Share

บทที่ 6

Penulis: อัลลินา
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"

คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน

"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน้ำจริงๆ วะเนี่ย ผิวนี่ชมพูอ่อนเหมือนเด็กแรกเกิดเลย ถึงจะไม่ได้อึ๋มเท่าพี่สาว แต่…"

ท่าทางการทาครีมช้าๆของเธอนั้นช่างยั่วยวนเสียเหลือเกิน ไล่จากข้อเท้าขึ้นมาที่น่อง เข่า แล้วขึ้นไปถึงต้นขาด้านหลังที่โผล่เล็กน้อยเพราะผ้าขนหนูเลื่อนขึ้น ภาพนี้ต่อให้เป็นพระสงฆ์ยังตบะแตกได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนขับอย่างผม

ผมยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือยังจับลูกบิดที่เปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง

สมองบอกให้หนี แต่ขากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น และตาก็ไม่ยอมละจากภาพสวรรค์ตรงหน้าเลย

"ให้ตายสิ อิจฉาครีมที่เขาทาอยู่ชะมัด มันโชคดีสุดๆ ได้แนบ ได้ละลาย แล้วถูกมือเนียนๆ ลูบไล้จากน่องขึ้นไปต้นขา โธ่เอ๊ย ทำไมมือต้องขยับช้าขนาดนั้นด้วยวะ…"

ไอ้ลูกชายผมที่เพิ่งสงบตอนนั่งรถกลับ ตอนนี้เห็นให้ภาพตรงหน้าแล้วลุกขึ้นตั้งตรงทันที เหมือนเคารพธงชาติ

อาจเพราะลมเย็นจากประตูที่เปิด หรือสัญชาตญาณผู้หญิงที่รับรู้ได้ว่ามีสายตาหิวโหยจ้องมองอยู่ จู่ๆ มือของคุณหนูดาราก็หยุดลงกะทันหัน

เธอค่อยๆ หันไปมองกระจกบานใหญ่ตรงหน้า

และในเงาสะท้อนที่มีไอน้ำเกาะบางๆ นั้น สายตาของเราก็สบกัน ดวงตากลมของคุณหนูดาราเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้ชายยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลัง

"กรี๊ด…!!!"

เธอกำลังจะกรีดร้อง

แต่พอรู้ว่าเสียงนั้นอาจเรียกพี่อิสรามาได้และทำให้ผมโดนไล่ออก สัญชาตญาณผมก็ทำงานเร็วกว่าสมองอีกครั้ง

ผมพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูปัง แล้วพุ่งไปหาคุณหนูดารา

"ชู่วว! อย่าร้องนะครับ คุณหนู นี่ผมเอง บัญญัติ!" ผมกระซิบลนลาน ใช้มือใหญ่ปิดปากเล็กๆ ของเธอไว้

ร่างของเราเบียดเสียดกัน

คุณหนูดาราดิ้นด้วยความตกใจ ทำให้ผ้าขนหนูที่พันไว้หลวมๆ เลื่อนลงจากหน้าอก เผยร่องอกขาวเนียนที่เปียกชื้น

เราสองคนเบียดอยู่ด้วยกันในห้องน้ำแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยไออุ่น

ผมกอดเธอจากด้านหลัง ลำตัวด้านหน้าของผมแนบกับแผ่นหลังเธอ และไอ้ลูกชายผมที่ตอนนี้แข็งสุดๆ ก็ดันไปโดนก้นของเธอที่มีแค่ผ้าขนหนูบางๆ กั้นไว้เท่านั้น

คุณหนูดาราหยุดดิ้นทันที

เธอมองผมผ่านกระจก หายใจถี่ รับรู้ได้ชัดถึงสิ่งแข็งที่ดันอยู่ด้านหลัง

ร่างเธอขยับไปมาในอ้อมแขน ทำให้การเสียดสียิ่งชัดขึ้น ผิวหลังที่โผล่พ้นผ้าขนหนูถูเข้ากับกระดุมเสื้อผม ส่วนสะโพกก็ขยับอยู่ตรงจุดอันตราย

ผมหลับตา กลั้นเสียงครางที่แทบจะหลุดออกมา

พอลืมตา ผมเห็นภาพเราทั้งคู่ในกระจก เธอเหลือบมองลงไปที่ท้องผมที่แนบกับหลังเธอ แล้วเงยขึ้นสบตาอีกครั้ง

เธอต้องรู้แน่

ต้องรู้ว่ามีอะไรแข็งๆ กำลังดันเธออยู่เป็นแน่

คุณหนูดาราค่อยๆ ยกมือขึ้น จับข้อมือผมที่ยังปิดปากเธอ นิ้วเรียวนุ่มของเธอบีบเบาๆ เป็นสัญญาณให้ปล่อย

"อย่าร้องนะครับ คุณหนู ผมสาบานว่าไม่ได้ตั้งใจทำอะไร ผมนึกว่าห้องน้ำว่าง แค่อยากมาอาบน้ำ เพราะข้างหลังมีคนใช้อยู่" ผมกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่แหบแห้ง

คุณหนูดาราพยักหน้าเบาๆ

พอผมปล่อยมือ เธอกลับยังไม่หันมา

"พี่เข้ามาทำไม?" เธอถามเสียงเบา

"คือ… ผมร้อนมาก ผมเพิ่งไปส่งคุณหนูกัญญามา และจะไปอาบที่หลังบ้าน แต่พี่อิสรากำลังซักผ้าม่านอยู่ ผมนึกว่าคุณหนูดาราอยู่ข้างบน ก็เลย…" ผมอธิบายติดๆ ขัดๆ

"พี่บัญญัติรู้ใช่ไหมว่านี่มันห้องน้ำแขก ถ้าแม่หรือพี่ลลิตารู้ว่าพี่อยู่กับฉันที่นี่ พี่จะโดนไล่ออกนะ"

"คุณหนูครับ อย่าฟ้องคุณนายกับคุณหนูลลิตาเลยนะครับ ผมยังต้องใช้เงินรักษาแม่ที่บ้าน" ผมอ้อนเต็มที่

"ก็ได้ ฉันจะไม่ฟ้อง" เธอพูดเบาๆ แล้วก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อย ทำให้ผ้าขนหนูตรงอกหลวมลงอีก

ผมกะดูด้วยสายตา ผ้าขนหนูน่าจะเลื่อนลงประมาณห้าเซนติเมตรได้

ภาพเนินอกขาวโผล่พ้นออกมา พร้อมร่องลึกชัดเจน "ตายแน่กู นั่นของจริงใช่ไหมวะ ขาว เนียน นุ่ม น่าจะพอดีมือฉันเลย เวรเอ๊ย ไอ้ลูกชายกลับมาแข็งอีกแล้ว!"

ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ลูกกระเดือกขึ้นลง "คุณหนู... ผ้าขนหนู…"

แต่คุณหนูดารากลับหัวเราะคิก เหมือนสนุกกับอาการลนลานของผม เส้นผมเปียกโชกของเธอไหลลงมาปิดไหล่เนียน

"ทำไม? ไม่ชอบเหรอ หรือแกล้งทำเป็นใสซื่อ?"

"ไม่ใช่ไม่ชอบนะ! ชอบมาก… เอ้ย ไม่ใช่! ผมมองไม่ได้ครับ! มันไม่เหมาะที่คนใช้จะมองเจ้านาย!" ผมรีบแก้ตัว แต่สายตาก็ยังไม่ยอมละออก

ไอ้ลูกชายด้านล่างแทบจะระเบิดแล้ว มันปวดหนึบที่ต้องฝืนกลั้นไว้ต่อหน้านางฟ้าที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อน

ตึก!

ตึก!

ตึก!

"ดารา? อยู่ไหน พี่เอาผลไม้มาให้แล้วนะ" เสียงคุณหนูลลิตาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

หน้าของคุณหนูดาราซีดลงทันที

เราสองคนตอนนี้ในสภาพแบบนี้

ถ้าใครมาเปิดประตูตอนนี้ ชีวิตผมจบแน่

คุณหนูดารารีบจับผ้าขนหนูตรงอกไว้ แล้วมองไปรอบๆ ห้องน้ำแคบๆ ที่ไม่มีที่ซ่อนเลย มีแค่ห้องอาบน้ำกระจกใสกับอ่างล้างหน้า

"ล็อกประตู!" เธอสั่งกระซิบ

ผมรีบหมุนล็อกด้วยมือสั่น

ทันใดนั้น ลูกบิดประตูก็ถูกหมุนจากด้านนอก

แกร๊ก!

"เอ๊ะ? ใครอยู่ในห้องน้ำแขกเนี่ย ดาราเหรอ?" คุณหนูลลิตายืนอยู่หน้าประตูด้วยความสงสัย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (3)
goodnovel comment avatar
Peerachai
อ่านสนุกดีครับ
goodnovel comment avatar
Somchoke KL
สนุกดีครับ
goodnovel comment avatar
PiCHeT
แต่งละครได้ดีมากๆเลยขอชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 360

    “โอเคค่ะ ฉันเข้าใจแล้วว่าจุดอันตรายมันอยู่ตรงไหน งั้นก็แปลว่ามีแค่พวกเราสี่คนในห้องคอนเทนเนอร์นี้เท่านั้นที่เข้าถึงข้อมูลลับในสมุดบันทึกเล่มนี้ได้ใช่ไหมคะ ลุงจักรี?” ลลิตาพูดแสดงความเห็นด้วยในที่สุดช่วงเที่ยงวันนี้“เธอเข้าใจถูกต้องแล้ว ลลิตา อย่าให้มีใครหน้าไหนกล้าพูดเรื่องพิกัดเกาะนี้นอกเขตห้องคอนเทนเนอร์เหล็กนี้เด็ดขาด” คุณจักรีกำชับด้วยสีหน้าที่จริงจังอย่างมาก ขณะมองตาพวกเราทั้งสามคนเรื่องการกำหนดขั้นตอนรักษาความลับเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของพ่อ ในที่สุดก็ได้ทางออกที่ชัดเจนแล้ว จุดสนใจในการพูดคุยของพวกเราทั้งสี่คนจึงเปลี่ยนกลับไปที่กองสมบัติจริงๆ ซึ่งอยู่ในชั้นเรียงของตู้เซฟยักษ์นั้นอีกครั้ง“แล้วกองเหรียญทองแท่งกับมัดเงินสดต่างประเทศที่เหลือนี่ เราจะขนออกจากท่าเรือด้วยวิธีขนส่งแบบไหนกัน คุณยอดทอง? น้ำหนักรวมของทองกับธนบัตรพวกนี้ถือว่าเยอะเกินธรรมดาเลยนะ” ผมถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปยังเรื่องการเคลื่อนย้ายทรัพย์สิน“พวกเราสี่คนคงต้องตัดสินใจขนทองกับเงินสดพวกนั้นออกจากพื้นลานท่าเรือนี้แบบทยอยขนไปทีละรอบ บัญญัติ”“แล้วเราจะขนรายการสมบัติทั้งหมดนี่ด้วยรถประเภทไหนกันล่ะ คุณยอดทอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 359

    “คุณจักรีครับ ช่วยเข้ามาใกล้ตรงนี้ แล้วช่วยพวกเราสองคนอ่านตำแหน่งชุดตัวเลขพิกัดแปลกๆ นี้หน่อยครับ” ผมขอพร้อมหมุนตัวหันตรงไปทางร่างของทนายอาวุโสคุณจักรีก้าวเข้ามาทันที แล้วมองรูปแบบชุดตัวเลขลับนั้นผ่านเลนส์แว่นอ่านหนังสือของเขา เขาพิจารณาชุดรหัสตัวเลขนั้นอยู่หลายสิบวินาที โดยที่ปากปิดสนิทไม่พูดอะไร“นี่คือชุดพิกัดทางภูมิศาสตร์สำหรับระบุตำแหน่งพื้นที่บนเกาะแห่งหนึ่ง บัญญัติ ผมคุ้นกับรูปแบบรหัสตัวเลขของระบบเดินเรือทะเลแบบนี้มาก” คุณจักรีตอบ ช่วยคลี่คลายความสับสนในหัวของเราสองคน“คุณรู้จริงๆ เหรอครับว่าตำแหน่งแน่ชัดของพิกัดตัวเลขนั้นชี้ตรงไปยังน่านน้ำส่วนไหนบนแผนที่โลก?” ผมถามเพื่อให้ทนายคนเก่งคนนี้ตอบให้เฉพาะเจาะจงมากขึ้น“พิกัดตัวเลขรหัสพิเศษนี้ชี้ตรงไปยังตำแหน่งของเกาะร้างห่างไกลแห่งหนึ่งอย่างชัดเจน บัญญัติ”“เกาะร้างห่างไกลนั้นอยู่แถวเขตน่านน้ำฝั่งไหนคะ คุณจักรี?” ลลิตาถามและช่วยเร่งทนายสูงวัยคนนี้ให้รีบบอกความจริงในตอนเที่ยงวันนี้“พิกัดนั้นชี้ไปยังเกาะร้างห่างไกลแห่งหนึ่งในเขตอินโดนีเซียตะวันออก”การค้นพบสมุดบันทึกปกหนังสีดำนั้นทำให้บรรยากาศดีใจของพวกเราเปลี่ยนไปทันที สถานการ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 358

    “ในบันทึกของพ่อเขียนไว้ละเอียดเลยว่า แผนฆาตกรรมนั้นถูกวางขึ้นโดยกลุ่มหุ้นส่วนธุรกิจของคุณนายอารยาโดยตรง” ลลิตาตอบ พลางอ่านข้อเท็จจริงของเหตุการณ์น่ากลัวนั้นจากสมุดบันทึกปกหนังสีดำของเธอ“แปลว่าพวกหุ้นส่วนธุรกิจของคุณนายอารยาตั้งใจคิดร้าย อยากทำอันตรายถึงชีวิตพ่อมาตั้งแต่แรกแล้วจริงๆ สินะ” คุณยอดทองแสดงความคิดเห็น หลังจากยืนฟังบทสนทนาอยู่ด้านหลังผมมาตลอด“ใช่ คุณยอดทองแผนร้ายนี้ดูเหมือนจะถูกพวกเขาวางไว้อย่างรัดกุมมาก ตั้งแต่ก่อนกำหนดการที่เครื่องบินของพ่อจะบินออกไปต่างเมืองเสียอีก”“ในกระดาษนั่นเขียนถึงแผนหาทางออกเพื่อช่วยชีวิตพ่อไว้แบบเจาะจงไหม ลลิตา?” ผมถามพลางใช้นิ้วชี้ไปยังบรรทัดตัวหนังสือด้านล่างบนหน้ากระดาษนั้น“ใช่ บัญญัติ ข้อความของพ่อในบรรทัดมุมล่างนี้เขียนไว้อย่างชัดเจนถึงแผนการหนึ่ง คือการปลอมแปลงเหตุการณ์การตายของตัวเอง” ลลิตาเสริมด้วยลมหายใจที่เริ่มหอบถี่อยู่ในอก“พ่อวางแผนปลอมการตายของตัวเอง เพื่อเป็นทางออกที่ปลอดภัยจากการตกเป็นเป้าฆ่าอย่างนั้นเหรอ?” ผมถามเพื่อยืนยันความเข้าใจตามตรรกะของผมต่อข้อความที่เขียนด้วยปากกานั้น“สมุดบันทึกเล่มนี้เขียนไว้ว่าการใช้แผนปลอมการตา

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 357

    “ลลิตา คุณช่วยเก็บเงินธนบัตรต่างประเทศกองนี้ทั้งหมดใส่กระเป๋าของ ยอดทอง เดี๋ยวนี้เลยนะ” ผมสั่ง พร้อมกับยื่นเงินยูโรหลายมัดใส่ฝ่ามือของเธอ“ได้ บัญญัติ ฉันจะค่อยๆ ใส่ธนบัตรลงไปนะ แผ่นเงินจะได้ไม่ขาดตอนเอากลับไปทีหลัง” ลลิตาตอบพลางรับของทางการเงินนั้นมาลลิตาเริ่มจัดเรียงเงินดอลลาร์สหรัฐกับเงินยูโรที่มัดไว้ลงในกระเป๋าถือของคุณยอดทองอย่างเรียบร้อยมาก สายตาของเธอจู่ๆ ก็ถูกดึงไปยังชั้นวางบนสุดในตู้เซฟเหล็กกล้านี้ เธอพบของชิ้นหนึ่งเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า วางอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างซ่อนอยู่ตรงมุมมืดด้านนั้นทันที“เอ๊ะ มีหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งถูกทิ้งไว้เดี่ยวๆ บนชั้นบนสุดของตู้เซฟโลหะนี้ด้วย บัญญัติ” ลลิตารายงานพลางชี้ตรงไปยังตำแหน่งของสิ่งของชิ้นนั้น“เดี๋ยวผมหยิบของชิ้นนั้นจากข้างบนให้เอง ลลิตา ตำแหน่งชั้นบนมันค่อนข้างสูงสำหรับระยะเอื้อมมือของคุณนะ” ผมเสนอจะช่วยเธอขยับตัว“ไม่ต้องหรอก บัญญัติ ฝ่ามือฉันยังพอดึงปลายของสิ่งนี้ลงมาได้อยู่”ลลิตาพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งจากชั้นบนสุดของตู้เซฟนั้น สมุดบันทึกเล่มหนานั้นทำจากวัสดุหนังสัตว์แท้ที่มีสีดำสนิท เธอหยิบสมุดเล่มนั้นแล้วค่อยๆ เอาลงมาโดยใช้

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 356

    จากนั้นคุณยอดทองก็หันหน้าไปทางเพดานของห้องตู้คอนเทนเนอร์ แล้วจู่ๆ ก็กำหมัดทั้งสองข้างแน่นชูขึ้นไปในอากาศว่างเปล่า ชายวัยกลางคนคนนี้ส่งเสียงตะโกนดังลั่นทันที และโห่ร้องด้วยความดีใจเมื่อเห็นสภาพจริงของกองทองคำแท่งแน่นๆ ภายในตู้เซฟยักษ์ใบนี้“ไชโย! ในที่สุดพวกเราสี่คนก็หาทางออกจากปัญหาแรงกดดันเรื่องการทวงหนี้เงินสดวันนี้ได้แล้ว!” คุณยอดทองตะโกนระบายความดีใจออกมาอย่างฉับพลัน ด้วยระดับเสียงที่ดังและหนวกหูมากๆ“คุณยอดทองทำไมอยู่ๆ ถึงตะโกนดีใจดังขนาดนั้นล่ะคะ ตอนกลางวันในห้องปิดแบบนี้ด้วย” ลลิตาถาม เธอยังรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของชายคนนี้ดังมาจากทางด้านซ้ายมือของเธอ“แล้วจะไม่ให้ผมโห่ร้องดีใจได้ยังไงล่ะ ลลิตา ปัญหาภาวะขาดสภาพคล่องเงินสดที่บริษัทเรากำลังเจออยู่ตอนนี้ สามารถแก้ได้ทันทีในช่วงเที่ยงวันนี้เลยนะ” คุณยอดทองอธิบายพร้อมใบหน้าที่แสดงความสุขอย่างมาก“หมายความว่าสถานการณ์วิกฤตขาดเงินสดหมุนเวียนในบริษัทเรา เพราะเรื่องร้ายๆ ที่คุณนายอารยาทำไว้เมื่อวาน แก้จบได้ด้วยเงินในตู้เซฟนี้แล้วใช่ไหมคะ” ลลิตาถามเพื่อยืนยันแนวทางการกู้สถานการณ์ทางการเงิน“แน่นอน ตอนนี้ถือว่าปิดจบเร

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 355

    “กล่องเหล็กนั่นขนาดแทบจะใหญ่พอๆ กับตู้เสื้อผ้าเล็กๆ ในห้องนอนเลยนะ บัญญัติ” ลลิตา พูดด้วยสีหน้าที่ดูอยากรู้อยากเห็นมากขณะมองของสิ่งนั้นผมรีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้ของคุณนเรศผู้ล่วงลับ มือของผมดึงลิ้นชักโต๊ะชั้นบนสุดออกมาเพื่อหาของที่ใช้เปิดเข้าไปได้ สายตาของผมเห็นวัตถุโลหะชิ้นหนึ่งที่ค่อนข้างยาวอยู่ท่ามกลางกองเครื่องเขียนเก่าๆ“โห ผมเพิ่งเจอกุญแจเหล็กแบบธรรมดาดอกหนึ่งในลิ้นชักโต๊ะนี้” ผมรายงาน พลางจับและยกกุญแจลายหนาดอกนั้นขึ้นสูงไปในอากาศ“เอากุญแจยาวดอกนั้นไปตรงมุมนู้น แล้วลองเสียบปลายมันเข้าไปในรูกุญแจประตูตู้นิรภัยเลย บัญญัติ” คุณจักรีสั่งจากด้านหลังตำแหน่งที่ผมยืนอยู่“ครับ คุณจักรีเดี๋ยวผมจะลองเสียบกุญแจธรรมดาดอกนี้เข้าไปในรูล็อกของตู้นิรภัยสีเทาที่มุมนั้นตอนนี้เลย” ผมตอบรับคำสั่งของทนายอาวุโสประจำตระกูลผมค่อยๆ เดินเข้าไปยังตำแหน่งของตู้นิรภัยเหล็กขนาดใหญ่นั้น พร้อมกับกำด้ามกุญแจธรรมดาในมือไว้แน่น ผมเสียบปลายแหลมของกุญแจเหล็กเข้าไปตรงๆ ในรูล็อกบริเวณกลางบานประตูตู้นิรภัย กุญแจเก่าที่มีคราบฝุ่นเกาะอยู่นั้นกลับเสียบเข้าไปในรูเหล็กได้พอดีมาก ไม่มีส่วนไหนติดขัดเลย“ปลา

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 5

    เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 3

    คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 2

    หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 1

    "บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status