บทที่ 4

ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษ

ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูป

คุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉันผม

"ขอบคุณนะ พี่บัญญัติ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะแข็งแรงขนาดนี้ตอนรับตัวฉันไว้ ทั้งที่ตัวพี่ก็ดูผอมๆ นะ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นนะ กล้ามท้องเป็นลอนเลย ที่แท้ก็หุ่นดีเหมือนกันนี่นา" เธอกระซิบเสียงอ้อน

ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบอะไรด้วยสมองที่มึนงง เด็กสาวคนนั้นก็วิ่งกลับเข้าห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

เช้าวันถัดมา ผมตื่นแต่เช้าพร้อมดวงตาที่บวมเล็กน้อยเพราะนอนไม่พอ

หลังจากอาบน้ำและใส่ชุดยูนิฟอร์มคนขับรถที่รีดเรียบกริบแล้ว ผมก็ไปพบคุณนายอารยาที่ห้องอาหาร

คุณนายอารยากำลังจิบกาแฟยามเช้าพร้อมอ่านแท็บเล็ต สวมชุดกิโมโนผ้าซาตินสีทองเข้ม เชือกผูกเอวดูหลวม ทำให้ช่วงอกของชุดเปิดกว้างพอสมควร เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่เต็มอิ่มแบบผู้ใหญ่

"สวัสดีครับ คุณนาย" ผมทักพร้อมก้มศีรษะอย่างสุภาพ พยายามสุดชีวิตไม่ให้สายตาเผลอไหลไปที่หน้าอกของเธอ

"อรุณสวัสดิ์บัญญัติวันนี้ดูสดชื่นดีนะ" คุณนายอารยาตอบพร้อมยิ้มบาง ดวงตากวาดมองตัวผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า

"แหะๆ คุณนายก็พูดไปครับ เอ้อ ว่าแต่ทำไมวันนี้เรียกผมแต่เช้าขนาดนี้ ปกตินี่ผมไปตัดหญ้าหลังบ้านแล้วนะครับ"

"งานเช้านี้ของเธอคือไปส่งกัญญาที่มหาวิทยาลัย เพราะงั้นยังไม่ต้องไปตัดหญ้า"

"คุณหนูกัญญา ที่เป็นคุณหนูคนกลางใช่ไหมครับ?" ผมถามย้ำ

"ใช่ คนที่แต่งตัวจัดที่สุด แต่ก็ดื้อที่สุดด้วย" คุณนายอารยาวางถ้วยกาแฟลงแล้วจ้องผมเขม็ง "ฟังให้ดีนะบัญญัติวันนี้เธอต้องรับส่งเธอ ห้ามปล่อยให้ขึ้นแท็กซี่เองเด็ดขาด โดยเฉพาะห้ามให้เพื่อนๆ ผมสีแสบตาพวกนั้นมารับ!"

"ทำไมเหรอครับ คุณนาย?" ผมถามอย่างซื่อๆ

คุณนายอารยาถอนหายใจยาว "ช่วงนี้เขาชอบไปเที่ยวผับบาร์หลังเลิกเรียน คะแนนก็เละเทะ แถมตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงทำวิทยานิพนธ์แล้ว แต่เขาดันช้าไปหนึ่งเทอม เพราะงั้นต้องพาเขากลับบ้านให้ได้ ถ้าจำเป็นก็ลากกลับมาเลยทันทีที่เรียนเสร็จ ถ้าเขาจะเลี้ยวไปสถานบันเทิง ก็ให้รายงานฉัน หรือไม่ก็ขวางไว้ เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ คุณนาย! งั้นผมก็เป็นบอดี้การ์ดจำเป็นด้วยสินะครับ?"

"ประมาณนั้น ถ้าวันนี้เธอดูแลกัญญาได้ดี ฉันจะให้โบนัสเป็นพิเศษ!" คุณนายอารยาพูดพร้อมขยิบตาข้างหนึ่ง

เงินโบนัสสำคัญก็จริง แต่การขยิบตาของแม่ม่ายเศรษฐีคนนี้ดูจะมีค่ามากกว่าโบนัสวันนี้เสียอีก

ไม่นานหลังจากที่ผมยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน คุณหนูกัญญาก็เดินลงมาจากชั้นสอง

ต่างจากคุณหนูลลิตาที่ดูสง่างาม หรือคุณหนูดาราที่น่ารักขี้อ้อน คุณหนูกัญญาคือคำจำกัดความของสาวแซ่บไฮโซ

แค่ไปมหาวิทยาลัยเองยังต้องใส่เสื้อรัดรูปสีขาว โชว์หน้าท้องแบนเรียบที่เจาะสะดือ คู่กับกระโปรงยีนส์มินิสั้นจนผมยังกลัวว่าเธอจะหนาวท้องเวลานั่ง

สีหน้าของเธอบึ้งตึงสุดๆ ตอนเห็นผมยืนอยู่ข้างรถซีดานสีดำที่ผมเพิ่งล้างจนเงาวับตั้งแต่เช้ามืด

"อะไรเนี่ย แม่จะให้คนบ้านนอกคนนี้ไปส่งหนูเหรอคะ?" คุณหนูกัญญาบ่นพร้อมกลอกตาอย่างรำคาญ

"ไม่ต้องห่วงนะ กัญญา บัญญัติเขามีทั้งใบขับขี่รถยนต์กับมอเตอร์ไซค์ แถมขับรถเก่งกว่าเพื่อนๆ ของเธอที่มีดีแค่ท่าทางอีก" คุณนายอารยาพูดตัดบทจากหน้าประตูอย่างเด็ดขาด

"ไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้แล้วเหรอคะ? หนูนั่งแท็กซี่ยังจะดีกว่า..."

"จะให้บัญญัติไปส่ง หรือจะให้แม่อายัดบัตรเครดิตเดือนนี้?" คำขู่เรื่องบัตรเครดิตได้ผลทันที คุณหนูกัญญาทำหน้างอ แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับก่อนจะปิดอย่างแรง

ตลอดทางไปมหาวิทยาลัยที่อยู่ใจกลางเมือง คุณหนูกัญญาง่วนอยู่กับโทรศัพท์ บางทีก็จิ๊ปากหงุดหงิดหรือพึมพำด่าเบาๆ

หางตาของผมแอบมองเธอเป็นระยะ เพราะท่านั่งที่ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไปพาดแผงหน้าปัดนั้นชวนทดสอบสมาธิจริงๆ ต้นขาขาวเนียนของเธอโผล่ให้เห็นชัดจากด้านข้าง

"เฮ้ย! ขับระวังหน่อยสิ มามองอะไรขาฉัน?" คุณหนูกัญญาฉุนเฉียวใส่ทันทีโดยไม่หันมา เหมือนมีตาอยู่รอบหัว

ผมสะดุ้งจนเกือบไปเหยียบคันเร่ง "เอ่อ คือ ผมมองกระจกข้างซ้ายน่ะครับ มันเอียงเข้ามานิดหน่อย อีกอย่างคุณหนูนั่งแบบนั้น ผมกลัวว่าจะขาชาแล้วเดินกะเผลกเข้ามหาวิทยาลัยน่ะครับ"

"ข้ออ้าง! ไอ้คนขับลามก ผู้ชายก็เหมือนกันหมด เห็นอะไรโผล่มานิดหน่อยก็จ้องไม่เลิก!"

คุณหนูกัญญาลดขาลง แต่กลับไขว่ห้างในท่าที่ทำให้กระโปรงยิ่งรัดแน่นจนเน้นสะโพก "ขับรถดีๆ ล่ะ อย่าขับกระตุกหรือเร่งมั่วๆ ฉันไม่ชอบ!”

ผมจึงขับอย่างระมัดระวัง พยายามพิสูจน์ว่าผมไม่ใช่คนขับรถห่วยแตกอย่างที่เธอว่า

คุณหนูกัญญาเริ่มดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อาจเพราะกำลังวิดีโอคอลกับเพื่อน วางแผนปาร์ตี้คืนนี้ที่แม่ของเธอสั่งห้ามอย่างชัดเจน

"เออ แก ฉันโคตรเซ็งเลย แม่ฉันต้องให้คนขับใหม่มาส่ง สาบานนะ หมอนั่นดูแปลกๆ แต่หุ่นก็โอเคนะ มีกล้ามเหมือนกรรมกร แค่ผอมไปหน่อย อะไรไม่รู้ ดูน่าขยะแขยงอะ" เธอพูดผ่านโทรศัพท์ โดยไม่สนใจว่าผมได้ยินชัดเจน

ผมได้แต่ลูบอกตัวเอง

ทันใดนั้นรถบัสสีส้มคันใหญ่จากเลนรถบัสทางขวาก็ปาดเข้ามาอย่างรุนแรงโดยไม่เปิดไฟเลี้ยว

รถบัสหักพวงมาลัยเข้าซ้ายเพื่อหลบมอเตอร์ไซค์ และตรงเข้ามาทางหน้ารถซีดานของเรา ระยะห่างเหลือแค่นิดเดียว

"กรี๊ดดด!!!" คุณหนูกัญญากรีดร้องลั่น โทรศัพท์หลุดจากมือ

สัญชาตญาณที่ฝึกมาจากการหลบวัวข้ามถนนและหลุมบ่อในหมู่บ้านของผมทำงานทันที

เท้าผมเหยียบเบรกสุดแรงแต่ไม่ถึงกับล้อล็อก ขณะเดียวกันมือก็หักพวงมาลัยไปทางซ้ายเล็กน้อยเพื่อเปิดช่อง แล้วรีบหักกลับให้ตรงทันทีที่รถบัสผ่านไป