تسجيل الدخولผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าสุดแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลือง รอยสักมังกรโผล่ออกมาให้เห็นชัดจากใต้คอเสื้อยืดสีดำรัดติ้วของเขาสายตาของนักเลงคนนั้นจ้องเขม็งตรงไปที่ดารา ราวกับว่าเช้านี้เจอเป้าหมายหลักที่ตามล่าอยู่แล้วเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ชายน่าสงสัยที่มาขวางทาง อนันท์ก็ขยับตัวตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็วทันที ชายหนุ่มยืนตัวตรงบังร่างของดาราไว้ด้านหลังของเขาอย่างมิดชิด"ว้าว มีเหยื่ออ่อนๆ โผล่มาถึงคณะเราเลยนี่ ขอเก็บค่าคุ้มครองเป็นเงินบริจาคงานดนตรีคณะเดือนหน้าได้ไหม?" นักเลงหน้าดุคนนั้นพูดขู่พลางยื่นมือขวาออกมา"เงินบริจาคงานมหาวิทยาลัยมันเป็นความสมัครใจ แล้วก็ต้องมีหนังสือทางการจากอธิการบดี พวกนายเป็นทีมงานทางการของงาน หรือเป็นนักเลงลานจอดรถที่กำลังหาเงินซื้อบุหรี่กันแน่?" อนันท์ตอบกลับพลางจ้องตรงไปข้างหน้า"ปากดีนักนะไอ้เด็กปีหนึ่ง! เด็กวิศวะเครื่องกลกล้ามาหาเรื่องในถิ่นคณะเศรษฐศาสตร์งั้นเหรอ?!" นักเลงคนที่สองขู่เสียงแข็ง ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวพร้อมถลึงตาใส่อย่างดุดัน"เช้านี้ฉันไม่ได้อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น หลบทางฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกนายทุกคนจะต้องเสียใจที่มายุ่งกับฉัน"กลุ่มรีดไถ
"พี่บัญญัติน่ะสัญชาตญาณปกป้องครอบครัวแรงมากเลยนะ ดารา ฉันเข้าใจแหละว่าทำไมตอนแรกที่ฉันไปรับเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเมื่อเดือนก่อน เขาถึงทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้น" อนันท์ตอบกลับด้วยความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มาก"ใช่ ตั้งแต่ที่ไพโรจน์บุกทำร้าย พี่ก็ยิ่งหวงความปลอดภัยของพวกเราทุกคนเวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้นแต่จริงๆ เธอก็ใจกล้าเหมือนกันนะ ไม่หงอตอนโดนเขาสอบสวนหนักๆ ในห้องนั่งเล่น""จะกลัวไปทำไม ในเมื่อเจตนาของฉันดีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? ฉันก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอ โดยไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรทั้งนั้น"เมื่อได้ยินคำสารภาพที่จริงใจและกล้าหาญนั้น ใบหน้าของดาราก็แดงระเรื่อขึ้นทันทีหลังแผ่นกระจกหมวกกันน็อก เด็กสาวที่ปกติมักจะคิดอย่างมีเหตุผลและดูแข็งๆ คนนี้ ค่อยๆ เริ่มใจอ่อนลงเพราะความจริงใจของชายหนุ่ม เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น และจับชายเสื้อแจ็กเก็ตเดนิมของอนันท์ไว้แน่น"เอ้อ อนันท์ เธอเรียนวิศวะเครื่องกลใช่ไหม แล้ววิทยานิพนธ์ของเธอตอนนี้ไปถึงบทไหนแล้ว?" ดาราถาม ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องจากคำหวานเมื่อครู่"เพิ่งเข้าบทที่สามเอง ดารา ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก กำลังคิดเรื่องการออกแบบต้นแบบเครื่องบดขยะพลาสติกสำหรับสอ
ที่บ้านพักคุ้มครอง บรรยากาศยามเช้าดูค่อนข้างวุ่นและคึกคักมาก ดารากำลังเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งขึ้น สาวอัจฉริยะคนนี้ต้องรีบไปจัดการงานเอกสารที่เหลือของการสอบซ่อมซึ่งถูกเลื่อนออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอยืนหันหน้าเข้าหากระจกในห้องนอน เพื่อจัดเสื้อเชิ้ตผ้าสักหลาดกับกางเกงยีนขายาวให้เรียบร้อยทันใดนั้น ก็มีเสียงดังกระหึ่มของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์สปอร์ตมาจากด้านนอก เสียงรถสองล้อนั้นทำลายความเงียบของหมู่บ้านพวกเราอย่างกะทันหัน มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดลงอย่างแม่นยำมากตรงหน้าประตูรั้วเหล็กของลานด้านนอกดารารีบคว้ากระเป๋าเป้ แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากประตูหลัก ที่น่าสนใจคืออนันท์มารับตรงเวลาตามที่ทั้งสองคนนัดกันไว้เมื่อคืนชายหนุ่มคนนั้นแต่งตัวสบายๆ ด้วยแจ็กเก็ตเดนิมสีฟ้าซีดที่พอดีตัว มือของเขาถือหมวกกันน็อกสำรองสีดำที่เตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับผู้โดยสารของเขาในเช้านี้"สวัสดีตอนเช้าครับ น้าชบา! ผมขออนุญาตมารับดาราไปจัดการเอกสารที่มหาวิทยาลัยก่อนนะครับ" อนันท์ทักทายด้วยเสียงชัดเจนนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลคนนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรมากจากหลังแฮนด์มอเตอร์ไซค์ เขาตั้งใจเปิดกระจกหมวกก
"พ่อผมชอบร้องเพลงลูกทุ่งดังดุตในรถจริงๆ เหรอครับ? ทั้งที่เวลาอยู่บ้าน พ่อผมนี่ท่าทางแข็งทื่อมากเลยนะ" ผมตอบกลับพลางหัวเราะออกมาเต็มที่เมื่อได้ยินแบบนั้น"นั่นแหละอีกด้านหนึ่งของพ่อเธอ ที่จะเห็นได้เฉพาะตอนอยู่นอกบ้าน ท่านน่ะจริงๆ แล้วเป็นคนอารมณ์ขันมาก แล้วก็เป็นกันเองกับลูกน้องสุดๆ""ดูเหมือนนิสัยอารมณ์ขันของท่านจะถ่ายทอดมาถึงผมเต็มร้อยเลยนะครับลุง หลักฐานก็คือผมเองก็ชอบเล่นมุกแป้กๆ กับพวกเด็กๆ ที่ท่าเรือเหมือนกัน" ผมพูดแทรกพลางเอนศีรษะพิง"จริงที่สุดเลย ผมดีใจที่ได้กลับมารับใช้ครอบครัวนี้อีกครั้ง หลังจากแยกทางกันไปนาน"บทสนทนาเบาๆ ท่ามกลางรถติดในเมืองหลวงนี้ส่งผลดีมาก ปฏิสัมพันธ์ครั้งนี้ยิ่งทำให้สายสัมพันธ์ทางใจระหว่างอดีตคนขับรถกับเจ้านายคนใหม่ของเขาแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อมาถึงอาคารสำนักงานสำนักงานใหญ่ ผมก็รีบลงจากรถแล้วก้าวเข้าไปยังล็อบบี้หลัก พี่ยอดทองนั่งรออยู่บนโซฟารับแขกตั้งแต่เช้านี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นถือแฟ้มกองหนึ่งที่มีรายงานการเงินไตรมาสล่าสุดอยู่ข้างใน"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณบัญญัติ! นี่คือรายงานกำไรสุทธิของบริษัทขนส่งสินค้าของเราเดือนนี้ ผมเตรียมไว้ละเอียดแล้วครับ" พี่ยอ
มือของผมเปลี่ยนไปเปิดกระดาษสีหม่นแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อยใต้รูปถ่ายนั้น ตัวหนังสือบนกระดาษดูเหมือนจะเป็นคำขู่ชั้นต่ำจากพวกนักเลงรับจ้างที่เหลือของไพโรจน์ ซึ่งยังลอยนวลอยู่นอกคุก"พวกแกไม่มีวันรอดไปแย่งสมบัตินั่นได้จนถึงวันแต่งงานหรอก" ผมกระซิบอ่านข้อความตัวพิมพ์ใหญ่สีแดงเรียงกันยาวเหยียดนั้นในใจไอ้สารเลว การก่อกวนทางจิตวิทยาชั้นต่ำแบบนี้ดูเหมือนคงยังไม่หยุดลงในเร็วๆ นี้แน่ ผมฉีกกระดาษคำขู่นั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยนิ้วทั้งสิบ ก่อนจะรีบเปิดช่องหน้าต่างรถทันที แล้วโยนมันลงถังขยะสาธารณะพอดีตอนรถหยุดติดไฟแดงที่สี่แยกผมจงใจทำลายหลักฐานคำขู่ที่จับต้องได้นี้ เพื่อไม่ให้กระตุ้นความตื่นตระหนกของลลิตาก่อนถึงวันแห่งความสุขของเธอ ครอบครัวเราเพิ่งชนะวิกฤตหนักครั้งหนึ่งในวันนี้ และผมปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่จะเพิ่มภาระความคิดให้พวกเขาในคืนนี้"บัญญัติ เมื่อกี้นายทิ้งเศษกระดาษอะไรออกไปทางช่องหน้าต่างรถน่ะ?" ลลิตาถามขึ้นกะทันหัน พลางโน้มตัวมาข้างหน้าจากเบาะแถวที่สองและจ้องใบหน้าด้านข้างของผม"ก็แค่โบรชัวร์เงินกู้ธนาคารที่มีคนแจกให้ตรงไฟแดงตอนเที่ยงน่ะ ลลิตา ถ้าเก็บไว้ในนี้ต่อก็รกช่องเก็บ
"ทำได้ดีมาก ปล่อยให้ข้อมูลดิจิทัลของเราปิดปากสกปรกๆ ของพวกปล่อยข่าวปลอมพวกนั้นตอนบ่ายนี้เอง" ผมพูด พลางตบไหล่น้องคนเล็กเบาๆเวลาค่อยๆ เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความกังวลภายในล็อบบี้คณะเศรษฐศาสตร์ ในที่สุดผลการสอบสวนภายในก็ถูกประกาศในเย็นวันนั้น โดยไม่ต้องรอให้ข้ามวัน เสียงของประธานคณะกรรมการจริยธรรมดังชัดเจนขึ้นผ่านลำโพงของอาคารอธิการบดีมหาวิทยาลัย"จากผลการตรวจสอบข้อมูลดิจิทัลและคำให้การของทีมผู้ตรวจสอบอิสระประจำพื้นที่ นักศึกษาหญิงอัญชัญถูกประกาศว่าบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ ทางเราไม่พบการปลอมแปลงคะแนนในกระบวนการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาคนนี้แต่อย่างใด"ประกาศอย่างเป็นทางการนั้นทำให้เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นเบาๆ จากทางกลุ่มของพวกเราทันที ชื่อของอัญชัญถูกล้างมลทินออกจากบัญชีดำของคณะอย่างเป็นทางการในวันนี้แล้ว น้องสาวต่างแม่ของผมได้รับอนุญาตให้เดินหน้าตารางสอบวิทยานิพนธ์ตามกำหนดเดิมทันที โดยไม่มีอุปสรรคด้านขั้นตอนเอกสารอีกต่อไป"แล้วชะตาของอาจารย์กรรมการที่ตั้งใจกล่าวหาอัญชัญว่าติดสินบนเมื่อเช้านี้จะเป็นยังไงต่อคะ พี่บัญญัติ?" ดาราถามอย่างสงสัย พลางจ้องลำโพงบนผนังด้านบนไ
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที