3 ป่วย

ตอนที่ 3 ป่วย

เสียงเครื่องยนต์กระบะเก่าของปลัดวายุดังแผ่วท่ามกลางบ่ายอันร้อนระอุ ถนนลูกรังทอดยาวผ่านทุ่งนาที่เริ่มแตกยอดเขียวขจีหลังฝนตกเมื่อคืน

กลิ่นโคลนผสมหญ้าสดลอยเข้ามาในรถพร้อมลมที่พัดผ่านหน้าต่าง น้ำขิงนั่งเบาะข้าง เข่าชิดกัน มือกำชายเสื้อไว้แน่นเพราะมันยังเปียกและแสบผิวเป็นระยะ ๆ รอยแดงบนแขนกับลำคอยังเห็นชัดแม้จะทายาเย็นไปแล้วครู่หนึ่ง วายุหันไปมองทุก ๆ นาที ดวงตาเข้มขึงแต่แฝงความกังวล

"แสบไหม" เขาถามเสียงเรียบแต่ฟังดูอ่อนโยน

"ไม่ค่ะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ อาวาไม่ต้องห่วงหรอก" เธอตอบเบา ๆ พยายามยิ้มให้ดูร่าเริง ทั้งที่ในใจยังเต้นแรงไม่หาย

"ไม่เป็นไรได้ยังไง ลวกทั้งแขนขนาดนี้" น้ำเสียงเขาแข็งขึ้นนิด แต่ไม่ใช่เพราะโกรธเธอ มันคือความไม่พอใจที่มีต่อเหตุการณ์เมื่อกี้มากกว่า น้ำเสียงนั้นทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูก น้ำขิงหลบตาก่อนตอบกลับอย่างพยายามเลี่ยง

"พี่มะนาวเขาไม่ได้ตั้งใจนี่คะ หนูเห็นว่าเขาสะดุดจริง ๆ มันเป็นอุบัติเหตุ อาวาไม่เห็นต้องดุหนูเลย"

"ฉันไปดุเธอตั้งแต่ตอนไหน" เขาพูดทั้งที่ไม่หันหน้ามามองอีกคนด้วยซ้ำ

"ก็ตอนนี้นั่นแหละ อาวาจะทำหน้ายักษ์ ทำเสียงแข็งใส่หนูทำไมอ่ะ หนูเจ็บตัวอยู่นะ" เธอทำเสียงง่อนแง่นใส่คนอายุมากกว่าจนทำให้คนฟังรู้ตัวว่าเผลอตึงใส่เธอไปแล้วจริง ๆ

"มะนาวนี่ก็นะ มาสะดุดแบบนั้นพอดีได้ยังไง เป็นแม่ค้ามาตั้งนาน ไม่มีความระมัดระวังเลย" เขาเม้มปากแน่น ข้อนิ้วที่จับพวงมาลัยขาวซีด "เธอก็ใจดีเกินไปแล้วน้ำขิง ไม่คิดจะต่อว่ากลับไปบ้างหรือไง เจ็บตัวแบบนี้"

คำพูดนั้นทำให้น้ำขิงเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมมองหน้าเขาอย่างไม่รู้จะตอบยังไง หัวใจเธออุ่นขึ้นทีละน้อย ทั้งจากน้ำเสียงเข้ม ๆ ที่แฝงความห่วงใย และจากวิธีที่เขาเอียงตัวมาช่วยเช็ดหยดน้ำบนแขนให้เมื่อครู่

"อาวา..." เธอพูดแผ่ว "ขอบคุณนะคะ" เขาเหลือบตามองคนที่พูดขึ้นมาอย่างสงสัย

"ขอบคุณอะไร"

"ก็...ที่ดูแลหนูขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่หนูเป็นแค่เด็กฝึกงานคนหนึ่งเอง"

"อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ" วายุพูดทันที น้ำเสียงเขานุ่มลงแต่แน่นหนัก "เธอไม่ใช่แค่เด็กฝึกงาน เธออยู่ในความดูแลของฉัน เข้าใจไหม"

คำว่า อยู่ในความดูแลของฉัน ดังสะท้อนอยู่ในใจน้ำขิง เธอได้แต่ก้มหน้า ปลายหูแดงจัดโดยไม่รู้ตัว

รถจอดหน้าโรงพยาบาลประจำอำเภอ กลิ่นยาผสมกลิ่นดินเปียกตลบอยู่ในอากาศ วายุรีบลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้ มือใหญ่ประคองแขนเธอไว้แน่นไม่ให้หยาดฝนจากด้านนอกมาโดนตัวอีกคน

"เดินดี ๆ อย่าให้โดนน้ำอีก"

"ค่ะ ปลัด" เสียงคำว่าปลัดจากปากเธอเบาแต่หวานจนเขาใจเต้นผิดจังหวะ เขาพยายามข่มใจ พาเธอเข้าไปนั่งรอในห้องฉุกเฉินเล็ก ๆ ของโรงพยาบาล พยาบาลสาวเดินเข้ามา

"อ้าว ปลัดวายุ วันนี้มาด้วยเรื่องอะไรคะ"

"เด็กฝึกงานผมโดนน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวลวกนิดหน่อยครับ อยากให้หมอดูให้หน่อย กลัวเป็นแผลพุพอง" พยาบาลหันมามองน้ำขิงก่อนยิ้มบาง ๆ

"อ๋อ คนนี้เองเหรอคะ น่ารักเหมือนที่เขาพูดกันเลยนะคะเนี่ย"

คำพูดนั้นทำให้วายุชะงักแวบหนึ่ง แต่ก็ยังพยายามยิ้มสุภาพ

"พูดถึงยังไงเหรอครับ"

คำถามนั้นทำให้พยาบาลสาวรู้ว่าเธอเผลอพูดมากเกินไป จึงตอบกลับด้วยใบหน้าเจื่อนลงทันตา

"อุ๊ย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่...คนแถวตลาดเขาลือกันนิดหน่อย"

วายุถอนหายใจยาว เฮ้อ...อีกแล้ว เรื่องข่าวลือนี่แพร่เร็วกว่าฝนตกซะอีก

"อย่าไปใส่ใจข่าวลือไร้สาระเลยครับ ผมล่ะปวดหัวทุกครั้งที่ได้ยินจริง ๆ กรุณาอย่าเอาไปส่งต่ออะไรผิด ๆ ด้วยนะครับ ผมไม่ค่อยโอเคเลย"

คนฟังอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะรีบทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างเงียบ ๆ

ปลัดวายุนั่งรอน้ำขิงอยู่หน้าห้องตรวจ มือกุมโทรศัพท์แน่น มองประตูไม้สีหน้าคมขรึมจนคนเดินผ่านยังไม่กล้าเอ่ยทัก

"เรียบร้อยแล้วค่ะอาปลัด" เสียงน้ำขิงดังขึ้นหลังผ่านไปสิบกว่านาที เธอเดินออกมาพร้อมผ้าพันแผลสีขาวพันรอบแขนและขาหลายจุด ยังดีที่ไม่โดนตรงใบหน้า ไม่อย่างนั้นคงแย่กว่านี้ พยาบาลบอกว่าแผลไม่ลึกมากแต่ต้องระวังไม่ให้โดนน้ำ

"หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่แสบ ๆ นิดหน่อย"

"ดีแล้ว" เขาลุกขึ้นพยุงแขนเธออีกครั้ง "กลับกันเลยไหม"

"ได้ค่ะ แต่ว่า...เดี๋ยวหนูเดินเองก็ได้นะคะ หนูไม่ได้เจ็บขนาดนั้น" เธอยิ้มหวาน แต่ก่อนจะได้ก้าวออก ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่มานั่งรออยู่หน้าล็อบบี้ก็หันมามองแล้วกระซิบกันเสียงเบาแต่ชัดพอได้ยิน

"นั่นปลัดวายุใช่ไหม นี่ถึงขั้นพาเด็กฝึกงานมาหาหมอเองเลยเหรอ"

"โอ๊ย เขาว่ากันว่าเด็กคนนี้สนิทกับปลัดเป็นพิเศษนะ เห็นนั่งรถด้วยกันบ่อย ๆ"

เสียงซุบซิบเหมือนมลพิษที่ลอยวนในอากาศทำให้คนอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วเหมือนกำลังจะปะทุ ปลัดวายุหยุดเดินก่อนจะหันไปมองคนพูดด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความเด็ดขาด

"ครับ เด็กคนนี้มาฝึกงานที่อำเภอกับผม เขาอยู่ในความดูแลของผมโดยตรง ผมก็ต้องดูแลเต็มที่สิครับ"

ชาวบ้านที่พูดชะงักทันที บางคนหน้าเจื่อน บางคนหลบตาเพราะไม่คิดว่าปลัดจะตอบกลับแบบนี้

"เอ่อ...ปลัดอย่าโกรธเลย พวกเราแค่แซวเล่น"

วายุพูดต่อน้ำเสียงราบเรียบที่บ่งบอกว่าเขาไม่สนุกเลยสักนิด

"ข่าวลือไร้สาระที่พูดเล่นนี่แหละที่ทำร้ายคนได้จริง ๆ ผมว่า...คงถึงเวลาต้องจัดการคนพูดไปเรื่อยแล้วล่ะครับ"

บรรยากาศรอบนั้นเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดหน้าต่าง ชาวบ้านมองหน้ากันก่อนกระซิบเบา ๆ

"อย่าไปยุ่งกับปลัดเลย ครั้งนี้ดูท่าจะโกรธจริงแล้ว..."

น้ำขิงดึงชายเสื้อปลัดเบา ๆ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี

"อาปลัดคะ...เรารีบกลับดีกว่าค่ะ"

วายุหันมามอง ดวงตาคมอ่อนลงทันที

เขาพาเธอเดินออกจากโรงพยาบาลไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง มือใหญ่ยังจับต้นแขนเธอไว้อย่างมั่นคง ลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านทุ่งข้าว เสียงจักจั่นเริ่มร้องอีกครั้งหลังฝนหยุด ฟ้าเปิดและแดดสาดลงกระจกหน้ารถจนสะท้อนวับ

น้ำขิงหันมามองใบหน้าคมเข้มของปลัดที่ดูนิ่งแต่แฝงเงาความคิด เธอกลืนคำบางอย่างก่อนเอ่ยเสียงเบาแทบกระซิบ

"อาวาคะ...อย่าไปใส่ใจคำพูดคนอื่นแบบนั้นเลยนะคะ เรารู้แค่ว่ามันไม่จริงก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"

วายุชะงัก มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย

เขาหันมามองหน้าเธอ ดวงตาคู่นั้นอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน

"ฉันไม่เคยมองเธอแบบนั้นเลย น้ำขิง" เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรแปลก ๆ ไป "มะ...หมายถึง เดี๋ยวไอ้ครามมันจะมาเอาเลือดหัวฉันออกที่ดูแลหลานไม่ดีน่ะ"

น้ำขิงยิ้มออกมาอย่างพยายามกลั้นความรู้สึก

"ค่ะ ไว้ถ้าอาครามมาเอาเรื่องอาวาแล้ว เดี๋ยวหนูจะช่วยอาวาเถียงเองแล้วกันนะคะ"

รถแล่นผ่านคันนา เงาเมฆทอดยาวบนผืนนาเขียว เสียงหัวใจสองดวงเต้นสอดประสานกับจังหวะเครื่องยนต์ และในความเงียบนั้น วายุเองก็รู้ดีว่า...

ตั้งแต่วันนี้ไป เขาคงไม่สามารถเว้นระยะได้อีกต่อไปแล้ว