LOGINShare
บทที่ 7
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 440
"ขอบคุณมากนะครับลุงที่ให้ติดรถมาด้วย ขับรถระวังๆ นะครับ" ผมพูดพลางจับมือขอบคุณคนขับวัยกลางคนคนนั้น"ไม่เป็นไรน้อง พวกนายสองคนก็ระวังตัวด้วยนะ" เขาตอบอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถบรรทุกออกไปอีกครั้งผมรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาแล้วติดต่อทีมรักษาความปลอดภัยของผม ใช้เวลาไม่นาน รถหุ้มเกราะสีดำคันหนึ่งก็มารับพวกเราที่ริมถนน พวกเราเข้าไปในห้องโดยสาร แล้วพุ่งตรงไปยังบ้านหลบภัยใต้ดินของตระกูลนบินดร์ทันทีพวกเราสองคนมาถึงบริเวณบ้านลับแห่งนั้นในช่วงใกล้รุ่งสาง ประตูเหล็กหลักเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ค่อนข้างหนัก"บัญญัติ! ลูกปลอดภัยดีใช่ไหม!" แม่ร้องออกมา แล้วรีบวิ่งมาต้อนรับผมที่ห้องโถงกลางแม่ ลลิตา อัญชัญ และดารา ต้อนรับการกลับมาของพวกเราสองคนด้วยความโล่งอกอย่างท่วมท้น แม่กอดตัวผมแน่นทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าเสื้อเชิ้ตของผมเต็มไปด้วยคราบโคลนจากทุ่งนา"แม่ใจจะวาย รอข่าวลูกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ บัญญัติ" แม่พูดพร้อมดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ขอโทษนะครับที่ทำให้แม่เป็นห่วง สำคัญที่สุดคือตอนนี้ผมกับคุณสุริยะปลอดภัยมาถึงที่นี่แล้ว" ผมตอบพร้อมยิ้มปลอบให้ท่านสบายใจลลิตายื่นน้ำแร่เย็นๆ ขวดหนึ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 439
แสงไฟฉายของศัตรูกวาดส่องไปทั่วกองฟางที่ผมซ่อนตัวอยู่ ผมกลั้นหายใจไว้ แสงสีขาวจ้าแสบตานั้นวาบผ่านเหนือหัวผมไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร หัวใจผมเต้นแรงมากจนเหมือนจะระเบิดออกมา"พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะลูก เราต้องหาทางหลอกให้พวกมันหลงไปทางอื่น" คุณสุริยะกระซิบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"คุณสุริยะอยู่เงียบๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันออกไปเอง" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เบามากมือผมคลำไปตามพื้นดินโคลนรอบตัวเพื่อหาของแข็งๆ ผมหยิบก้อนอิฐแข็งก้อนหนึ่งจากพื้นใกล้มือขึ้นมา"ฉันนับถึงสาม พวกนายล้อมกองฟางนั่นจากสองฝั่ง!" หัวหน้านักเลงสั่งจากระยะที่ใกล้มากนี่คือช่วงเวลาเป็นตายของพวกเรา ผมขว้างก้อนอิฐนั้นสุดแรงไปทางแอ่งน้ำไกลๆ ในทุ่งนาฝั่งขวาตูม!เสียงน้ำกระเซ็นดังพอสมควรทำลายความเงียบของทุ่งนาในคืนนั้นทันที"ทางโน้น! มีเสียงน้ำ! พวกมันวิ่งไปทางคูน้ำสุดปลายทุ่ง!" นักเลงที่ถือไฟฉายยุทธวิธีตะโกนขึ้น"ตามไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันหนีออกไปถึงถนนใหญ่ได้!"พวกมือสังหารรับจ้างถูกเสียงน้ำกระเซ็นล่อไปทันที พวกมันรีบอ้อมออกห่างจากจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ แล้ววิ่งลุยโคลนไปผมถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เงยหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 438
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว พอไปถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่ พวกเราต้องรีบส่งข้อมูลนั้นให้เครือข่ายเจ้าหน้าที่ที่ฉันยังไว้ใจได้ทันที""พวกเราต้องปล่อยข้อมูลนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ไพโรจน์จะบิดเบือนความจริงได้นะครับ คุณสุริยะ มันต้องรีบปั้นเรื่องเหตุการณ์ที่โรงเรียนเพื่อกลบความเน่าเฟะของตัวเองในสื่อแน่ๆ"พวกเราเพิ่งผ่านโค้งหักศอกที่ถูกขนาบด้วยดงไผ่หนาทึบและมืดมิดผมเพิ่งจะกำลังถอนหายใจโล่งอก และเอนหลังที่ปวดเมื่อยพิงพนักนุ่มๆ ของเบาะรถ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศค่อยๆ ช่วยให้หัวที่หนักอึ้งของผมสงบลงแต่ความสงบเพียงชั่วครู่ของพวกเราก็ถูกทำลายย่อยยับภายในไม่กี่วินาทีแสงไฟสูงที่แสบตาอย่างมากจู่ๆ ก็พุ่งออกมาจากมุมอับทางด้านขวาของพวกเรา รถตู้ของศัตรูคันหนึ่งพุ่งออกมาจากทางแยกกะทันหัน แล้วปาดหน้ารถของพวกเราทันที"ระวังด้านขวา พี่!" ผมตะโกนออกไปตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นหัวรถตู้สีดำนั่นพุ่งมาหาพวกเราอย่างรวดเร็วคนขับของพวกเราไม่มีเวลาแม้แต่จะเหยียบเบรกหรือหักพวงมาลัยหลบ รถตู้ของศัตรูพุ่งชนด้านข้างรถของพวกเราเข้าอย่างจังด้วยความเร็วที่น่ากลัวมาก"จับให้แน่นนะครับ คุณสุริยะ!" ผมร้องลั่นตามสัญชาตญาณ พลา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 437
ผมรีบใส่กล่องไม้ล้ำค่านั้นลงในกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง"รีบตามฉันมานะ ลูก ตอนนี้พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว" ชายชราพูดชวน พลางก้าวไปยังมุมห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นคุณสุริยะพาผมก้มตัวเดินไปยังทางหนีลับด้านหลังห้องทำงาน ท่านค่อยๆ เลื่อนชั้นไม้สักออก เผยให้เห็นช่องมืดรูปสี่เหลี่ยมที่ดิ่งลงไปด้านล่าง"ระวังทางด้วยนะ บัญญัติ! อย่าเพิ่งมาตายโง่ๆ ก่อนที่ภารกิจหลักของเธอจะเสร็จ!" ลุงเฉลิมเตือนพอดีก่อนที่พวกเราจะเข้าไปในช่องนั้น"พวกลุงก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษอยู่ข้างบนนี่นะครับ ลุง เฮีย! ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้กระสุนศัตรูเจาะเข้าตัวได้!"พวกเราสองคนรีบไต่ลงบันไดหินที่ชื้นมากและเต็มไปด้วยตะไคร่เก่าๆ เหนือหัวพวกเรา เสียงถีบประตูหน้าดังสนั่นกับเสียงปืนดังหนวกหูขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าศัตรูได้ล้อมอาคารหลักไว้แล้วผมกับคุณสุริยะเดินไปตามอุโมงค์ใต้ดินที่แคบมากและอากาศอับ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของผมเป็นแสงเดียวที่ส่องทางในทางเดินมืดๆ แห่งนี้ ซึ่งกว้างพอให้ผู้ใหญ่เดินผ่านได้แค่คนเดียว"ทางยังอีกไกลไหมครับ คุณสุริยะ? ผมเริ่มหายใจไม่ออกเพราะฝุ่นดินข้างล่างนี่แล้ว" ผมถามพลางใช้ปกเสื้อปิด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 436
แรงสนับสนุนจากคนเก่งๆ รอบตัวผม ทำให้ความกลัวของผมหายวับไปจนไม่เหลือเลยจริงๆที่แท้ พ่อผู้ล่วงลับของผมไม่ได้ทิ้งไว้แค่เงินเป็นล้านล้านรูเปียห์ในธนาคารเท่านั้น แต่ท่านยังทิ้งเครือข่ายมิตรภาพแท้ที่พร้อมยืนปกป้องผมไว้ให้ด้วย"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันยินดีให้การคุ้มครองทางการเมืองอย่างเต็มที่แก่สมาชิกทุกคนในครอบครัวนบินดร์" คุณสุริยะกล่าวอย่างหนักแน่น น้ำเสียงทรงอำนาจก้องไปทั่วห้อง"ขอบคุณครับ ผมติดหนี้ชีวิตและเกียรติของคุณสุริยะกับทุกท่านที่นี่จริงๆ ครับ" ผมพูดพลางก้มศีรษะลงด้วยความซาบซึ้งใจ"ไม่ต้องพูดเกินไปหรอก บัญญัติ พวกเราก็กำลังสู้เพื่อกำจัดความชั่วเหมือนกัน" ลุงเฉลิมตอบพร้อมรอยยิ้มใจดีจากนั้นคุณสุริยะก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปใกล้ตู้ไม้เก่าใบหนึ่งที่มุมห้อง ท่านเปิดลิ้นชักด้วยกุญแจดอกเล็ก แล้วหยิบบางอย่างออกมาจากข้างในฝีเท้าที่เชื่องช้าแต่มั่นคงของท่านเดินกลับมาที่โต๊ะของผมอีกครั้ง คุณสุริยะยื่นกล่องไม้สลักลายคลาสสิกใบหนึ่งใส่ฝ่ามือผมพอดี"ในกล่องนี้มีอะไรครับ คุณสุริยะ?" ผมถามพลางลูบลายสลักซับซ้อนบนผิวไม้สักนั้น"เปิดดูเองเถอะลูก"ผมยกสลักล็อกเล็กๆ ของกล่องขึ้น
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 435
ผมรีบลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง รถเอ็มพีวีธรรมดาที่เตรียมไว้ในโรงรถลับนี้จะเป็นพาหนะของผม ถ้าขับเอสยูวีหรูคันประจำของผมออกไป แน่นอนว่ามีแต่จะล่อให้ศัตรูตรวจจับได้บนถนนในเมือง"ฉันกับพี่ลลิตาไปเป็นเพื่อนนายด้วยได้ไหม?" อัญชัญเสนอขึ้นมา"ไม่ต้อง คุณสองคนอยู่ที่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนแม่กับดารา ห้องใต้ดินนี้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกคุณซ่อนตัวไปก่อนชั่วคราว" ผมปฏิเสธอย่างหนักแน่น"ขับรถระวังๆ บนถนนนะ บัญญัติ อย่าให้มีรถน่าสงสัยตามนายจากข้างหลังล่ะ" ลลิตากำชับ พร้อมกับลูบไหล่ผมเบาๆ"แน่นอน ลลิตา ผมไปก่อนนะ"ผมไม่เสียเวลา รีบเหยียบรถเอ็มพีวีสีดำหน้าตาธรรมดาคันนั้น ฝ่าถนนที่เงียบเหงาไปยังชานเมือง อากาศยามค่ำคืนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นและชื้นขึ้นมาก เมื่อรถของผมเริ่มเข้าสู่เขตที่ราบสูงผมลดกระจกรถลงเล็กน้อย เพื่อให้ลมจากภูเขาพัดมาสดชื่นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผม หลังจากขับฝ่าถนนคดเคี้ยวมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ยักษ์บานหนึ่งบรรยากาศรอบประตูโรงเรียนสอนศาสนาแห่งนี้เงียบสงบและร่มเย็นมาก ความรู้สึกตรงกันข้ามแบบ 180 องศากับความว
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
You May Also Like
หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว
จิ้งไห่จวินเจี๋ยตู้สื่อ87.9K viewsภูพาจุติราชามังกร
สาวฉกรรจ์จอมต๊อง366.8K viewsตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.5K viewsกลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ
ลอร์ด ลีฟ384.9K viewsพลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.1K viewsเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea744 viewsระยะที่พอดี "The Right Distance"
หยางหลิน103 viewsคุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์
หมาป่าผู้จุมพิตท้องนภา371.3K views
