مشاركة

บทที่ 4

مؤلف: อัลลินา
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษ

ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูป

คุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉันผม

"ขอบคุณนะ พี่บัญญัติ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะแข็งแรงขนาดนี้ตอนรับตัวฉันไว้ ทั้งที่ตัวพี่ก็ดูผอมๆ นะ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นนะ กล้ามท้องเป็นลอนเลย ที่แท้ก็หุ่นดีเหมือนกันนี่นา" เธอกระซิบเสียงอ้อน

ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบอะไรด้วยสมองที่มึนงง เด็กสาวคนนั้นก็วิ่งกลับเข้าห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

เช้าวันถัดมา ผมตื่นแต่เช้าพร้อมดวงตาที่บวมเล็กน้อยเพราะนอนไม่พอ

หลังจากอาบน้ำและใส่ชุดยูนิฟอร์มคนขับรถที่รีดเรียบกริบแล้ว ผมก็ไปพบคุณนายอารยาที่ห้องอาหาร

คุณนายอารยากำลังจิบกาแฟยามเช้าพร้อมอ่านแท็บเล็ต สวมชุดกิโมโนผ้าซาตินสีทองเข้ม เชือกผูกเอวดูหลวม ทำให้ช่วงอกของชุดเปิดกว้างพอสมควร เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่เต็มอิ่มแบบผู้ใหญ่

"สวัสดีครับ คุณนาย" ผมทักพร้อมก้มศีรษะอย่างสุภาพ พยายามสุดชีวิตไม่ให้สายตาเผลอไหลไปที่หน้าอกของเธอ

"อรุณสวัสดิ์บัญญัติวันนี้ดูสดชื่นดีนะ" คุณนายอารยาตอบพร้อมยิ้มบาง ดวงตากวาดมองตัวผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า

"แหะๆ คุณนายก็พูดไปครับ เอ้อ ว่าแต่ทำไมวันนี้เรียกผมแต่เช้าขนาดนี้ ปกตินี่ผมไปตัดหญ้าหลังบ้านแล้วนะครับ"

"งานเช้านี้ของเธอคือไปส่งกัญญาที่มหาวิทยาลัย เพราะงั้นยังไม่ต้องไปตัดหญ้า"

"คุณหนูกัญญา ที่เป็นคุณหนูคนกลางใช่ไหมครับ?" ผมถามย้ำ

"ใช่ คนที่แต่งตัวจัดที่สุด แต่ก็ดื้อที่สุดด้วย" คุณนายอารยาวางถ้วยกาแฟลงแล้วจ้องผมเขม็ง "ฟังให้ดีนะบัญญัติวันนี้เธอต้องรับส่งเธอ ห้ามปล่อยให้ขึ้นแท็กซี่เองเด็ดขาด โดยเฉพาะห้ามให้เพื่อนๆ ผมสีแสบตาพวกนั้นมารับ!"

"ทำไมเหรอครับ คุณนาย?" ผมถามอย่างซื่อๆ

คุณนายอารยาถอนหายใจยาว "ช่วงนี้เขาชอบไปเที่ยวผับบาร์หลังเลิกเรียน คะแนนก็เละเทะ แถมตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงทำวิทยานิพนธ์แล้ว แต่เขาดันช้าไปหนึ่งเทอม เพราะงั้นต้องพาเขากลับบ้านให้ได้ ถ้าจำเป็นก็ลากกลับมาเลยทันทีที่เรียนเสร็จ ถ้าเขาจะเลี้ยวไปสถานบันเทิง ก็ให้รายงานฉัน หรือไม่ก็ขวางไว้ เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ คุณนาย! งั้นผมก็เป็นบอดี้การ์ดจำเป็นด้วยสินะครับ?"

"ประมาณนั้น ถ้าวันนี้เธอดูแลกัญญาได้ดี ฉันจะให้โบนัสเป็นพิเศษ!" คุณนายอารยาพูดพร้อมขยิบตาข้างหนึ่ง

เงินโบนัสสำคัญก็จริง แต่การขยิบตาของแม่ม่ายเศรษฐีคนนี้ดูจะมีค่ามากกว่าโบนัสวันนี้เสียอีก

ไม่นานหลังจากที่ผมยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน คุณหนูกัญญาก็เดินลงมาจากชั้นสอง

ต่างจากคุณหนูลลิตาที่ดูสง่างาม หรือคุณหนูดาราที่น่ารักขี้อ้อน คุณหนูกัญญาคือคำจำกัดความของสาวแซ่บไฮโซ

แค่ไปมหาวิทยาลัยเองยังต้องใส่เสื้อรัดรูปสีขาว โชว์หน้าท้องแบนเรียบที่เจาะสะดือ คู่กับกระโปรงยีนส์มินิสั้นจนผมยังกลัวว่าเธอจะหนาวท้องเวลานั่ง

สีหน้าของเธอบึ้งตึงสุดๆ ตอนเห็นผมยืนอยู่ข้างรถซีดานสีดำที่ผมเพิ่งล้างจนเงาวับตั้งแต่เช้ามืด

"อะไรเนี่ย แม่จะให้คนบ้านนอกคนนี้ไปส่งหนูเหรอคะ?" คุณหนูกัญญาบ่นพร้อมกลอกตาอย่างรำคาญ

"ไม่ต้องห่วงนะ กัญญา บัญญัติเขามีทั้งใบขับขี่รถยนต์กับมอเตอร์ไซค์ แถมขับรถเก่งกว่าเพื่อนๆ ของเธอที่มีดีแค่ท่าทางอีก" คุณนายอารยาพูดตัดบทจากหน้าประตูอย่างเด็ดขาด

"ไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้แล้วเหรอคะ? หนูนั่งแท็กซี่ยังจะดีกว่า..."

"จะให้บัญญัติไปส่ง หรือจะให้แม่อายัดบัตรเครดิตเดือนนี้?" คำขู่เรื่องบัตรเครดิตได้ผลทันที คุณหนูกัญญาทำหน้างอ แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับก่อนจะปิดอย่างแรง

ตลอดทางไปมหาวิทยาลัยที่อยู่ใจกลางเมือง คุณหนูกัญญาง่วนอยู่กับโทรศัพท์ บางทีก็จิ๊ปากหงุดหงิดหรือพึมพำด่าเบาๆ

หางตาของผมแอบมองเธอเป็นระยะ เพราะท่านั่งที่ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไปพาดแผงหน้าปัดนั้นชวนทดสอบสมาธิจริงๆ ต้นขาขาวเนียนของเธอโผล่ให้เห็นชัดจากด้านข้าง

"เฮ้ย! ขับระวังหน่อยสิ มามองอะไรขาฉัน?" คุณหนูกัญญาฉุนเฉียวใส่ทันทีโดยไม่หันมา เหมือนมีตาอยู่รอบหัว

ผมสะดุ้งจนเกือบไปเหยียบคันเร่ง "เอ่อ คือ ผมมองกระจกข้างซ้ายน่ะครับ มันเอียงเข้ามานิดหน่อย อีกอย่างคุณหนูนั่งแบบนั้น ผมกลัวว่าจะขาชาแล้วเดินกะเผลกเข้ามหาวิทยาลัยน่ะครับ"

"ข้ออ้าง! ไอ้คนขับลามก ผู้ชายก็เหมือนกันหมด เห็นอะไรโผล่มานิดหน่อยก็จ้องไม่เลิก!"

คุณหนูกัญญาลดขาลง แต่กลับไขว่ห้างในท่าที่ทำให้กระโปรงยิ่งรัดแน่นจนเน้นสะโพก "ขับรถดีๆ ล่ะ อย่าขับกระตุกหรือเร่งมั่วๆ ฉันไม่ชอบ!”

ผมจึงขับอย่างระมัดระวัง พยายามพิสูจน์ว่าผมไม่ใช่คนขับรถห่วยแตกอย่างที่เธอว่า

คุณหนูกัญญาเริ่มดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อาจเพราะกำลังวิดีโอคอลกับเพื่อน วางแผนปาร์ตี้คืนนี้ที่แม่ของเธอสั่งห้ามอย่างชัดเจน

"เออ แก ฉันโคตรเซ็งเลย แม่ฉันต้องให้คนขับใหม่มาส่ง สาบานนะ หมอนั่นดูแปลกๆ แต่หุ่นก็โอเคนะ มีกล้ามเหมือนกรรมกร แค่ผอมไปหน่อย อะไรไม่รู้ ดูน่าขยะแขยงอะ" เธอพูดผ่านโทรศัพท์ โดยไม่สนใจว่าผมได้ยินชัดเจน

ผมได้แต่ลูบอกตัวเอง

ทันใดนั้นรถบัสสีส้มคันใหญ่จากเลนรถบัสทางขวาก็ปาดเข้ามาอย่างรุนแรงโดยไม่เปิดไฟเลี้ยว

รถบัสหักพวงมาลัยเข้าซ้ายเพื่อหลบมอเตอร์ไซค์ และตรงเข้ามาทางหน้ารถซีดานของเรา ระยะห่างเหลือแค่นิดเดียว

"กรี๊ดดด!!!" คุณหนูกัญญากรีดร้องลั่น โทรศัพท์หลุดจากมือ

สัญชาตญาณที่ฝึกมาจากการหลบวัวข้ามถนนและหลุมบ่อในหมู่บ้านของผมทำงานทันที

เท้าผมเหยียบเบรกสุดแรงแต่ไม่ถึงกับล้อล็อก ขณะเดียวกันมือก็หักพวงมาลัยไปทางซ้ายเล็กน้อยเพื่อเปิดช่อง แล้วรีบหักกลับให้ตรงทันทีที่รถบัสผ่านไป

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
تعليقات (1)
goodnovel comment avatar
Sekson Khamtonvong
เยื้อหาหนังสือดีชวนให้ติดตามอ้าน
عرض جميع التعليقات

أحدث فصل

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 576

    ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าสุดแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลือง รอยสักมังกรโผล่ออกมาให้เห็นชัดจากใต้คอเสื้อยืดสีดำรัดติ้วของเขาสายตาของนักเลงคนนั้นจ้องเขม็งตรงไปที่ดารา ราวกับว่าเช้านี้เจอเป้าหมายหลักที่ตามล่าอยู่แล้วเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ชายน่าสงสัยที่มาขวางทาง อนันท์ก็ขยับตัวตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็วทันที ชายหนุ่มยืนตัวตรงบังร่างของดาราไว้ด้านหลังของเขาอย่างมิดชิด"ว้าว มีเหยื่ออ่อนๆ โผล่มาถึงคณะเราเลยนี่ ขอเก็บค่าคุ้มครองเป็นเงินบริจาคงานดนตรีคณะเดือนหน้าได้ไหม?" นักเลงหน้าดุคนนั้นพูดขู่พลางยื่นมือขวาออกมา"เงินบริจาคงานมหาวิทยาลัยมันเป็นความสมัครใจ แล้วก็ต้องมีหนังสือทางการจากอธิการบดี พวกนายเป็นทีมงานทางการของงาน หรือเป็นนักเลงลานจอดรถที่กำลังหาเงินซื้อบุหรี่กันแน่?" อนันท์ตอบกลับพลางจ้องตรงไปข้างหน้า"ปากดีนักนะไอ้เด็กปีหนึ่ง! เด็กวิศวะเครื่องกลกล้ามาหาเรื่องในถิ่นคณะเศรษฐศาสตร์งั้นเหรอ?!" นักเลงคนที่สองขู่เสียงแข็ง ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวพร้อมถลึงตาใส่อย่างดุดัน"เช้านี้ฉันไม่ได้อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น หลบทางฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกนายทุกคนจะต้องเสียใจที่มายุ่งกับฉัน"กลุ่มรีดไถ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 575

    "พี่บัญญัติน่ะสัญชาตญาณปกป้องครอบครัวแรงมากเลยนะ ดารา ฉันเข้าใจแหละว่าทำไมตอนแรกที่ฉันไปรับเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเมื่อเดือนก่อน เขาถึงทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้น" อนันท์ตอบกลับด้วยความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มาก"ใช่ ตั้งแต่ที่ไพโรจน์บุกทำร้าย พี่ก็ยิ่งหวงความปลอดภัยของพวกเราทุกคนเวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้นแต่จริงๆ เธอก็ใจกล้าเหมือนกันนะ ไม่หงอตอนโดนเขาสอบสวนหนักๆ ในห้องนั่งเล่น""จะกลัวไปทำไม ในเมื่อเจตนาของฉันดีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? ฉันก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอ โดยไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรทั้งนั้น"เมื่อได้ยินคำสารภาพที่จริงใจและกล้าหาญนั้น ใบหน้าของดาราก็แดงระเรื่อขึ้นทันทีหลังแผ่นกระจกหมวกกันน็อก เด็กสาวที่ปกติมักจะคิดอย่างมีเหตุผลและดูแข็งๆ คนนี้ ค่อยๆ เริ่มใจอ่อนลงเพราะความจริงใจของชายหนุ่ม เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น และจับชายเสื้อแจ็กเก็ตเดนิมของอนันท์ไว้แน่น"เอ้อ อนันท์ เธอเรียนวิศวะเครื่องกลใช่ไหม แล้ววิทยานิพนธ์ของเธอตอนนี้ไปถึงบทไหนแล้ว?" ดาราถาม ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องจากคำหวานเมื่อครู่"เพิ่งเข้าบทที่สามเอง ดารา ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก กำลังคิดเรื่องการออกแบบต้นแบบเครื่องบดขยะพลาสติกสำหรับสอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 574

    ที่บ้านพักคุ้มครอง บรรยากาศยามเช้าดูค่อนข้างวุ่นและคึกคักมาก ดารากำลังเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งขึ้น สาวอัจฉริยะคนนี้ต้องรีบไปจัดการงานเอกสารที่เหลือของการสอบซ่อมซึ่งถูกเลื่อนออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอยืนหันหน้าเข้าหากระจกในห้องนอน เพื่อจัดเสื้อเชิ้ตผ้าสักหลาดกับกางเกงยีนขายาวให้เรียบร้อยทันใดนั้น ก็มีเสียงดังกระหึ่มของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์สปอร์ตมาจากด้านนอก เสียงรถสองล้อนั้นทำลายความเงียบของหมู่บ้านพวกเราอย่างกะทันหัน มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดลงอย่างแม่นยำมากตรงหน้าประตูรั้วเหล็กของลานด้านนอกดารารีบคว้ากระเป๋าเป้ แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากประตูหลัก ที่น่าสนใจคืออนันท์มารับตรงเวลาตามที่ทั้งสองคนนัดกันไว้เมื่อคืนชายหนุ่มคนนั้นแต่งตัวสบายๆ ด้วยแจ็กเก็ตเดนิมสีฟ้าซีดที่พอดีตัว มือของเขาถือหมวกกันน็อกสำรองสีดำที่เตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับผู้โดยสารของเขาในเช้านี้"สวัสดีตอนเช้าครับ น้าชบา! ผมขออนุญาตมารับดาราไปจัดการเอกสารที่มหาวิทยาลัยก่อนนะครับ" อนันท์ทักทายด้วยเสียงชัดเจนนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลคนนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรมากจากหลังแฮนด์มอเตอร์ไซค์ เขาตั้งใจเปิดกระจกหมวกก

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 573

    "พ่อผมชอบร้องเพลงลูกทุ่งดังดุตในรถจริงๆ เหรอครับ? ทั้งที่เวลาอยู่บ้าน พ่อผมนี่ท่าทางแข็งทื่อมากเลยนะ" ผมตอบกลับพลางหัวเราะออกมาเต็มที่เมื่อได้ยินแบบนั้น"นั่นแหละอีกด้านหนึ่งของพ่อเธอ ที่จะเห็นได้เฉพาะตอนอยู่นอกบ้าน ท่านน่ะจริงๆ แล้วเป็นคนอารมณ์ขันมาก แล้วก็เป็นกันเองกับลูกน้องสุดๆ""ดูเหมือนนิสัยอารมณ์ขันของท่านจะถ่ายทอดมาถึงผมเต็มร้อยเลยนะครับลุง หลักฐานก็คือผมเองก็ชอบเล่นมุกแป้กๆ กับพวกเด็กๆ ที่ท่าเรือเหมือนกัน" ผมพูดแทรกพลางเอนศีรษะพิง"จริงที่สุดเลย ผมดีใจที่ได้กลับมารับใช้ครอบครัวนี้อีกครั้ง หลังจากแยกทางกันไปนาน"บทสนทนาเบาๆ ท่ามกลางรถติดในเมืองหลวงนี้ส่งผลดีมาก ปฏิสัมพันธ์ครั้งนี้ยิ่งทำให้สายสัมพันธ์ทางใจระหว่างอดีตคนขับรถกับเจ้านายคนใหม่ของเขาแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อมาถึงอาคารสำนักงานสำนักงานใหญ่ ผมก็รีบลงจากรถแล้วก้าวเข้าไปยังล็อบบี้หลัก พี่ยอดทองนั่งรออยู่บนโซฟารับแขกตั้งแต่เช้านี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นถือแฟ้มกองหนึ่งที่มีรายงานการเงินไตรมาสล่าสุดอยู่ข้างใน"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณบัญญัติ! นี่คือรายงานกำไรสุทธิของบริษัทขนส่งสินค้าของเราเดือนนี้ ผมเตรียมไว้ละเอียดแล้วครับ" พี่ยอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 572

    มือของผมเปลี่ยนไปเปิดกระดาษสีหม่นแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อยใต้รูปถ่ายนั้น ตัวหนังสือบนกระดาษดูเหมือนจะเป็นคำขู่ชั้นต่ำจากพวกนักเลงรับจ้างที่เหลือของไพโรจน์ ซึ่งยังลอยนวลอยู่นอกคุก"พวกแกไม่มีวันรอดไปแย่งสมบัตินั่นได้จนถึงวันแต่งงานหรอก" ผมกระซิบอ่านข้อความตัวพิมพ์ใหญ่สีแดงเรียงกันยาวเหยียดนั้นในใจไอ้สารเลว การก่อกวนทางจิตวิทยาชั้นต่ำแบบนี้ดูเหมือนคงยังไม่หยุดลงในเร็วๆ นี้แน่ ผมฉีกกระดาษคำขู่นั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยนิ้วทั้งสิบ ก่อนจะรีบเปิดช่องหน้าต่างรถทันที แล้วโยนมันลงถังขยะสาธารณะพอดีตอนรถหยุดติดไฟแดงที่สี่แยกผมจงใจทำลายหลักฐานคำขู่ที่จับต้องได้นี้ เพื่อไม่ให้กระตุ้นความตื่นตระหนกของลลิตาก่อนถึงวันแห่งความสุขของเธอ ครอบครัวเราเพิ่งชนะวิกฤตหนักครั้งหนึ่งในวันนี้ และผมปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่จะเพิ่มภาระความคิดให้พวกเขาในคืนนี้"บัญญัติ เมื่อกี้นายทิ้งเศษกระดาษอะไรออกไปทางช่องหน้าต่างรถน่ะ?" ลลิตาถามขึ้นกะทันหัน พลางโน้มตัวมาข้างหน้าจากเบาะแถวที่สองและจ้องใบหน้าด้านข้างของผม"ก็แค่โบรชัวร์เงินกู้ธนาคารที่มีคนแจกให้ตรงไฟแดงตอนเที่ยงน่ะ ลลิตา ถ้าเก็บไว้ในนี้ต่อก็รกช่องเก็บ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 571

    "ทำได้ดีมาก ปล่อยให้ข้อมูลดิจิทัลของเราปิดปากสกปรกๆ ของพวกปล่อยข่าวปลอมพวกนั้นตอนบ่ายนี้เอง" ผมพูด พลางตบไหล่น้องคนเล็กเบาๆเวลาค่อยๆ เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความกังวลภายในล็อบบี้คณะเศรษฐศาสตร์ ในที่สุดผลการสอบสวนภายในก็ถูกประกาศในเย็นวันนั้น โดยไม่ต้องรอให้ข้ามวัน เสียงของประธานคณะกรรมการจริยธรรมดังชัดเจนขึ้นผ่านลำโพงของอาคารอธิการบดีมหาวิทยาลัย"จากผลการตรวจสอบข้อมูลดิจิทัลและคำให้การของทีมผู้ตรวจสอบอิสระประจำพื้นที่ นักศึกษาหญิงอัญชัญถูกประกาศว่าบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ ทางเราไม่พบการปลอมแปลงคะแนนในกระบวนการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาคนนี้แต่อย่างใด"ประกาศอย่างเป็นทางการนั้นทำให้เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นเบาๆ จากทางกลุ่มของพวกเราทันที ชื่อของอัญชัญถูกล้างมลทินออกจากบัญชีดำของคณะอย่างเป็นทางการในวันนี้แล้ว น้องสาวต่างแม่ของผมได้รับอนุญาตให้เดินหน้าตารางสอบวิทยานิพนธ์ตามกำหนดเดิมทันที โดยไม่มีอุปสรรคด้านขั้นตอนเอกสารอีกต่อไป"แล้วชะตาของอาจารย์กรรมการที่ตั้งใจกล่าวหาอัญชัญว่าติดสินบนเมื่อเช้านี้จะเป็นยังไงต่อคะ พี่บัญญัติ?" ดาราถามอย่างสงสัย พลางจ้องลำโพงบนผนังด้านบนไ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 6

    "ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 5

    เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 3

    คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 2

    หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status