Mag-log inกระเป๋าสีขาวนวลรุ่นฮิตที่กำลังเป็นที่นิยมในกลุ่มสาว ๆ ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนที่ชลิดาจะทิ้งตัวนั่งลงตามด้วยความหงุดหงิด“ไม่ยอมรับสายอีกแล้วนะ พี่ชา ดึกดื่นป่านนี้แล้วหายหัวไปไหนกัน อย่าให้ตามตัวได้นะ จะบ่นให้หูชาไปเลย”หญิงสาวบ่นด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด พลางกดสายโทรหาชายคนรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าวันนี้ทั้งวัน ชลิดาไม่สามารถติดต่อตฤณชาได้เลย ทั้ง ๆ ที่เป็นวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก เธอหวังว่าจะได้พูดคุยกับชายหนุ่มให้หายคิดถึงและบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานซึ้ง แต่จนปานนี้ที่ใกล้จะหมดวันแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะรับสายหรือโทรกลับหาเธอเลยด้วยอารมณ์เงียบเหงาในเวลาที่คู่รักต่างไปออกเดต ฟังเพลง ดูหนังหรืออิงแอบกัน หญิงสาวเลือกเปิดอ่านแชตในกลุ่มเพื่อนกลุ่มต่าง ๆ ฆ่าเวลา เธอไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือทบทวนหรือทำอะไรทั้งสิ้น ใจเอาแต่พะวงว่า ตอนนี้ ชายคนรักของเธออยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่“นังด้า แกรีบเปิดดูรูปนี้เร็ว!!!”หวาน เพื่อนทอมสาวห้าวตัวจี๊ดประจำกลุ่มส่งข้อความร้อนเข้าในแชตกลุ่มเพื่อนสนิท พร้อมส่งรูปหนึ่งรูป“ว้าย! ตายแล้ว นังด้า ผัวแกเดินร่อนควงสาวเอ๊าะ ๆ เข้าโรงแรม”“เชี่ยเอ๊ย อจ
ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมาในสนามบิน ชลิดาไม่อายที่จะกอดชายหนุ่มคนรักอย่างแนบแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้เขาจากไปไม่รู้เลยว่า เธอและเขาจะต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะได้พบหน้ากันเช่นนี้อีกครั้งการมาเยี่ยมของเขาในครั้งนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความกังวลบางอย่างที่เขาเผลอแสดงออกมาเป็นระยะ ๆ“พี่ชามีเรื่องอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจหรือเปล่าคะ…บอกด้าได้นะคะ ด้าอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง”เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือความห่วงใยชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดูและตอบกลับเบา ๆ“ขอพี่ลองหาทางเองดูก่อนนะครับ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พี่จะบอกด้าอีกที ขอบใจด้ามากที่เป็นห่วง”ชายหนุ่มก้มลงหอมขมับหญิงสาวอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยต่อ“พี่จะหาเวลามาเยี่ยมด้าบ่อย ๆ นะ อยู่ทางนี้ ห้ามวอกแวก คิดถึงใจพี่บ้าง ทั้งรักทั้งหวงจนอยากเก็บด้าใส่กระเป๋าและพากลับไทยไปด้วยเลย”หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อยพลางสวนกลับทันทีด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด“ใครจะกล้าวอกแวกล่ะคะ พี่ชานั่นแหละ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ถ้าด้ารู้ว่าแอบไปเดินหรือไปเดตกับสาวที่ไหนนะ…โดนด้าฉีกอกแน่”ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างชอบใจก่
คืนวันสิ้นปี ขณะที่ตฤณชากำลังนั่งร่วมโต๊ะฉลองอย่างเพลิดเพลินกับคนรักและกลุ่มเพื่อนในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ข้อความจาก “ตู้” เพื่อนสนิทถูกส่งเข้ามา พร้อมภาพข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับน้องแม็กซ์เมื่อเขากดเปิดดู สิ่งที่ปรากฏคือใบรับรองแพทย์จากจิตแพทย์...เอกสารที่พิมลดาเป็นคนพาลูกไปพบเพียงไล่อ่านไม่กี่บรรทัด ความรู้สึกในอกของตฤณชาก็ปะทุขึ้นทันที ความโกรธแล่นพล่านจนแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปให้ไกล เขาไม่เคยนึกเลยว่า “อ้อย” น้องสาวที่เขาไว้ใจ ฝากฝังให้ช่วยดูแลลูกในยามที่งานรัดตัว จะทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ตฤณชารู้ดีว่าอ้อยเติบโตมาอย่างน่าสงสาร สมัยเรียนมัธยม พ่อของพวกเขามัวแต่สร้างปัญหาเรื่องชู้สาวจนแม่ต้องคอยตามจัดการไม่รู้จบ ขณะที่แม่เองก็ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงลูกไปด้วย ชีวิตครอบครัวจึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายและไม่มีใครมีเวลาดูแลลูกอย่างใกล้ชิดเพราะเหตุนี้ อ้อยจึงพลาดพลั้งตั้งครรภ์ในวัยเรียน ต้องหยุดวุฒิการศึกษาไว้เพียงชั้นมัธยมต้น ทั้งที่กำลังจะจบ ม.6 แล้วด้วยซ้ำหลังจากคลอดลูกได้เพียงสองปี ชีวิตคู่ของเธอก็พังทลาย อดีตสามีหันไปมีผู้หญิงคนใหม่ ทิ้งเธอไว้กับภาระที่
พิมลดาเดินออกจากห้องตรวจจิตแพทย์ หลังจากรับฟังคำอธิบายทั้งหมดจบลง สีหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความกังวล ราวกับจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“หม่าม้า แม็กซ์เก่งไหม น้าแพทสอนพับกระดาษ แม็กซ์ทำเป็นรูปหมาได้ด้วย”พิมลดาฝืนปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มสดใส ทว่านัยน์ตากลับไม่ยิ้มตาม“เก่งมากเลยค่ะลูก พวกเราหาหมอเสร็จแล้ว ไปหาของอร่อยกินกันดีไหม”เธอลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปสบตาน้องสาว พยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงให้เดินตามกันไป“น้องแม็กซ์เก่งมากเลยค่ะ แพทสอนครั้งเดียวก็พับตามได้แล้ว หลานน้าอัจฉริยะมาก ๆ”แพทหันไปหาหลานชายตัวน้อย พร้อมยกนิ้วโป้งให้ด้วยรอยยิ้มชื่นชมตลอดทั้งวัน น้องแม็กซ์ได้อยู่กับแม่และน้าอย่างมีความสุข เด็กน้อยวิ่งเล่น หัวเราะ โดยไร้ความกังวลใด ๆอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลปีใหม่ โรงเรียนปิดยาวให้นักเรียนได้พักผ่อน ประกอบกับพิมลดาได้ลาออกจากงานประจำแล้ว หญิงสาวจึงตั้งใจจะใช้เวลานี้ดูแลลูกน้อยอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องเร่งรีบเหมือนที่ผ่านมา ขณะเดียวกันก็เริ่มวางแผนต่อยอดงานเสริมให้จริงจังมากขึ้นหลังกล่อมลูกน้อยหลับในช่วงบ่าย พิมลดาออกมานั่งพักนอกห้อง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดูอี
ชลิดาเดินกลับเข้าอพาร์ตเมนต์ด้วยหัวใจที่พองโต พรุ่งนี้ตฤณชาจะเดินทางมาถึง และเธอกับเขาจะได้ใช้ช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ร่วมกันเสียทีเกือบห้าเดือนแล้วที่ทั้งสองต้องอยู่กันคนละประเทศ แม้จะพยายามวิดีโอคอลคุยกันแทบทุกวัน แต่ความต่างของเขตเวลาทำให้บทสนทนาแต่ละครั้งสั้นกว่าที่ใจต้องการเมื่อชลิดาต้องเข้าเรียน ตฤณชากำลังจะเข้านอนและเมื่อเขาเริ่มทำงาน เธอก็ต้องปิดไฟพักผ่อนมีเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ราวหกโมงถึงหนึ่งทุ่มตามเวลาในประเทศไทย ที่ตฤณชาพอมีเวลาพูดคุยกับเธอ ก่อนที่ชลิดาจะต้องรีบไปเข้าเรียน และมีบางวันที่ชายหนุ่มติดงานยาวจนพลาดเวลาที่จะพูดคุยกันแม้จะห่างไกลกัน แต่เธอปรับตัวกับชีวิตต่างแดนได้รวดเร็ว ภายในเวลาไม่ถึงเดือนทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ส่วนหนึ่งเพราะตฤณชาได้จัดการหลายอย่างไว้ให้ล่วงหน้า ตั้งแต่หาคนไปรับที่สนามบิน ติดต่อคนรู้จักมาช่วยเรื่องลงทะเบียนเรียน ไปจนถึงช่วยจัดหาที่พักอย่างเรียบร้อยชีวิตในเมืองใหม่จึงราบรื่นกว่าที่เธอกังวลไว้มากเธอเริ่มมีเพื่อนมากขึ้น ทั้งคนไทยและเพื่อนต่างชาติ เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ และค่อย ๆ สร้างพื้นที่ของตัวเองในต่างแดนค่ำคืนนั้น ชลิดานั่งมอ
ตฤณชามาถึงร้านอาหารช้ากว่าเวลานัดเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาให้เหตุผลว่าการประชุมเลิกสายและการจราจรติดขัดอย่างหนักเพ็ญนภาเพียงยิ้มบาง ๆ รับคำอธิบาย นั่งรออย่างสงบ แม้ในใจจะประเมินทุกท่าทีอย่างรอบคอบ เธอรู้ดีว่าเวลานี้ ลูกสาวของเธอเริ่มเสียเปรียบฝ่ายชายไปแล้ว จึงทำได้เพียงอดทน รอจังหวะที่เกมจะพลิกกลับมาอยู่ในมือบ้างระหว่างรับประทานอาหาร บทสนทนาดำเนินไปอย่างระมัดระวัง คำพูดหลายคำถูกเลือกใช้ด้วยความหมายแฝง ตฤณชารับปากว่า จะดูแลความเป็นอยู่ของชลิดาในต่างแดนอย่างเต็มที่ เขามีรุ่นพี่และคนรู้จักในเมืองที่เธอจะไปศึกษาต่อ และยืนยันว่าจะไปเยี่ยมเธอในช่วงเทศกาลสำคัญเมื่อมีโอกาสเพ็ญนภารับฟังอย่างพอใจ ก่อนจะฝากฝังเรื่องความเป็นอยู่และความปลอดภัยของลูกสาวหลายประเด็นจากนั้น เธอจึงค่อย ๆ เอ่ยข้อเสนอที่เตรียมไว้เพื่อปกป้องชื่อเสียงของชลิดาในช่วงที่ต้องไปต่างประเทศ เธอเห็นว่า การหมั้นหมายกันไว้ก่อนน่าจะช่วยยืนยันสถานะของทั้งสองฝ่าย และเมื่อชลิดาเรียนจบ เธอก็หวังว่าตฤณชาจะจัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อยข้อเสนอนั้นทำให้ตฤณชาชะงักไปเล็กน้อยในใจเขาเริ่มลังเล เขาได้สิ่งที่ต้องการจากความสัมพันธ์นี้ไปมากแล้ว







