Story Of Love รักร้ายๆ ของเธอ คุณยอดนักสืบ

เคยสงสัยกันไหม? ทำไมเวลามีข่าวเด็กโดนลักพาตัวตำรวจถึงตามจับตัวคนร้ายไม่ได้สักที…25 กุมภาพันธ์ 2552 สำนักข่าวหลายสำนักต่างออกมารายงานข่าวการหายตัวไปของ ‘รินดา’ สาวน้อยวัย 15 ย่าง 16 ปี ข่าวระบุว่าเธอถูกลักพาตัวระหว่างเดินทางกลับจากโรงเรียน ตำรวจและทีมสืบสวนที่รับผิดชอบได้สรุปคดีนี้ว่า... ‘ไม่สามารถตามจับตัวคนร้ายได้ เนื่องจากที่เกิดเหตุไม่มีกล้องวงจรปิด ซึ่งเป็นสาเหตุให้สืบหาป้ายทะเบียนรถไม่ได้’ และทุกสำนักข่าวได้รายงานคดีนี้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ถึงแม้ว่าคดีดังกล่าวจะเป็นคดีดัง ณ ช่วงเวลานั้นก็ตามโจรจับเด็กกลายเป็นคดีใหญ่ที่เกิดขึ้นของทุกๆ ปี แต่สุดท้ายตำรวจก็ปิดคดีในรูปแบบเดิมเหมือนคดีรินดานิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอทัชสกรีนขนาด 6 นิ้ว เพื่ออ่านข่าวประจำวันจากเว็บของสำนักพิมพ์ชื่อดัง ขณะที่มืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามขนฟูนุ่มของสัตว์เลี้ยงตัวโปรดอย่างเจ้า ‘ลีโอ’ แมวอ้วนพันธ์เปอร์เซียสีขาวไปพลางๆสำนักพิมพ์พาดหัวข่าว‘เมื่อเวลา 08.00 น. วันที่ 6 ม.ค. 63 น.ส.ลำพา คิดมาก อายุ 32 ปี พร้อมด้วย นายโชคชัย คิดมาก อายุ 42 ปี ได้เดินทางเข้าแจ้งความต่อ พ.ต.ต.สุขสวัสดิ์ คงคง สารวัตรสอบสวน สภ.บางขวาง จ.กรุง

2หญิงสาวที่หายไปชีวิตของหญิงสาวหลายคนบนโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างในนิยาย ต่อให้นางเอกจะจนแค่ไหน ท้ายเรื่องก็ได้พบรักกับพระเอกที่โคตรสมบูรณ์แบบอยู่ดี ทว่าในโลกความเป็นจริงแล้ว...หลายคนต้องทนทุกข์กับเศรษฐกิจอันย่ำแย่ บางครอบครัวต้องหาเช้ากินค่ำเลี้ยงปากท้อง และบางครอบครัวมีหนี้สินมากมายจนล้มละลายเมื่อหาเงินไม่ทันจำต้องหันหน้าเข้าหาอบายมุข หวังในโชคลาภเพื่อรวยทางลัด แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะโชคดี คนส่วนมากมักลุ่มหลงในกิเลสของความโลภ เมื่อได้แล้วไม่รู้จักพอจึงต้องตกเป็นทาสของกิเลสตัณหา เหมือนอย่างเช่นครอบครัวของ ‘เปียโน’ ที่ตกงานจากพิษของเศรษฐกิจในตอนนี้จนต้องหันหน้าเข้าหาการพนันเงินก้อนสุดท้ายเลือกลงทุนแบบผิดวิธี...ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในรถขนส่งสินค้า พร้อมกับผู้หญิงอีกประมาณแปดถึงสิบคน อีกทั้งแขนยังโดนมัดไพล่ไหล่ไว้ด้านหลังอย่างหนาแน่นส่วนขาก็เช่นกันบ้าที่สุด...พลาดท่าได้ยังไง!ฉันถามทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนหนึ่งทันทีที่ได้สติโดยเธอมีชื่อว่าเปียโนเปียโนอธิบายว่ากลุ่มหนึ่งถูกครอบครัวขายเพื่อใช้หนี้พนัน อีกกลุ่มถูกจับหลังจากไปเที่ยว Night Club ซึ่งฉันรวมอ

4ไม่เคยเชื่อฟัง“หลับไปนานกว่าทุกครั้งนะ”“กี่วัน?”“ไม่ถึงวันหรอก แต่เกือบน่ะ 23 ชั่วโมงกับอีก 59 นาที” เสียงร้องขี้อ้อนจากเจ้าขนปุย ทำให้หมอสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงต้องเอี้ยวตัวเอามือเข้าไปสัมผัสกับขนนุ่มๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ “รู้เวลาที่แม่ตื่นเชียวนะ แมวอ้วนตัวนี้เนี่ย”เหมียว~เจ้าขนฟูส่งเสียงอ้อนอีกครั้ง พลางเอาตัวถูไถที่ขาเนียนของหมอสาว ไม่กี่วินาทีก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องนอน เหลือไว้เพียงหมอไอรินกับฉันที่เป็นเจ้าของห้อง“เธออยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน?”“เวลานี้ของเมื่อวาน” ไอรินตอบขณะเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ “ได้รับสายจากมกราก็รีบมาเลย”“แล้วเขาไปไหน”“ก็คงจะคลุกคลีอยู่ที่สำนักงานนั่นแหละ ไม่น่าถาม...เธอน่าจะเป็นคนที่รู้นิสัยเขาที่สุด”“นั่นสินะ”‘ไอริน’ เธอคือแพทย์สนามประจำองค์กรลับของเรา ฉันไม่เข้าใจทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอถึงเข้ามารับหน้าที่แพทย์ให้กับจอร์นด้วยก็ไม่รู้ แถมงานที่ทำมันยังเสี่ยงและอันตราย ฉันเคยถามเธอหลายครั้งว่าไม่คิดจะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเหมือนเดิมเหรอแต่คำตอบก็เหมือนเดิมทุกครั้งคือ...เบื่อ แถมยังบอกว่าไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนกับทำงานให้กับองค์กรแต่ด้วยหน

6ลอบฆ่าสัปดาห์ต่อมา...ฟิ้ว~ จึกฉันรีบหันขวับไปมองมีดสั้นที่เฉียดแก้มไปประมาณหนึ่งมิลลิเมตร ที่พึ่งปักลงบนต้นไม้สดๆ ร้อนๆ ฉันเดินตรงไปยังต้นไม้พลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วยกมือไปดึงมีดสีดำออกมาพิจารณามีดสั้นที่ถูกลับคมเป็นอย่างดี ลักษณะคล้ายๆ มีดที่เอาไว้ลอบสังหารศัตรู ในหนังบู๊แอ็กชันอะไรทำนองนั้น ถ้าเกิดฉันเบี่ยงตัวหลบไม่ทันละก็...มีดเล่มนี้ได้ปักลงกลางหน้าผากฉันแทนต้นไม้แน่!‘Nightmare’ฉันพึมพำกับตัวเองหลังจากที่ได้อ่านลายสลักบนมีด ทันใดนั้นความสงสัยก็วิ่งพุ่งเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน“ใครเป็นคนทำ”ว่างเปล่า?ฉันทำการกวาดสายตามองหาบุคคลผิดสังเกต ทว่าไม่มีใครอื่นนอกจากคุณตาขายไส้กรอกหน้าโรงงานผลิตรองเท้าแตะฝั่งตรงข้าม แล้วก็คุณยายขายส้มตำ ถัดจากคุณตาขายไส้กรอกห่างออกไปประมาณร้อยเมตร ดูแล้วท่านสองคนคงไม่มีแรงพอที่จะเขวี้ยงมีดมาได้ไกลขนาดนี้เพื่อคลายข้อสงสัยฉันจะต้องข้ามไปฝั่งตรงข้ามเพื่อหาสาเหตุ แต่เมื่อก้าวขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงใสของใครบางคนก็เอ่ยเรียกชื่อฉันขึ้นมา“โนเบล”ฉันกลับหลังหันไปมองเจ้าของเสียงเมื่อครู่ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมคำกล่าวทักทาย “มาริน..