kanyang baywang, dahilan para mapahinto siya sa kanyang kinatatayuan. Dalawang buwan na ang nakakalipas mula noong naging ganito sila ka-intimate. Hubo't hubad si Charlotte. Nararamdaman niya ang nakakaakit na mga kurba nito sa manipis na patong ng damit sa likuran niya. Habang nakadikit ang mukha sa likod niya, sinimulan niyang tanggalin ang butones ng shirt niya. Bahagyang naging mabigat ang paghinga ni Gerald. Kumunot ang noo niya at hinawakan si Charlotte sa mga kamay nito at idiniin ito sa kama. "Ito ba ang dahilan kung bakit mo ako tinawag pabalik?""ฉันคิดว่าคุณนายลู่ถ่ายรูปคุณหนูหยูและแสดงให้พี่สาวดูโดยตั้งใจ เพื่อทดสอบว่าเธอมีความรู้สึกกับตงหมิงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ผลก็คือเธอไม่มีความคิดนั้นอย่างแน่นอน เธอไม่เคยคิดอะไรกับตงหมิงเลย ตอนนี้เธอหมกมุ่นอยู่กับร้านอาหารเช้าและต้องการเพียงแค่ประกอบอาชีพและหาเงิน"จ้านหยินก็มองไห่หลิงออกเช่นกัน"ถ้าเธอมีความคิดอะไรกับตงหมิง คุณนายลู่คงจะไม่ยอมให้เธอเปิดร้านที่นั่นต่อไป"ไห่ถงเห็นด้วยกับสิ่งที่สามีของเธอพูดคุณนายลู่กำลังทดสอบพี่สาวของเธอ พี่สาวของเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ไม่เป็นไร เธอจะได้ไม่ได้รับผลกระทบ"ที่รัก คุณคิดว่าฉันควรบอกเรื่องพวกนี้กับพี่สาวของฉันไหม?""คุณนายลู่คงทำอะไรไม่ได้ แสดงให้เห็นว่าเธอเพียงสงสัยเช่นเดียวกับเรา แต่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกับพี่สาวของคุณ ฉันแค่ต้องคุยกับตงหมิงและบอกเขาว่าอย่าไปทานอาหารเช้าที่บ้านพี่สาวของเราในอนาคต"จ้านหยินบ่นให้เพื่อนๆ ฟังว่าครอบครัวของเขาไม่ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ ลู่ตงหมิงต้องรีบไปร้านกินได้ไม่อั้นแต่เช้าเพื่อทานอาหารเช้าในวันหยุดสุดสัปดาห์ใช่ไหม"ตกลง"หลังจากจ้านหยินกินและดื่มจนอิ่มแล้ว ไห่ถงก็ยิ้มและถา
ไห่ถงรู้สึกโชคดีอีกครั้ง เธอได้แต่งงานกับผู้ชายที่แม้จะแสดงอาการงอแงเล็กน้อยเป็นครั้งคราว แต่เขาก็ปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี เขาไม่เคยใช้ความรุนแรงในครอบครัวกับเธอ และเขาไม่ต้องกังวลว่าเขาจะนอกใจด้วยกุญแจสำคัญอยู่ที่การเลี้ยงดูของเขา บ้านสามีที่่ใจกว้างและมีเมตตาอย่างแม่สามีตระกูลจ้าน เป็นสิ่งที่หาได้ยากในตระกูลที่ร่ำรวยเมื่อคิดย้อนกลับไปเมื่อคุณยายจ้านบอกกับเธอว่าเธอช่วยชีวิตอีกฝ่ายไว้และจะไม่แนะนำหลานชายที่ไม่ดีให้เธอรู้จักที่จริงแล้ว หลานชายทุกคนในครอบครัวของหญิงชราอย่างเธอนั้นนั้นดีมากจ้านหยินเป็นหลานชายคนโต และหญิงชราก็เลือกที่จะจับคู่เธอกับหลานชายที่ดีที่สุด"คุณนายลู่ได้ช่วยประธานลู่หาภรรยาที่เหมาะสมแล้ว เธอคือคุณหนูหยูหยินหยิน ทั้งสาว สวย และดูเฉลียวฉลาดและมีความสามารถ เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่อยู่ในแวดวงชั้นสูงมายาวนาน ความมั่นใจและรัศมีแห่งความสง่างามที่แผ่ออกมาจากทุกการเคลื่อนไหว ท่าทางของเธอบ่งบอกว่าเธอมาจากภูมิหลังที่ร่ำรวยหรือสูงศักดิ์ นั่นสามารถทำให้คุณนายลู่ชอบเธอได้โดยไม่ต้องลำบากอะไร""ฉันรู้"จ้านหยินพูดขณะกิน "เป็นเพราะคุณนายลู่เลือกภรรยาที่เหมาะสมกับตงหมิง
"ไม่ต้องพูดถึงว่าเราทุกคนต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำ แม้ว่าในอนาคตเราจะเกษียณ เราก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเราจะตื่นขึ้นทุกวันและพบกันเมื่อเราลืมตาขึ้น"มีคนตื่นก่อนเสมอ และมีคนตื่นทีหลังเสมอจ้านหยินรู้ว่าเขาสร้างปัญหาโดยไม่มีเหตุผล"ป้าเหลียงบอกว่าคุณยังไม่ได้กินข้าว คุณหิวไหม ออกไปกินข้าวกันเถอะ ฉันจะอยู่กับคุณ"ไห่ถงรู้ว่าการยืดเวลาการสนทนาออกไปอาจทำให้เกิดความตึงเครียดระหว่างพวกเขามากขึ้นหลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้ง เพราะอาจทำให้ทั้งคู่โกรธกันได้"อืม"จ้านหยินพยักหน้าแล้วปล่อยภรรยาที่รักของเขาจากอ้อมแขนไห่ถงดึงเขาออกมาป้าเหลียงเตรียมอาหารเช้าของจ้านหยินไว้บนโต๊ะอาหารแล้วนายน้อยชอบทำตัวจุกจิกจู้จี้ แต่ต่อหน้านายหญิง เขามักจะต้องก้มหัวและประนีประนอมอยู่เสมอป้าเหลียงไม่กังวลเลยว่าอาหารเช้าที่เธอทำจะเสียเปล่า"ทำไมคุณไม่พาหยางหยางมาล่ะ?"จ้านหยินทานอาหารเช้ากับภรรยา และอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้น เขาเลิกทำหน้าเย็นชาและถามถึงเจ้าตัวน้อย"พี่สาวของฉันบอกว่าวันนี้เธอจะปิดร้านเร็วและปล่อยให้หยางหยางเล่นในร้าน เธอจะพาหยางหยางกลับบ้านเร็วๆ นี้ จ้าน...ที่รัก พาหยางหยางมาอยู่ที่นี่กันเถ
"เมื่อไหร่คุณยายจะกลับมา? ฉันคิดถึงเธอมาก"ไห่ถงคิดถึงวันที่คุณยายจ้านเคยอยู่ที่นี่มากป้าเหลียงพูด: "เมื่อฉันรู้ตัวว่าต้องเตือนนายหญิง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว คุณผลักประตูเปิดและเดินเข้าไปแล้ว"ไห่ถงถอนหายใจอีกครั้งและพูดว่า "ฉันจะไปล้างมือ"เธอล้างมือสองครั้งด้วยสบู่และกลับไปที่ห้องที่เธอเคยอยู่ เธอหยิบชุดเสื้อผ้าที่สะอาดจากตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุด แล้วกลับไปที่ห้องนอนใหญ่"ที่รัก ฉันล้างมือและฆ่าเชื้อสองครั้ง ฉันยังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีขนแมวติดตัวของฉัน"ไห่ถงเดินไปข้างหลังจ้านหยิน และขณะที่เธอพูด เธอก็เอื้อมมือไปโอบรอบเอวของเขา"ที่รัก ฉันขอโทษ ฉันลืมไปจริงๆ ว่าฉันกำลังอุ้มแมวอยู่เมื่อกี้ จริงๆ แล้วพวกมันน่ารักมาก คุณให้ฉันเลี้ยงพวกมัน และพวกมันก็มีค่าสำหรับฉันทั้งหมด คุณพูดว่า ถ้าฉันให้หญ้าคุณหนึ่งกำมือ คุณจะถือว่ามันเป็นสมบัติ ในทำนองเดียวกัน ไม่ว่าคุณจะให้อะไรกับฉัน ฉันก็จะรักมันมาก"จ้านหยินไม่หันหลังกลับและปล่อยให้เธอโอบเอวของเขาเขากล่าว: "ฉันตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณ ฉันถามป้าเหลียงแล้วเธอก็บอกว่าคุณออกไปแต่เช้า ฉันรู้สึกเหมือนถูกคุณทิ้งเอาไว้ข้างหลัง เมื่อคุ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลส่วนตัวหรือทางอาชีพ ลู่ตงหมิงก็ไม่สามารถไล่หยูหยินหยินออกไปได้“พี่สี่ลู่ พี่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยเหรอ?”หยูหยินหยินยิ้มขณะที่เธอเดินไปโดยวางกล่องเก็บความร้อนสองกล่องไว้บนโต๊ะของลู่ตงหมิง “คุณป้าขอให้ฉันเอานี่มาให้คุณ เธอบอกว่าคุณมักนอนดึกและตื่นสายในตอนเช้า ไม่ค่อยได้กินข้าวเช้า เ
"ใช่แล้ว ไห่ถง ขอบคุณมากเมื่อวานนี้ ถ้าไม่มีเธอ เสี่ยวเป่าและหยางหยางคง... ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กสองคนนั้น ฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป"แม่โจวก็รู้สึกขอบคุณไห่ถงมากเช่นกันไห่ถงตอบ: "ป้า พี่สาวโจว เมื่อวานคุณได้ขอบคุณฉันไปแล้ว หยางหยางเป็นหลานชายของฉัน แน่นอนว่าฉันต้องปกป้องเขา"แม้ว่าเหรินเสี่ยวเป
ลุงหมิง: "อาเหลียง ขอบใจที่เตือนนะ ไม่งั้นฉันคงเดินตามและทำให้นายน้อยโกรธแน่""ห้องของนายน้อยจัดไว้ตามที่เขาสั่งหรือเปล่า?" ลุงหมิงถามด้วยความกังวล"ทุกอย่างจัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ โรแมนติกสุดๆ ฉันรับรองว่านายหญิงน้อยจะมีประสบการณ์พิเศษที่จะช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยา"ป้าเหลียงตอบด้วยความค
ตอนนี้ทุกคนในกวนเฉิงรู้แล้วว่าจ้านหยินรักภรรยามากถ้าเกิดอะไรขึ้นกับไห่ถง ชีวิตของเขาก็เหมือนกับตกอยู่ในอันตราย"จะเป็นคุณนายหนิงหรือเปล่า?" ไห่ถงนึกถึงคุณนายหนิงทันทีจ้านหยินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด: "ตอนนี้ฉันบอกไม่ได้แน่ชัด แต่ตั้งแต่ที่คุณทะเลาะกับคุณหนูสองหนิง ฉันก็ให้ซูหนานจัดการให้คนจับตาดูประ
คะแนน
ความคิดเห็นเพิ่มเติม