ต้องเมียที่ (1) มากกว่าสิบเท่า

“เฮ้อ.. ขอบคุณนะตี๋ที่มาช่วยพี่อะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ไม่เป็นอะไรผมก็ดีใจแล้ว”

“แต่ตี๋เกือบถูกพี่แมนฆ่า..”

“หึๆ แต่ผมก็ยังไม่โดนนี่หน่า”

เด็กผู้ชายหน้าตาดีในระดับหนึ่งยืนฉีกยิ้มร่าอยู่ตรงหน้าบ้านสองชั้น ร่างสูงโปร่งราวกับนายแบบ แววตาใสซื่อที่มีเสน่ห์อย่างน่าเหลือเชื่อ และความแสนดีที่มีอยู่ในตัวทำให้เหมียวถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เพราะเมื่อกี๊พี่ชายของเธอเกือบจะคว้ามีดในครัวฟันเขาแล้ว

ทั้งเหมียวกับรุ่นน้องหนุ่มคนนี้..อยู่ในสถานะคนคุยที่เปิดเผยตัวไม่ได้

“พี่ขอบคุณสำหรับทุกอย่างมากๆเลยนะตี๋ แต่วันนี้ตี๋กลับไปเถอะนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปเคลียร์กับพี่แมนก่อน” เหมียวเหลือบแววตาเหนื่อยหน่ายมองเข้าไปในบ้าน

“ครับ เอ่อ..ผมเป็นห่วงพี่นะ”

“…..”

“เป็นห่วงพี่มากด้วย”

“…..”

“ถ้ามีอะไรรีบโทรบอกผมเลยนะพี่เหมียว”

“…..”

“แล้วถ้าพี่ทะเลาะกับพี่แมนหนักๆอีก แล้วพี่ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็โทรเรียกผมนะ เดี๋ยวผมมารับไปบ้าน”

เป็นประโยคที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งยืนแน่นิ่งไปชั่วขณะ เหมียวพยายามแสดงออกว่าตัวเองเข้มแข็งมาโดยตลอด เธอพยักหน้าตอบรับรุ่นน้องหนุ่มพลางแสร้งยิ้มไปให้กับเขา ไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาอะไร..ผู้ชายคนนี้ก็โผล่เข้ามาช่วยเป็นคนแรกเสมอ..

“กลับดีๆนะตี๋”

หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นใจเต็มร้อยว่าจะไม่หวั่นไหว ตอนนี้เธอชักเริ่มไม่มั่นใจเสียแล้ว

“สรุปคบกับมันแล้วเหรอ?”

พี่ชายที่นั่งกระดกเหล้าอยู่บนโซฟาหันมาถามเสียงห้วน แววตารู้สึกผิดแทนเพื่อนเล็กน้อยจ้องมองไปยังน้องสาวที่เดินหน้าบึ้งกลับเข้ามา

“หนูยังไม่ได้คบกับตี๋”

“แล้วมันมาต่อยหน้าเพื่อนพี่ทำไม มันหึงแกอะดิ”

“เฮ้อ.. พักเรื่องที่ไม่ใช่ประเด็นไปก่อนได้ไหม” เหมียวลอบถอนหายใจก่อนจะยืนเท้าเอวมองคนบนโซฟา

“เพื่อนพี่แมนลวนลามเหมียวนะ เขามองเหมียวด้วยสายตาโรคจิตหลายรอบแล้ว นี่พี่ยังไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าน้องสาวพี่กำลังจะถูกปล้ำอยู่ในครัวอะ”

“แล้วใครใช้ให้แกใส่กางเกงขาสั้นรัดติ้วขนาดนั้นล่ะ!!”

“ว่าไงนะ”

“…..”

ประโยคคำถามที่มีแต่คำว่าผิดหวังอยู่เต็มไปหมดเอ่ยออกมาในทันที หญิงสาวที่เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณขอบตาจ้องมองไปทางพี่ชายอย่างไม่ลดละ ในขณะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายก็แสดงท่าทีทำอะไรไม่ถูกออกมา แมนเองก็รักเพื่อนของตัวเองมาก แต่เขา..ก็รู้สึกแย่ที่น้องสาวของเขาต้องมาเจอสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ด้วย

“พ..พี่บอกแกแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าเพื่อนพี่มันมีแต่พวกผู้ชายหื่นๆ มันก็เป็นธรรมดาแหละที่มันจะห้ามใจกันไม่ไหวบ้าง แต่พี่ก็ว่ามันไปแล้วนะ แกเองก็ต้องหัดแต่งตัวให้มันมิดชิดกว่านี้หน่อย”

“นี่สรุปมันคือความผิดของเหมียวงั้นดิ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

“โอเค”

ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม..เธอก็พอจะดูออกผ่านท่าทางและสีหน้าของพี่ชายตัวเอง เพราะหากให้เขาเลือกใครคนใดคนหนึ่ง แน่นอนว่าพี่แมนก็ต้องเลือกเพื่อนของเขาอยู่แล้ว

“ถ้าพ่อแม่กลับมาแล้วฝากบอกด้วยว่าเหมียวจะไปนอนคอนโด คงอยู่ยาวเลยเพราะจะทำงานใหม่” เธอว่าแบบนั้นโดยที่ดวงตาแดงก่ำหันมองไปทางอื่น

แม้แต่ในตอนนี้เธอก็ยังคงเก็บเสียงสะอื้นและน้ำตาไว้ได้อย่างดี

“เดี๋ยวก่อนดิเหมียว แต่พี่ยังขอยืมเงินแกได้ปกติเลยใช่ไหม เอ่อ ถ้าพี่เดือดร้อนอะ”

“อืม”

เสียงตอบรับในประโยคสุดท้ายจากน้ำเสียงที่เย็นชา เธอซ่อนความเจ็บปวดและเสียงร้องไห้มากมายในนั้น.. เธอแค่หวังว่าพี่ชายจะมีความเป็นห่วงเธอบ้าง แค่ไถ่ถามว่าเป็นอะไรมากไหม หรือต่อยหน้าไอ้คนที่มันกำลังจะปู้ยี่ปู้ยำเธอสักยก

แต่ความเป็นจริงแล้วพี่ชายของเธอไม่ได้ทำแบบนั้นเลย

“ถ้าเหมียวมีให้พี่ยืม เหมียวจะบอก”

เขาไม่ได้แสดงออกถึงความเป็นห่วงเธอเลยแม้แต่นิดเดียว..

LINE

พี่อีฟ : วันนี้พี่เพิ่งไปกินข้าวกับครอบครัวใต้เหนือมา เฮ้อออออ อึดอัดมากเลยอะเหมียว ดูท่านายนั่นก็ไม่ได้สนใจพี่เลยนะ (สติ๊กเกอร์ขำ)

เหมียว : เขาอาจจะสนใจแต่เก็บอาการอยู่หรือเปล่าคะพี่อีฟ55555

พี่อีฟ : ไม่รู้สิ

: แต่ถึงจะสนใจพี่ พี่ก็ไม่ชอบผู้ชายค่าาาา

       

เหมียว : สุดยอดไปเลยค่ะ55555555

นางสาวมีนตรากระตุกยิ้มให้กับแชทบนหน้าจอมือถือตัวเองก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง เธอครุ่นคิดอะไรบางอย่างในหัวสักพักก่อนจะกดออกไปยังหน้าแชทไลน์รวม ซึ่งเหมียวเองก็ยังไม่ได้เล่าเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นวันนี้ให้กับเพื่อนๆของเธอฟัง แต่เรื่องที่เธอถูกรุ่นพี่ที่ชื่ออีฟวานจ้างให้ไปอ่อยคุณใต้เหนือ..เรื่องนั้นทุกคนรู้กันหมดแล้ว

ใต้เหนือ เทวาอนันต์ เขาเป็นน้องชายของคุณอคิรา แฟนหนุ่มที่รักเดียวใจเดียวของแพรขวัญ เพื่อนสนิทเธอนั่นเอง

พวกเพื่อนๆของเธอรู้ความจริงหลังจากงานกินเลี้ยงไม่กี่อาทิตย์ก่อน เหมียวตัดสินใจบอกทุกคนหลังปาร์ตี้ที่ใต้เหนือกลับไปแล้ว และแน่นอนว่าอคิราก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน ก็เล่นคุยกันเสียงดังกลางห้องรับแขกในบ้านหลังใหญ่ นายท่านที่ไม่ได้ตั้งใจมายืนแอบฟังก็รับรู้ทุกอย่าง แต่แพรขวัญก็ขอให้แฟนหนุ่มของเขาเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

แน่นอนว่าอคิราจะทำแบบนั้น.. เขาไม่เคยผิดคำสัญญากับใคร โดยเฉพาะเมียตัวเอง

พี่อีฟ : แต่เรื่องที่ใต้เหนือรู้จักเหมียวอยู่แล้วนี่ยังไงอะ แผนของเราจะพังไหม

เหมียว : ไม่พังแน่นอนค่ะ เรารู้จักกันผ่านๆ ยังไม่ได้สนิทกัน

พี่อีฟ : โอเค ถ้าเหมียวเริ่มงานให้พี่ อ่อยใต้เหนือจนติดกับและมีรูปหลุดมาได้ พี่จะให้สามหมื่น และถ้าลึกซึ้งจนทำให้ใต้เหนือหลง ตามที่เราตกลงกันไว้ พี่จะให้เพิ่มอีกห้าหมื่นนะคะน้องเหมียว

เหมียว : พี่อีฟคะ

แต่แล้วหญิงสาวที่กัดริมฝีปากแน่นอยู่บนหน้าจอก็รีบพิมพ์บางอย่างลงไปในแชท ลมหายใจถี่รัวดังออกมาจากปลายจมูกโด่ง ใบหน้าสวยเซ็กซี่ปราศจากเครื่องสำอางใดๆแน่นิ่งไปสักพักใหญ่ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจแน่วแน่กับข้อความของตัวเอง

เหมียว : ถ้าเหมียวมีอะไรกับคุณใต้เหนือด้วย จากห้าหมื่นรอบสุดท้ายที่พี่จะโอน เหมียวขอเพิ่มเป็นเจ็ดหมื่นได้ไหมคะ

หลายวันต่อมา..

คาสิโนเทวาอนันต์ กรุงเทพฯ

“รวมๆทั้งหมดแล้วคือหนึ่งแสนเลยที่จะได้ หนึ่งแสน.. หนึ่งแสนเลยนะพวกแก!!”

(ค่าาาาาา เลยจะยอมขายตัวว่างั้น)

“เปล่าสักหน่อยยัยแพรขวัญ!”

(เปล่าสักหน่อย..แต่แกกำลังจะไปหาคุณใต้เหนือที่คาสิโนของเขา นี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไงเหมียว งานดีๆไม่หาทำใช่ไหม)

(เออ แพรขวัญพูดถูก นี่แกอาการหนักแล้วนะเหมียว มันคุ้มเหรอวะที่จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงอะ ถ้าพวกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเขาเกิดอยากกำจัดแกเหมือนในละครจะทำไง ฟีลจับตัวแกไปฆ่าไรงี้!!)

เสียงดังสนั่นของฟางที่ออกมาจากปลายสายนั้นทำให้สาวสวยในชุดเซ็กซี่เริ่มเบิกตาโพลง สาวร่างบางในเกาะอกสีขาวกับกางเกงขายาวรัดรูปสีดำ รองเท้าส้นสูงปลายแหลมปรี๊ด เธอก้าวขาเรียวเข้ามาภายในบ่อนที่ตอนนี้พนักงานผู้ชายพากันมองเธอตาเยิ้ม

“ไม่หรอกน่า แพรขวัญก็บอกเองไม่ใช่หรือไงว่าพ่อแม่ของคุณคิราใจดีขนาดไหน เขาคงไม่ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้หรอกน่า” ว่าแล้วเหมียวก็เดินเข้าไปทางเคาน์เตอร์ด้านหน้า

เธอเอาโทรศัพท์ห่างจากหูแล้วพูดประโยคหนึ่งกับพนักงานสาว

“ฉันคือคนของคุณอคิรา พี่ชายของคุณใต้เหนือ.. ฉันต้องการคุยธุระสำคัญกับคุณใต้เหนือเดี๋ยวนี้ อ้อ..บอกไปว่าฉันชื่อเหมียว เพื่อนสนิทของคุณแพรขวัญค่ะ”

เหมียวว่าแบบนั้นโดยที่เธอพยายามเล่นบทไฮโซสาว ทั้งรูปร่างและหน้าตา กิริยาท่าทางที่ดูเป็นผู้รากมากดี มันจึงทำให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เชื่อได้ไม่ยาก

(เหอะ ใจดีจริงๆค่า แต่ฉันไม่รับประกันนะว่าเขาจะใจดีกับแกด้วยไหม พ่อแม่เขาเปิดไฟเขียวให้คุณคิราก็จริง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไฟเขียวให้ใต้เหนือนะ) แพรขวัญยังคงพูดต่อในสายแม้เธอจะไม่ได้ยินประโยคเมื่อกี๊ก็ตาม

(เออ สำหรับลูกชายคนเล็กพวกพ่อแม่เขาอาจจะไฟแดงเลยก็ได้)

อบเชยแทรกขึ้นมาหลังจากได้ฟังเรื่องราวมาสักพัก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้นิ้งนิ้งกำลังประชุมงานของเธออยู่ กะเทยร่างอวบสุดน่ารักจึงไม่ได้เข้ามาคุยในสายด้วย

“แค่นี้นะพวกแก ฉันจะทำเพื่อความอยู่รอด ฉัน-ต้อง-สู้”

สายถูกกดตัดไปจากมือเรียวของเหมียวที่กำลังเดินตามพนักงานสาวไปเรื่อยๆ เธอพยายามทำจิตใจของตัวเองให้เข้มแข็งแม้ว่าจะหวั่นไหวมากแค่ไหนก็ตาม

ที่แห่งนี้มีชื่อว่าคาสิโน ‘เทวาอนันต์’ เป็นคาสิโนขนาดใหญ่ที่ถูกสืบทอดกิจการโดยลูกชายคนเล็กของตระกูลอย่างใต้เหนือ เธอตั้งใจว่าจะมาสมัครงานที่นี่.. และจุดมุ่งหมายของเธอก็คือการมาอ่อยคู่หมั้นของรุ่นพี่ที่วานจ้างเธอ

“นั่งรออยู่ที่นี่ก่อนนะคะ คุณใต้เหนือกำลังจะมาแล้วค่ะ”

“ค่ะ”

“ต้องการรับน้ำหรือของว่างไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เหมียวว่าแบบนั้นโดยที่ชำเลืองแววตาเย่อหยิ่งของตัวเองมองไปทางตู้กระจกภายในห้อง เธอพยายามแสร้งเมินมองไปทางอื่นจวบจนพนักงานสาวเดินออกไปจากห้อง ลมหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังออกมาจากเธอในทันที

“เฮ้ออออออออ ยั่งกะนางร้ายในละครเป๊ะๆ นี่เราเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่าเนี่ย”

เหมียวบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะทำหน้าบูดบึ้งไปสักพัก แววตาคมสวยของเธอก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นก็คือสิ่งของในตู้กระจกภายในห้องทำงานสุดหรู ตรงพื้นห้องคือพรมสีแดงสวย ภายในห้องกว้างตกแต่งไปด้วยผนังแนวยุโรป

“สวยจัง..”

เธอเปรยยิ้มโดยที่แววตายังคงจ้องมองพวกถ้วยรางวัลสีทองและสีเงินอร่ามบนตู้โชว์

“สวยจริงด้วย”

กึก

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ทางด้านหลังนั้นทำให้สาวสวยสะดุ้งด้วยความตกใจจนแทบจะร้องกรีดออกมา ก่อนที่เธอจะหันขวับไปมองทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว และภาพตรงหน้าก็ทำให้ดวงตากลมโตของเธอเบิกโพลงมากยิ่งขึ้นไปอีก เพราะผู้ชายที่เป็นเจ้าของที่นี่..ตอนนี้เขายืนเอียงคอมองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ผิวขาวโดดเด่น นัยน์ตาตี่คมเฉี่ยวราวกับเหยี่ยว ริมฝีปากเป็นกระจับสวย ใบหน้าเรียวยาวแถมยังมีผิวพรรณที่เนียนกริบ มองใกล้ๆแทบจะไม่เห็นรูขุมขนอะไรเลย บวกกับโครงสร้างหุ่นสูงล่ำที่คล้ายคลึงกับพี่ชายของเขา.. ผู้ชายที่ชื่อใต้เหนือนั้นหล่อจนชนิดที่เรียกได้ว่าทำอะไรก็ดูมีเสน่ห์น่ามองไปหมด

“เอ่อ คะคือ นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เหมียวรีบเอ่ยถามอย่างลุกลี้ลุกลนพลางเบี่ยงตัวเดินกลับไปทางโซฟา

“ก็อยู่ในห้องตั้งนานแล้ว”

“ห๊ะ”

“ฉันนอนเล่นอยู่ในห้องด้านในสักพักใหญ่แล้ว สงสัยตอนฉันเดินเข้ามาที่นี่พนักงานข้างหน้าเคาน์เตอร์คงไม่เห็น อีกอย่างก็ขี้เกียจบอกด้วย”

“…..”

ขี้เกียจบอก? นี่เขาเป็นคนแปลกๆเหมือนอย่างที่อคิราเคยพูดไว้ไม่มีผิด

“หึ ก็แค่อยากจะแกล้งคนเล่นๆน่ะ”

คนที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้คลี่ยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ใต้เหนือในชุดสูทสีดำเนี๊ยบหัวจรดเท้าเริ่มนึกสนุกเมื่อเห็นสีหน้ามีพิรุธของหญิงสาว เขามองออกตั้งแต่แรกว่าเธอสนใจเขา แอบมองเขา..แต่ผู้หญิงที่ชื่อว่าเหมียวก็พยายามแสดงอาการเย่อหยิ่งใส่เขาทุกที

เรียกได้ว่าเขาไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เธอเลย บทสนทนาสักคำก็ไม่เคยมีร่วมกัน แต่ทำไมวันนี้เธอถึงกล้าเข้ามาหาเขาแบบนี้?

“เฮ้อ.. จะยังไงก็ช่างเถอะ คือว่าที่ฉันมาวันนี้”

“ไม่ต้องอธิบายหรอก”

“วะ ว่าไงนะ”

“เธอถูกคู่หมั้นฉันจ้างมาอ่อยฉัน ถูกไหม”

ในขณะนี้เป็นใต้เหนือเองที่เข้ามาประชิดร่างจนเหมียวตัวติดอยู่กับโซฟา เธอพยายามแสดงสีหน้าให้เรียบเฉยมากที่สุด ไม่แสดงอาการพ่ายแพ้เหมือนกับคนที่ถูกจับโป๊ะได้ แต่คนที่ถือไพ่เหนือกว่าก็เชยปลายคางของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบสายตาตรงๆ

“เปล่าสักหน่อย! คือว่าฉันจะมาสมัครงานที่นี่ต่างหากเล่า น..นายขยับออกไปจากฉันได้แล้ว”

พึ่บ!

ปึก!!

เฮือก..!!

ในขณะที่มือเรียวบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่างจากตัว แต่มือหนานั้นก็จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้กับเบาะโซฟาด้านหลัง ดวงตาเฉี่ยวที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าอะไรดี ในตอนนี้กำลังมันจ้องมองมาทางเธออย่างแน่วแน่ ราวกับว่าก่อนหน้านี้ใต้เหนือไปรู้ความจริงของสาเหตุที่ทำให้เหมียวมาที่นี่..

“หึ.. คู่หมั้นฉันให้เธอเท่าไหร่ ฉันจะให้มากกว่าสิบเท่าเลยเหมียว”