ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน

"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอีก หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตทำงานที่จงใจปลดกระดุมบนสองเม็ดออก เผยให้เห็นลำคอระหงและกระดูกไหปลาร้าที่ชวนมองจนใจสั่น"แม่ไม่คิดให้ดีก่อนหรือไงคะ? จะพาคนบ้านนอกคอกนาแบบนี้เข้ามาในบ้านเราเนี่ยนะ? เขาเป็นแค่คนขับรถนะ เนื้อตัวก็มอมแมม ทั้งดำทั้งเหม็น! ให้เขาเป็นแค่คนขับรถก็ถูกแล้ว จะให้มาเป็นคนรับใช้ แถมยังมานอนที่นี่อีกได้ไงกัน!"ผมทำได้เพียงก้มหน้าลงพลางกำหมวกเก่า ๆ ของตัวเองไว้แน่น รู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความโกรธหรอก แต่เพราะอับอายที่ตระหนักได้ว่าชนชั้นของเรามันห่างไกลกันแค่ไหนคำพูดของคุณหนูลลิตานั้นไม่ผิดเลย ผมเป็นแค่หนุ่มบ้านนอกที่เข้ามาทำงานเพื่อหาเงินรักษาแม่ผมได้แต่นิ่งเงียบเพราะเกรงใจคุณนายอารยา อีกอย่างท่านก็สัญญาว่าจะช่วยค่ารักษาแม่ของผมที่อยู่บ้านเกิด แลกกับการที่ผมต้องมาเป

คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮือๆ!"ไอ้ลูกชายผมที่ยังถูกกดทับอยู่ ตอนนี้เริ่มดิ้นหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ถึงแม้ขนาดหน้าอกของคุณหนูดาราจะไม่ใหญ่เท่าสองพี่สาว แต่ทรก็อวบแน่น เลยทำให้ตอนกดใส่มันรู้สึกอัดแน่นสุดๆสมองของผมเริ่มคิดอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้ว ถ้าคุณหนูดารารู้ว่ามีอะไรแข็งๆ ไปดันของนุ่มๆ นั่นล่ะ?"เอ่อ... คุณ คุณหนูดาราครับ" ผมเรียกเสียงตะกุกตะกัก มือซ้ายยังประคองสะโพกนุ่มๆ ของเธอไว้ไม่ให้ตกให้ตายเถอะ มือผมสั่นสุดๆ ตอนสัมผัสเนื้อแน่นนุ่มใต้ผ้าบางๆ นั่น "คือคุณหนูครับ ตัวคุณหนูมันหนักมากเลยนะครับ แล้วคุณหนูก็กอดแน่นมากด้วย เทียนจะดับแล้วนะครับถ้าคุณหนูหายใจแรงแบบนี้""ไม่เอา!" เธอปฏิเสธทันทีตอนที่ไอ้ลูกชายผมใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เฮ้ย... เธอไม่ได้ใส่บราเหรอ? เหมือนมีจุดเล็กๆ สองจุดมากดโดน

เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอย่างตามสัญชาตญาณและสิ่งที่ใกล้ที่สุดก็คือผม"แม่คะ!!!" เธอกรีดร้องพร้อมพุ่งตัวเข้ามาหาผมมือทั้งสองข้างของเธอกอดแขนซ้ายของผมแน่น ใบหน้าซุกเข้าที่ไหล่ และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจผมสะดุดไม่ใช่เพราะเกือบชน แต่เป็นความรู้สึกนุ่มแน่นที่กระแทกเข้าที่ต้นแขนหน้าอกของคุณหนูกัญญาที่อวบแน่นอยู่ใต้เสื้อรัดรูปกดทับกล้ามแขนของผมเต็มๆ มันทั้งนุ่ม เด้ง และอุ่น ยิ่งแรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้เธอกดเข้ามาแน่นขึ้น ราวกับพยายามแนบตัวเข้ากับผมเพราะกลัวตาย"คะ...คุณหนู..." ผมเรียกเสียงแข็ง เกร็งไปทั้งตัว รวมถึงส่วนล่างที่ตอบสนองทันทีต่อสถานการณ์กะทันหันนี้"ปลอดภัยแล้วนะครับ คุณหนู รถเราไม่ได้ชน เราไม่เป็นอะไรนะครับ"คุณหนูกัญญาไม่ยอมปล่อย เธอกลับกอดแขนผมแน่นขึ้น เสียงสะอื้นเริ่มดังออกมาจากมุมที่ผมมองเฉียงลงไป เห

"ดารา? อยู่ข้างในเหรอ? ล็อกประตูทำไมเนี่ย? พี่เอาผลไม้มาให้ เปิดหน่อยสิ!"หัวใจผมเหมือนหยุดเต้นไปในเสี้ยววินาทีนั้น...ผมจ้องคุณหนูดาราตาโต เหงื่อเย็นเม็ดโตไหลลงจากขมับ ผสมกับไอร้อนในห้องน้ำที่ทำให้ชุดยูนิฟอร์มยิ่งเหนียวตัวและอึดอัดถ้าประตูนี้เปิดเมื่อไหร่ ชีวิตผมจบแน่ไม่ใช่แค่โดนไล่ออก อาจโดนคนทั้งหมู่บ้านรุมซ้อมเพราะคิดว่าผมจะทำมิดีมิร้ายลูกสาวเจ้าของบ้านในห้องน้ำคุณหนูดาราแม้จะดูลนลานนิดหน่อย แต่ก็รีบยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้ผมเงียบ"พี่ แป๊บนึงนะ! ดารากำลังขัดผิวอยู่ ตัวเหนียวไปหมดเลย ครีมเต็มตัว เดินไปเปิดประตูไม่สะดวก พี่วางผลไม้ไว้ที่โต๊ะกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวหนูออกไปกินหลังล้างเสร็จ!""ขัดผิวเหรอ?" เสียงคุณหนูลลิตาฟังดูสงสัย น้ำเสียงสูงขึ้นทันที"แปลกนะ มาขัดผิวในห้องน้ำข้างล่าง ปกติเธอบอกว่าก๊อกห้องน้ำแขกไม่สวย ไม่เคยอยากใช้ที่นี่เลย เธอไม่ได้ซ่อนอะไรอยู่ใช่ไหม ดารา?"ซวยแล้วสัญชาตญาณของคุณหนูลลิตาเฉียบแหลมสุดๆคุณหนูดารากลอกตาอย่างรำคาญ แล้วตะโกนตอบ "โธ่ พี่ ก็ห้องน้ำข้างบนน้ำร้อนไม่ออกไง ลืมแล้วเหรอ! พอเลย อย่ากวนน่า เดี๋ยวครีมแห้งติดตัวกลายเป็นขี้ไคลหมด ไปเถอะ พี่

ผมกับคุณหนูดาราที่สะดุ้งตกใจ ต่างรีบผละออกจากกันทันทีเหมือนขโมยที่โดนตำรวจจับได้ตรงปลายบันไดโค้งที่เชื่อมชั้นสอง มีร่างของคุณหนูลลิตายืนอยู่ เธอแต่งตัวเรียบร้อยในชุดทำงาน เบลเซอร์สีดำเข้ารูปกับกระโปรงรัดสะโพก มือถือแก้วกาแฟ ส่วนสีหน้ามีแต่ความรังเกียจปนความโกรธ"ทำอะไรกัน ทำไมถึงนั่งติดกันบนโซฟาแบบนั้นฮะ?!" คุณหนูลลิตาตวาด เสียงแหลมบาดหูผมรีบลุกยืนตรงทันที กอดหมอนอิงไว้หน้าท้องเพื่อปกปิดจุดน่าอาย "คะ-คุณหนูลลิตา! มันไม่ใช่อย่างที่คุณหนูคิดนะครับ! ผมแค่...""แค่อะไร? แค่ลวนลามน้องฉันอีกงั้นเหรอ?!" เธอเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว เสียงส้นรองเท้าดังตึกๆ เหมือนนับถอยหลังสู่จุดจบของผมเธอเดินมาหยุดตรงหน้าผม "เมื่อคืนก็กอดกันในห้องนั่งเล่น ตอนนี้ก็มานั่งติดกันที่โซฟา แกเป็นคนขับรถหรือกิ๊กกันแน่ฮะ?!""พูดดีๆ หน่อยนะ พี่!" คุณหนูดาราลุกขึ้น สีหน้าจากน่ารักกลายเป็นดุ "พี่บัญญัติกำลังช่วยฉันดาราเป่าผม มือเมื่อยเมื่อย! พี่อย่าใส่ร้ายเขามั่วสิ คนคิดลามกคือพี่ต่างหาก!""เป่าผมเหรอ?" คุณหนูลลิตาหัวเราะเยาะ สายตาไล่มองสภาพคุณหนูดาราที่ใส่เสื้อบางไม่ใส่บรา แล้วหันมามองผมที่เหงื่อท่วม หน้าแดง กอดหม