Novels by เขียว_หวาน

แพทเดินออกจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกล้าเล็กน้อย ตั้งแต่เช้าเธอมีเพียงอาหารเช้ารองท้อง หลังจากนั้นก็อาศัยกาแฟกับขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ประทังความหิวมาตลอดช่วงต้นเดือนเป็นเวลาที่ฝ่ายบัญชียุ่งเป็นพิเศษอยู่แล้ว ทั้งตรวจเอกสาร บันทึกรายการเจ้าหนี้ลูกหนี้ ไล่เช็กยอดรับจ่าย รวมถึงเตรียมข้อมูลสำหรับปิดบัญชีและงานภาษีที่รออยู่เป็นกองแถมวันนี้ยังเป็นวันแรกที่ริวเข้ามารับตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการเงิน เธอจึงต้องเสียเวลาไปกับการประชุมร่วมกันระหว่างสองฝ่ายงาน เพื่อไล่ดูปัญหาที่ติดค้างจากการทำงาน รวมถึงเรื่องที่ฝ่ายบัญชีกับฝ่ายการเงินยังหาข้อสรุปร่วมกันไม่ได้กว่าจะประชุมเสร็จก็เลยเวลาอาหารกลางวันไปพอสมควรแพทเพิ่งกลับมานั่งที่โต๊ะได้ไม่นาน สุชาติ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ก็เดินตรงเข้ามาหา“คุณแพท เดี๋ยวไปทานข้าวด้วยกันนะ ผมจะเลี้ยงต้อนรับมื้อเล็ก ๆ ให้คุณริวที่ร้านอาหารญี่ปุ่นใต้ตึก คุณไปด้วยกัน จะได้ถือโอกาสทำความรู้จักกันไว้ด้วย ต่อไปสองฝ่ายต้องประสานงานกันอีกเยอะ”แค่ได้ยินชื่อของริว แพทก็อยากปฏิเสธขึ้นมาทันที“วันนี้แพทน่าจะไม่สะดวกค่ะ ยังมีรายงานที่ต้องรีบตรวจให้เสร็จอีกหลายฉบับ”“ใช้เวลาไม่นา

หลังจากพิมลดากล่อมแม็กซ์จนหลับสนิทแล้ว พิพัฒน์จึงเรียกน้องสาวมาคุยด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง คราวนี้สามพี่น้องอยู่กันพร้อมหน้า โดยมีจิระนันท์ซึ่งยังไม่นอนนั่งอยู่ด้วย“มีเรื่องอะไรกันหรือคะ หน้าตาเคร่งเครียดกันจัง”พิมลดาทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชายกับน้องสาวผิดไปจากปกติ สายตาหยุดอยู่ที่แพทอย่างสงสัยแพทหันไปสบตาพิพัฒน์แวบหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปิดปาก “พอดีแพทรู้ข่าวสำคัญมาเรื่องหนึ่งค่ะ คิดว่าพี่พิมควรรู้ไว้”“เรื่องอะไรเหรอแพท พูดมาได้เลยจ้ะ”“ลูกชายพี่หลิวกำลังจะแต่งงานค่ะ แพทเพิ่งรู้เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน”“จริงเหรอ ข่าวดีนี่” พิมลดายิ้มขึ้นมาทันที “อย่างนี้พี่ต้องเตรียมหาของขวัญไว้แล้วสิ แล้วถ้าพี่หลิวมีอะไรให้ช่วยเรื่องงานแต่ง พี่ก็ยินดีนะ”แพทฟังแล้วถอนใจเบา ๆ “ตอนแรกแพทก็ดีใจด้วยค่ะที่บ้านพี่หลิวกำลังจะมีงานมงคล” เธอเว้นไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “แต่พอรู้ว่าผู้หญิงที่ลูกชายพี่หลิวจะแต่งงานด้วยชื่อชลิดา ชื่อเล่นว่าด้า แพทก็ดีใจไม่ลงเลย”รอยยิ้มบนใบหน้าพิมลดาค่อย ๆ จางลงชลิดาชื่อนั้นห่างหายไปจากชีวิตของเธอนานเสียจนคิดว่าคงไม่มีเหตุให้ต้องได้ยินอีกแล้ว

แพทนั่งเหม่อขณะทานอาหารมื้อเย็น ความคิดยังวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิมมาตั้งแต่กลับถึงบ้านเธอควรบอกพิมลดาดีไหมว่าชลิดากำลังจะแต่งงาน แต่พอนึกถึงชีวิตของพี่สาวในทุกวันนี้ แพทก็เริ่มลังเลกว่าพิมลดาจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายเหล่านั้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกวันนี้ชีวิตของสองแม่ลูกลงตัวและมีความสุขกว่าเมื่อก่อนมาก น้องแม็กซ์เป็นเด็กร่าเริง ขยันและเรียนหนังสือเก่ง ไม่ได้มีอะไรให้แม่ต้องหนักใจนักส่วนพิมลดาเองก็ค่อย ๆ ตั้งหลักได้ จนกิจการที่เริ่มต้นจากเล็ก ๆ เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้มีร้านอาหารเป็นของตัวเอง แม้ร้านจะไม่ใหญ่โต แต่มีลูกค้าแวะเวียนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย ขณะที่ยอดสั่งอาหารผ่านดิลิเวอรีก็เข้ามาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ฐานะของสองแม่ลูกมั่นคงขึ้นกว่าแต่ก่อนมากสิ่งที่ทำให้แพทดีใจที่สุดไม่ใช่เพียงเรื่องกิจการหรือเงินทอง แต่เป็นการได้เห็นพี่สาวกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้งพิมลดาในวันนี้กลับมาร่าเริง มีชีวิตชีวาและมั่นใจในตัวเองไม่ต่างจากเมื่อครั้งก่อนแต่งงาน เพียงแต่วันเวลาและเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาได้เติมความเป็นผู้ใหญ่และความเข้มแข็งให้เธอมากขึ้นเหนือสิ่งอื่นใด พิมลดายังเป็นแม่ที่ทุ่มเท ดูแลลูก

ริวเข็นรถเข็นที่บรรทุกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สี่ใบออกมาจากทางออกบริเวณผู้โดยสารขาเข้า โดยมีชลิดาควงแขนเดินเคียงข้างมาด้วยทันทีที่เห็นพ่อกับแม่ยืนรออยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นโบกทักทาย ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหญิงสาว “พ่อกับแม่พี่เองครับ”ชลิดามองตามไป ก่อนคลายแขนออกจากริวแล้วรีบยกมือไหว้หลิวกับสันติอย่างนอบน้อม พร้อมส่งยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง “สวัสดีค่ะ หนูชื่อด้า ดีใจที่ได้พบคุณลุงกับคุณป้าค่ะ”“สวัสดีจ้ะ ป้าก็ดีใจที่ได้เจอหนูเหมือนกัน” หลิวรับไหว้พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน สายตามองสำรวจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพึงพอใจ ความประทับใจจากรูปถ่ายที่ลูกชายเคยส่งให้ดูยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อได้พบตัวจริง“นั่งเครื่องมาตั้งนานคงเหนื่อยกันแล้วสิ ไปเถอะ รีบไปขึ้นรถกันดีกว่า แม่ให้ลุงต้อยขับรถมารอรับแล้ว”“ครับแม่” ริวรับคำ ก่อนนึกขึ้นได้จึงเอ่ยต่อ “วันนี้พ่อกับแม่ของด้าติดธุระอยู่ต่างจังหวัดครับ ผมว่าจะไปส่งด้าที่บ้านก่อน”“ถ้าอย่างนั้นหนูด้าไปบ้านเราก่อนสิจ๊ะ ทานข้าวกลางวันด้วยกัน แล้วเดี๋ยวให้ลุงต้อยไปส่งที่บ้าน”“ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ แต่พอดีหวาน เพื่อนของหนูกำลังขับรถมารับค่ะ เมื่อกี้เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าใ

ชลิดาสะพายกระเป๋าเตรียมก้าวออกจากห้องพัก จังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์มือถือในมือดังขึ้นพอดี“ค่ะ ด้ากำลังจะลงไปค่ะพี่ริว รอแป๊บนึงนะคะ เจอกันค่ะ” ชลิดากดวางสายพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนหยิบกระจกบานเล็กจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าอีกครั้งหนึ่งเช้านี้ เธอตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์สดชื่นเป็นพิเศษ หญิงสาวใช้เวลาอยู่นานหน้าตู้เสื้อผ้า เลือกชุดที่ถูกใจมากที่สุด ก่อนบรรจงแต่งหน้าโทนอ่อน ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ดูจัดจ้านจนเกินไปวันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่เธอกับริวคบกัน ทั้งสองรู้จักกันเมื่อปีที่แล้วผ่านการแนะนำจากผู้ใหญ่ที่ทั้งสองรู้จักในเวลานั้น ริวกำลังศึกษาเรียนปริญญาโทเข้าปีที่สอง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นจากคนรู้จัก กลายเป็นคนที่พูดคุยกันถูกคอ ก่อนจะตกลงคบหากันในที่สุดหนึ่งปีผ่านไป ทั้งคู่จบการศึกษาเรียบร้อยแล้ว และวางแผนจะเดินทางกลับประเทศในอีกสองเดือนข้างหน้า ระหว่างนี้ จึงตั้งใจใช้เวลาที่เหลือเดินทางท่องเที่ยวไปตามเมืองต่าง ๆ ให้เต็มที่ ก่อนจะเก็บกระเป๋ากลับไปเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ที่บ้านเกิดชลิดาโผเข้ากอดริวทันทีที่เห็นเขายืนรออยู่บริเวณทางลงบันไดหน้าตึกห้องพัก ชายหนุ่มยิ้

ตฤณชารู้สึกแปลกใจกับท่าทีแข็งกร้าวและการโต้กลับอย่างไม่ลดละของชลิดา กระต่ายน้อยแสนหวานที่เคยว่านอนสอนง่าย บัดนี้เผยเขี้ยวเล็บออกมาในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนท่าทีเกรี้ยวกราดของคู่หมั้นสาวทำให้เขารู้สึกเข็ดขยาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ภาพของแม่ของเขาย้อนกลับมาในความทรงจำ ทุกครั้งที่รู้ว่าพ่อของเขามีผู้หญิงใหม่ แม่ของเขาจะเกรี้ยวกราดโมโหร้าย ทะเลาะอาละวาดจนบ้านจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ และสุดท้าย ลูก ๆ ก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย ต้องคอยรองรับอารมณ์และถูกปล่อยปละละเลยเวลาที่พ่อแม่มัวแต่หมกหมุ่นกับปัญหาของตนเองตฤณชาไม่ชอบผู้หญิงที่มีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ และภาพอารมณ์เกรี้ยวกราดของชลิดายิ่งทำให้เขาไม่อยากทนอีกต่อไป“แล้วด้าจะโมโหทำไมล่ะ พี่ก็แค่เล่น ๆ ไม่คิดอะไรจริงจังสักหน่อย ยังไง ด้าก็เป็นที่หนึ่งในใจพี่อยู่แล้ว” ตฤณชาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเก็บข่มอารมณ์ลงไป“เอาเป็นว่า ครั้งนี้พี่ขอโทษ หลังจากนี้ พี่รับรองว่าจะไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางให้ด้าต้องกังวลแบบนี้นะครับ” ตฤณชาขยับเข้าไปโอบไหล่ชลิดา ดึงตัวหญิงสาวให้แนบชิดใกล้“ใจพี่รักด้าคนเดียวนะครับ” ตฤณชาก้มลงหอมขมับหญิงสาวเบา ๆ “พวกเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า เดินทางม

แก้วเดินกลับเข้ามาในวงสนทนาหลังจากเข้าห้องน้ำ เสียงหัวเราะและบรรยากาศอบอุ่นยังคงคละคลุ้งอยู่รอบโต๊ะ หนุ่ยนั่งอยู่ข้างที่นั่งของเธอ หญิงสาวแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะนั่งลงตามเดิมอย่างสงบเสงี่ยม“คุยอะไรกันอยู่คะ?” แก้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นทุกคนดูอารมณ์ดี“ภูกับนิจจะมีลูกสาวน่ะสิ พวกเราเลยดีใจกันใหญ่เลย” แม่ของแก้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ว้าว ดีจังเลยค่ะ น้องคินจะมีน้องสาวแล้ว!” แก้วหันไปทางเด็กน้อยที่นั่งบนตักของภูวินทร์ เด็กชายกำลังจดจ่ออยู่กับรถของเล่นคันเล็กในมือ“คินจะมีน้องสาว...รักน้อง!”เสียงใส ๆ ของภาคินทร์ทำให้ทุกคนหัวเราะเบา ๆ เด็กน้อยยื่นมือไปลูบท้องของแม่อย่างทะนุถนอมคะนึงนิจลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู ความอบอุ่นเอ่อท้นอยู่ในหัวใจของเธอ เธอดีใจเหลือเกิน ที่ในชาตินี้ ลูกสาวของเธอกลับมาหาอีกครั้ง ลูกสาวที่เธอเคยคิดถึงและโหยหามาตลอดเวลาในชาติก่อนภาพความทรงจำเมื่อวานแวบเข้ามาในความคิด วันที่เธอไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล“ยินดีด้วยนะคะ คุณพ่อคุณแม่...ลูกในท้องเป็นผู้หญิงค่ะ”เสียงของคุณหมอคนเดิมที่เคยดูแลเธอตอนตั้งครรภ์ภาคินทร์เอ่ยด้ว

หญิงสาวในชุดคลุมท้องสีขาว จูงมือเด็กชายวัยสามขวบเดินเล่นอย่างช้า ๆ บนสนามหญ้าหน้าบ้าน อากาศยามเช้าเริ่มเย็นลง เป็นสัญญาณของฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือนคะนึงนิจเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงแดดยามสายเริ่มทอแรงขึ้นตามกาลเวลา“น้องคินคะ เราขึ้นบ้านกันเถอะ เดี๋ยววันนี้เราจะไปดูโรงเรียนของลูกกันนะคะ”เสียงของหญิงสาวอ่อนโยนและชัดเจน เอ่ยช้า ๆ อย่างใจเย็นกับลูกชายตัวน้อย ที่ตอนนี้เริ่มเข้าใจประโยคซับซ้อนยาว ๆ ของผู้ใหญ่ได้มากขึ้นแล้ว“คินจะไปโรงเรียน”เสียงเล็ก ๆ ของภาคินทร์เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาใสแจ๋วเต็มไปด้วยความคาดหวัง ก่อนจะก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินตามมือแม่ขึ้นไปยังตัวบ้านอย่างว่าง่าย“พี่กำลังจะลงไปตามพอดีเลย”เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากบันได ภูวินทร์ในชุดลำลองสีน้ำเงินเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอกอย่างอ่อนโยน“นิจต้องเตรียมอะไรเพิ่มเติมอีกไหม เดี๋ยวพี่เล่นกับลูกต่อให้”“มีเอกสารโรงเรียนกับสมุดสุขภาพของโรงพยาบาลที่นิจวางไว้ในห้องนอนค่ะ แล้วก็...ขอขึ้นไปเปลี่ยนชุดนิดนึง อยากใส่กางเกง จะได้เดินสะดวกขึ้นค่ะ”ภูวินทร์พยักหน้าเบา ๆ “เดี๋ยวพี่พานิจขึ้นไปเองดีกว่

ในห้องผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาลราชทัณฑ์ แสงไฟนวลซีดส่องสลัวอยู่เหนือเตียงคนไข้หลายเตียง เสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงฝีเท้าเจ้าหน้าที่ดังแผ่วเบาเป็นระยะบนเตียงมุมห้อง หญิงสาวร่างผอมซีดผู้มีใบหน้าเสียโฉมครึ่งหนึ่งนอนกระสับกระส่ายอยู่ใต้ผ้าห่มสีเทาเก่า เธอพลิกตัวไปมา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาแดงเรื่อเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง“ภูวินทร์...เขาเป็นของฉัน...” เธอพึมพำเสียงพร่า “…นังนิจ แกแย่งผัวฉันไป...”จันทร์รวีเหม่อมองเพดานเหมือนหลงอยู่ในภวังค์ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นคือความจริงหรือความฝัน ตั้งแต่วันที่เธอขับรถพุ่งชน ภูวินทร์ ภาพฝันเดิมก็หลอกหลอนเธอทุกคืน ฝันว่าเธอได้ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านใหญ่หรูหรา มีภูวินทร์อยู่เคียงข้าง และมีลูกชายตัวน้อยเรียกเธอว่า “แม่”ความฝันนั้นงดงามจนเธอเริ่มเชื่อว่ามันคือความจริง เธอต่างหากที่เป็นภรรยาของภูวินทร์ เป็นเจ้าของชีวิตและครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ของคะนึงนิจ“เขาเป็นของฉัน เขาต้องเป็นของฉันคนเดียว” จันทร์รวีเริ่มตะโกนซ้ำ ๆ ก่อนเสียงกรีดร้องจะดังลั่นทั่วห้อง ผู้ป่วยเตียงข้าง ๆ ตื่นตกใจร้องเรียกพยาบาลกันระงมเจ้าหน้าที่รีบกรูเข้ามาควบคุมตัวเธอ จันทร์รวีย

คะนึงนิจเช็ดมือและแขนของชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบา เขายังไม่ฟื้นเลย...แม้เวลาจะผ่านไปถึงสามวันแล้ว นับจากที่ถูกย้ายออกมาจากห้องไอซียูหลังจากอุบัติเหตุในเย็นวันนั้น รถพยาบาลนำตัวภูวินทร์ส่งถึงโรงพยาบาลในเวลาไม่นาน แพทย์ฉุกเฉินรีบพาเขาเข้าห้องผ่าตัดทันที ชายหนุ่มได้รับบาดเจ็บสาหัส กระดูกซี่โครงหักหนึ่งซี่ ขาขวาหัก และที่ร้ายแรงที่สุดคืออาการเลือดคั่งในสมองการผ่าตัดใช้เวลานานหลายชั่วโมงกว่าคุณหมอจะออกมาแจ้งผล คะนึงนิจนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดแทบไม่ได้ไปไหนเลย เมื่อการผ่าตัดผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัย ภูวินทร์ถูกย้ายเข้าห้องไอซียู เพื่อเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดต่อเนื่องนานถึงหนึ่งสัปดาห์จากนั้น เขาจึงถูกย้ายมาพักฟื้นในห้องผู้ป่วยทั่วไป ทว่า...เขากลับยังไม่รู้สึกตัวเลยจนถึงตอนนี้คะนึงนิจเฝ้าอยู่ข้างเตียงแทบตลอดเวลา ไม่ยอมกลับบ้านเลยแม้แต่วันเดียว หนุ่ยกับป้าสร้อยจะผลัดกันมาเยี่ยมในช่วงเช้า โดยจะพาภาคินทร์มาด้วย เด็กน้อยเรียกร้องหาพ่อกับแม่ทุกวันทุกครั้งที่ลูกชายเข้ามาในห้อง เขาจะนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียง จับมือพ่อไว้แน่นด้วยแววตาเศร้าสร้อยเกินวัย แล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ ว่า“พ่อ..

คะนึงนิจเปิดประตูห้องทำงานของภูวินทร์เบา ๆ แสงในห้องสลัวจนแทบมองไม่เห็น เธอมองเห็นร่างของชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ภาพความอ่อนล้าในแววตาเขาแวบขึ้นมาในใจของเธอแม้เขาจะยิ้มแย้มทักทายลูกน้อยที่ยืนรออยู่หน้าบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่คะนึงนิจรู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ ตลอดมื้อเย็น เขาแทบไม่ได้พูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความเหม่อลอยและเงียบงันที่ดูผิดปกติ“ทำไมไม่เปิดไฟห้องล่ะคะ?” เธอเอ่ยขึ้น พลางก้าวเข้าไปเปิดสวิตช์จนห้องสว่างจ้าแสงไฟทำให้ภูวินทร์หยีตาเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองภรรยา แววตานั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและความเหนื่อยล้าอย่างคนที่กำลังแบกรับบางสิ่งไว้เงียบ ๆเมื่อคะนึงนิจเดินเข้าใกล้ เขาโผเข้ากอดเอวเธอแน่น ซบหน้าลงกับลำตัวของเธออย่างหมดเรี่ยวแรงหญิงสาวยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ สัมผัสเช่นนี้ เธอไม่ได้รับมานานจนแทบจำไม่ได้“ขอพี่กอดนิจ...สักครู่เถอะ” เสียงของภูวินทร์แผ่วเบา แฝงแววเว้าวอน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนซบหน้ากลับลงอีกครั้งแน่นขึ้นกว่าเดิมคะนึงนิจยืนนิ่ง มองเส้นผมหยักศกของเขาที่เหมือนกับผมของลูกชายเธอซบอยู่ที่ตัวเธอ เธอทำตัวไม่ถูก แต่เ

เช้านี้อากาศสดใส แดดอ่อน ๆ ยามสายทอดลงบนสนามหญ้าหน้าบ้านชายหนุ่มเดินจูงมือลูกน้อยออกมาเดินเล่นในสวนหลังมื้อเช้าอย่างสบายใจ วันนี้เขาไม่มีธุระเร่งด่วนที่บริษัท เดิมทีตั้งใจจะพักทั้งวันอยู่กับลูกให้เต็มที่แต่ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์จาก ภารดี น้องสาวแท้ ๆ ก็ดังขึ้น เธอแจ้งว่ามีเรื่องด่วนและขอให้มีการประชุมผู้ถือหุ้นในช่วงบ่าย เขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนแผนหลังวางสาย ภูวินทร์สั่งให้วิทยาเตรียมเอกสารและจัดการประชุมไว้ในช่วงบ่าย เขาจึงมีเวลาเล่นกับลูกช่วงเช้า ก่อนต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นภูวินทร์จับมือลูกชายตัวน้อยที่สวมเสื้อยืดลายการ์ตูนตัวโปรดกับกางเกงขาสั้นสีแดง ใบหน้าเล็กสดใสอาบแสงแดดยามเช้า ดูน่ารักน่าเอ็นดู เด็กน้อยเงยหน้ามองพ่อ คอยฟังทุกถ้อยคำที่เขาพูด ก่อนจะเลียนเสียงหรือส่งยิ้มตอบกลับอย่างไร้เดียงสา ราวกับเข้าใจทุกอย่างทั้งคู่เดินช้า ๆ รอบแปลงดอกไม้ พลางช่วยกันตัดดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่ง เขาสอนลูกให้ระวังหนาม ค่อย ๆ เด็ดออกทีละอันจนเหลือแต่ช่อดอกที่สวยสะอาด“น้องคินเอาดอกไม้ไปให้คุณแม่ซิครับ” ภูวินทร์พูดพลางยื่นกุหลาบสีแดงให้ลูกน้อย เด็กชายพยักหน

หลังงานคอนเสิร์ต กระแสของเพลง “อันอันฉันรักเธอ” ยังคงแรงต่อเนื่อง เสียงเรียกร้องจากแฟนเพลงให้ปล่อยเพลงนี้ลงแพลตฟอร์มสตรีมมิงดังขึ้นแทบทุกช่องทาง ทว่า ภูผากลับตัดสินใจไม่ปล่อยเพลงอย่างเป็นทางการ เขาเลือกให้ทีมงานตัดคลิปการแสดงจากคอนเสิร์ตและเผยแพร่ผ่านช่องทางโซเชียลของบริษัทเท่านั้น เพื่อเก็บความหมายของเพลงนี้ไว้ในช่วงเวลาพิเศษดังกล่าวขณะเดียวกัน ภูผายังคงมุ่งมั่นกับการทำงานเพลงในอัลบั้มใหม่ ซึ่งจะเป็นอัลบั้มสุดท้ายที่เขาทำร่วมกับวง หลังจากนั้น สมาชิกแต่ละคนจะเลือกเดินในเส้นทางของตัวเอง บางคนตัดสินใจอยู่ทำงานเบื้องหลังกับบริษัทของภูผาต่อ บางคนก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงในบทบาทใหม่ ไม่ว่าจะเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์หรือนักแสดงทางฝั่งอันอันเองก็ยุ่งไม่แพ้กัน หญิงสาวทุ่มเวลาให้กับการเปิดสาขาใหม่ของร้านน้ำชา ทำให้ต้องลดบทบาทในการดูแลร้านอาหารที่เปิดไว้ในห้าง พี่ ๆ ของอันอันจึงตัดสินใจยกระดับการบริหาร ด้วยการจ้างผู้จัดการมืออาชีพมาดูแลแต่ละสาขา รวมถึงสาขาในห้าง เพื่อให้การจัดการเป็นระบบมากขึ้น และช่วยลดภาระของทุกคนลงสองเดือนหลังจบคอนเสิร์ตของภูผา เจ๊หวานก็ให้กำเนิดลูกชาย ทำให้โชคมีโอกาสได้ใช้เว

หลังจากงานแฟนมีตติ้งผ่านไปไม่นาน แฟนคลับของอันอันที่ได้ไปร่วมงานต่างพากันโพสต์ภาพของที่ระลึกจากงานลงบนโซเชียลมีเดียอย่างคึกคัก ส่งผลให้แฟนคลับที่พลาดโอกาสไม่ได้ไปร่วมงานต่างพากันอิจฉาและบ่นเสียดายกันระงม หลายคนถึงกับออกปากว่าอยากได้ของที่ระลึกเหล่านั้นบ้าง แม้จะต้องซื้อก็ตามของที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษคือพวงกุญแจตุ๊กตาผ้าสองตัว...นางฟ้ามีปีกและนกเพนกวิน...ซึ่งถูกพูดถึงและแชร์ต่อกันอย่างรวดเร็ว จนมีแฟนคลับจำนวนไม่น้อยส่งข้อความไปยังบริษัทของภูผาและอันอัน แสดงความต้องการให้ผลิตตุ๊กตาเหล่านี้ออกมาวางจำหน่ายอย่างจริงจังแน่นอนว่าเจ๊หวานไม่พลาดโอกาสดีเช่นนี้ นอกจากจะมองเห็นศักยภาพทางการตลาดแล้ว เธอยังเห็นว่านี่เป็นช่องทางที่จะช่วยสร้างรายได้ให้กับชาวเขาที่มีฝีมือด้านการเย็บปักถักร้อยอีกด้วย เจ๊หวานจึงปรึกษากับอันอันและแม่ของอันอันว่า น่าจะลองผลิตพวงกุญแจเหล่านี้ออกมาจำหน่ายให้แฟนคลับที่สนใจ ผ่านช่องทางออนไลน์ และวางขายที่ร้านน้ำชาของอันอัน เพื่อเพิ่มช่องทางการเข้าถึงแฟน ๆ ให้สะดวกยิ่งขึ้นแม่ของอันอันเห็นด้วยทันที และอาสารับหน้าที่เป็นแม่งาน ดูแลทั้งเรื่องการสั่งผลิตและการออกแบบ เมื่อได้

โพสต์ของภูผาและอันอันบนบัญชีโซเชียลสร้างเสียงฮือฮาให้กับแฟนคลับอย่างล้นหลาม ทั้งคู่เลือกใช้ถ้อยคำเรียบง่าย งดงาม และถ่อมตน เขียนขอบคุณแฟนคลับจากใจจริง พร้อมให้คำมั่นว่าจะดูแลและเคียงข้างกันอย่างดีที่สุดยิ่งเมื่อมีคำประกาศอย่างเป็นทางการจากบริษัท ขอแรงสนับสนุนจากแฟนคลับให้ร่วมเป็นกำลังใจให้กับความรักของศิลปินทั้งสอง กระแสตอบรับก็ยิ่งอบอุ่นและเต็มไปด้วยรอยยิ้มครอบครัวของอันอันเองก็ได้เห็นถึงความจริงใจ ความสม่ำเสมอ และความเอาใจใส่ที่ภูผามีต่อเธอมาโดยตลอด จึงไม่มีเสียงคัดค้านใด ๆ ต่อการคบหาครั้งนี้ ตรงกันข้าม กลับยอมรับชายหนุ่มเสมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวไปแล้วทางฝั่งครอบครัวของภูผาก็ไม่ต่างกัน พ่อแม่ของเขาเอ็นดูอันอันราวกับลูกสาวแท้ ๆ จนบางครั้งภูผาอดแซวไม่ได้ว่า ดูเหมือนพ่อแม่จะรักอันอันมากกว่าลูกชายแท้ ๆ อย่างเขาเสียอีก คำพูดนั้นทำเอาคุณแม่ของภูผาต้องหยิกแขนลูกชายเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูของทุกคนสำหรับภูผาและอันอัน ทั้งสองต่างให้คำมั่นกับหัวใจของตัวเองว่าจะทะนุถนอมความรักที่มีต่อกันเอาไว้ ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับอุปสรรคใดก็ตาม พวกเขาสัญญาว่าจะใส่ใจ ดู

ร้านน้ำชาของอันอันเปิดตัวอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ อันอันไม่ต้องการแย่งความโดดเด่นใด ๆ จากร้านเสื้อของภูผาที่อยู่ติดกัน เธอเชื่อว่าการเปิดควบคู่กันเช่นนี้จะช่วยดึงดูดลูกค้าที่อยากแวะพัก นั่งพูดคุย หรือพบปะเพื่อนฝูงในบรรยากาศเรียบง่าย และมีพื้นที่ให้ใช้เวลาได้อย่างสบายใจประกอบกับเครื่องดื่มและของว่างของร้านที่รสชาติดีเกินคาด ทำให้ในเวลาไม่นานก็มีลูกค้าเข้าแถวต่อคิวยาวออกไปนอกร้าน อันอันจึงตัดสินใจนำระบบจองคิวหน้าร้านมาใช้ พร้อมเปิดให้ลูกค้าสั่งเครื่องดื่มและของว่างล่วงหน้า รวมถึงชำระเงินล่วงหน้าได้ทันทีเมื่อออเดอร์เสร็จเรียบร้อย ระบบจะแจ้งเตือนผ่าน SMS ไปยังโทรศัพท์มือถือของลูกค้า วิธีนี้ช่วยให้ลูกค้าไม่ต้องยืนรอคิวนาน ลดความแออัดหน้าร้าน และยังช่วยป้องกันปัญหาการหากินกับการจองคิว ซึ่งมักทำให้ลูกค้าตัวจริงเสียโอกาสไปโดยไม่จำเป็นป๊าและแม่ของอันอันมักจะแวะมาที่ร้านน้ำชาแห่งนี้สัปดาห์ละครั้ง และอันอันก็มักจะจัดเตรียมโต๊ะพิเศษไว้ให้ท่านทั้งสองเสมอ พ่อแม่ของเธอบอกว่าการได้มานั่งที่ร้านทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง เพราะได้เห็นทั้งกลุ่มเด็กนักเรียน วัยรุ

ภูผานั่งคุยกับอันอันต่อ หลังจากที่เจ๊หวานกับโชคขอตัวไปทำธุระส่วนตัวด้วยกันก่อน“พี่ซันรู้นานแล้วใช่ไหมคะ เรื่องเจ๊หวานกับพี่โชค”อันอันเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัยปนอยากรู้“พี่ก็เพิ่งรู้ไม่นานเท่าไหร่ครับ” ภูผายิ้มบาง ๆ“แค่พี่โชคเป็นคนสังเกตง่าย พี่เลยพอจะรู้แบบอ้อม ๆ แล้ววันนั้นที่ไปเลี้ยงส่งท้ายปีที่บ้านอัน ทั้งพี่โชคกับเจ๊หวานก็มีท่าทีแปลก ๆ พี่เลยเริ่มจับตาดู”“ยังไงเหรอคะ”“ปกติเจ๊หวานจะคุยเก่งมาก แต่วันนั้นเงียบผิดปกติ ส่วนพี่โชคก็ชอบนั่งข้างเจ๊หวานตลอด แต่วันนั้นกลับขอให้พี่นั่งคั่นกลาง”“จริงด้วยค่ะ” อันอันพยักหน้า“วันนั้นอันก็รู้สึกเหมือนกันว่า มีอะไรไม่ปกติแน่ ๆ”ภูผาหัวเราะเบา ๆ“จริง ๆ พี่โชคชอบเจ๊หวานมานานแล้วล่ะครับ ที่บ้านคะยั้นคะยอให้ไปดูตัวตั้งหลายรอบก็ไม่ยอมไป พอมีคนจะช่วยแนะนำสาวให้รู้จัก ไม่ว่าจะกี่คนต่อกี่คน พี่โชคก็บอกว่าไม่ใช่สเปค”“อันไม่ทันสังเกตเลยค่ะ” อันอันหัวเราะตาม“แต่เจ๊หวานเอาใจใส่พี่โชคมากจริง ๆ นะคะ มีอะไรก็โทรหาพี่โชคก่อนเสมอ จะซื้อของกินหรือของใช้อะไร ก็เผื่อพี่โชคตลอด”เธอส่ายหน้าอย่างขำตัวเอง“อันซื่อบื้อเองที่ไม่ทันสังเกต แต่พี่ซันดูออกไวจริง ๆ”“ก

อันอันนั่งคุยวิดีโอคอลกับภูผาไปด้วย พร้อมกับก้มหน้าตรวจบัญชีร้านไปพลาง สายตาไล่ดูตัวเลขอย่างตั้งใจแต่สีหน้ากลับงอนนิด ๆ อย่างปิดไม่มิด“ดูสิคะ” เธอบ่นเสียงอ่อน“ตอนนี้คลิปตอนพี่ซันกับอันจัดรายการเพลงเมื่อหลายปีก่อนขึ้นเต็มฟีดไปหมดเลยค่ะ ทั้งป๊าทั้งแม่ก็เปิดดู แถมเจ๊หวานยังหัวเราะใส่อันทุกครั้งที่มีคลิปใหม่โผล่มาอีก”อันอันทำหน้าเหมือนถูกจับได้“บอกกันใหญ่ว่าตอนนั้นอันตัวเตี้ย แถมแก้มเยอะ แล้วก็ชอบแกล้งพี่ซันอีกต่างหาก”“ตอนนั้นพวกเราก็แสบกันทั้งคู่นั่นแหละ”ภูผาหัวเราะเบา ๆ ผ่านหน้าจอ“อันแกล้งพี่ก่อน พี่ก็เลยต้องตั้งรับ แล้วก็แกล้งกลับบ้างสิ”“มันคือการฝึกสกิลต่างหากค่ะ”อันอันรีบเถียง ทำเสียงจริงจังปนขำ“ตอนนั้นพี่ซันทำหน้าเครียดใส่อันตลอดเลย อันก็แค่คิดว่า…จะทำยังไงให้พี่ซันยิ้มบ้าง”เธอเงยหน้าขึ้นมองจอ ก่อนจะถอนใจเบา ๆ“ดูสิคะ สุดท้ายกลายเป็นอันโดนแกล้งกลับซะเอง”เสียงหัวเราะเบา ๆ ของภูผาดังผ่านลำโพง“ตอนนั้นพี่กำลังเครียดหลายเรื่องจริง ๆ ครับ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“ต้องขอบใจอันมากนะ ที่ช่วยดึงพี่ออกมาจากอารมณ์พวกนั้น คำพูดของอันทำให้พี่ได้คิดอะไรหลายอย่างเลย พี่ต้องขอบใจอันจ