تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4
أحدث فصل
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 372
ผมกับลลิตารีบก้าวเท้าออกจากห้องโดยสารของรถสีดำคันนี้ เราสองคนเดินเคียงกันผ่านพื้นระเบียงชั้นล่าง มุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าบ้าน ผมตั้งใจเลือกทางเข้าบ้านผ่านประตูด้านข้างที่เชื่อมต่อกับบริเวณครัวโดยตรง“ว้าว มีกลิ่นหอมของซุปไก่ลอยเข้ามาเตะจมูกฉันเต็มๆ เลย” ลลิตาพูดพลางสูดอากาศในห้องครัวเข้าไปลึกๆ “ใช่ กลิ่นเครื่องแกงน้ำซุปไก่นี่ทำให้ท้องผมร้องโครกคราก อยากได้ข้าวสวยสักจานมาเติมตอนนี้เลย” ผมตอบรับคำพูดของน้องสาวต่างสายเลือดคนนั้นเราสองคนได้รับการต้อนรับทันทีด้วยกลิ่นอาหารแสนอร่อยที่กระตุ้นความหิวในกระเพาะอย่างมากผมก้าวเดินนำลลิตาผ่านพื้นครัวที่สะอาด มุ่งหน้าไปยังห้องโถงกลางของบ้าน สายตาของผมจับภาพผู้หญิงสองคนที่กำลังยุ่งอยู่กับการถือสิ่งพิมพ์กระดาษเก่าๆ อยู่ตรงนั้นโดยอัตโนมัติ“แม่กับดาราสองคนกำลังยุ่งทำงานอะไรกันอยู่ นั่งบนพรมแบบนั้น? พวกเราสองคนเพิ่งถึงบ้าน แล้วก็เข้ามาทางประตูครัวหลังบ้านเมื่อกี้ แม่กับดาราดูยุ่งมากเลยนะ จ้องดูรูปถ่ายเก่าๆ เป็นสิบๆ แผ่นแบบนั้น หรือว่าดาราได้งานประดิษฐ์จากครูศิลปะที่โรงเรียนวันนี้เหรอ? ผมขอนั่งชิลๆ บนพรมขนนุ่มนี้ด้วยคนละกัน”ในห้องโถงกลางข
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 371
บริเวณลานดินที่จอดรถหน้าประตูสุสาน ผมเพิ่งเปิดประตูรถออก ลลิตาก็นั่งลงบนเบาะรถแทบจะพร้อมกันกับผมพอดี“ในที่สุดหลังก็ได้พิงเบาะนุ่มๆ ในรถสักที” ลลิตายืดแขนทั้งสองข้างขึ้น“ช่วยดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อยด้วยนะ ลลิตา” ผมดึงเข็มขัดนิรภัยของตัวเองพาดผ่านหน้าอกผมหยิบกุญแจโลหะออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเสียบหมุนในช่องสตาร์ต พอเครื่องรถติดก็รีบเข้าเกียร์หนึ่ง รถเก๋งสีดำคันนี้ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านอันร่มรื่น เพื่อกลับไปยังบ้านหลัก“ถนนลาดยางในหมู่บ้านเริ่มมืดแล้ว เพราะพระอาทิตย์ใกล้จะตกหมดแล้ว คุณคงเหนื่อยมากแน่ๆ หลังจากผ่านตารางกิจกรรมยาวๆ ของเราทั้งวัน พอถึงบ้านแล้วเราสองคนไปอาบน้ำอุ่นกันก่อนเลย จากนั้นค่อยไปกินข้าวเย็นด้วยกันกับดาราและแม่ที่โต๊ะอาหาร ผมก็หิวมากแล้ว อยากกินข้าวร้อนๆ กับไก่ทอดสักจาน”“ท้องฉันก็ร้องโครกครากมาตลอดตั้งแต่ตอนเดินอยู่ในสุสานแล้ว” หญิงสาวผมยาวบ่นพลางจับท้องตัวเองรถของผมยังคงแล่นไปตามถนนในหมู่บ้านที่ค่อนข้างหนาแน่น มุ่งหน้าไปยังถนนลาดยางสายหลักของเมืองหลวง ผมยังคงจดจ้องสายตามองตรงไปยังถนนด้านหน้ากระจกบังลมรถ“รถตู้ของยอดทองคงไปถึงลานหน้าสำน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 370
ในพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง เข่าของผมยังคงแนบอยู่บนดินแดงที่ค่อนข้างเปียกนี้“เรื่องสวดอธิษฐานของพวกเราเสร็จหมดแล้วเย็นนี้” ผมลุกขึ้นยืน เหยียดเข่าทั้งสองข้างให้ตรง“ฉันก็รู้สึกโล่งมากเหมือนกันหลังจากได้สวดอธิษฐานเมื่อกี้ ใจนายคงสงบขึ้นเยอะแล้วใช่ไหม? งั้นเราสองคนรีบเดินกลับไปที่รถเก๋งสีดำของนายกันเถอะ อากาศเย็นในสุสานนี่เริ่มหนาวแล้ว”ผมค่อยๆ จับข้อมือผู้หญิงคนนี้ แล้วพาเดินออกห่างจากบริเวณเนินดินหลุมศพนั้น เขาชวนลลิตากลับไปที่รถเก๋งซึ่งจอดอยู่ไกลออกไปใกล้บริเวณประตู พวกเราเดินไปตามทางดินแดง มุ่งหน้าไปยังถนนลาดยาง“ระวังตอนเหยียบดินแฉะตรงข้างๆ นั้นนะ ลลิตา” ผมชี้ไปที่แอ่งน้ำสีน้ำตาลตรงหน้าพวกเรา“อืม ฉันเห็นแอ่งโคลนเปียกตรงนั้นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ ฉันจะเหยียบฝั่งดินที่มีหญ้าตรงนี้แทน รองเท้าจะได้ไม่เปื้อนคราบสกปรก”พวกเราเดินต่อไปผ่านพื้นที่ว่างซึ่งก่อนหน้านี้รถรถเอสยูวีสีดำจอดดับเครื่องอยู่ ตอนเดินผ่านจุดจอดรถของคุณฤทธิ์เมื่อกี้ บัญญัติเห็นรอยล้อรถที่ค่อนข้างลึกบนดินโคลน ลายดอกยางของรถสี่ล้อนั้นเห็นได้ชัดมาก กดลงบนพื้นดินที่นุ่มมากแห่งนี้“เมื่อกี้รถของคุณฤทธิ์จอดอยู่บนพื้นหญ้าฝั่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 369
ในเวลาเดียวกัน คุณฤทธิ์ก็รีบเดินไปที่รถของตัวเองพลางจับหูขวาไว้ ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตซาฟารีสีเข้มคนนี้ยังคงใช้นิ้วชี้ซ้ายกดใบหูของตัวเองไว้ไม่หยุดหลังจากได้สัญญาณที่เสถียรแล้ว ชายวัยกลางคนคนนี้ก็เริ่มขยับริมฝีปากทั้งสองข้างเพื่อพูดออกมา“ฮัลโหล เสียงของฉันจากอุปกรณ์สื่อสารนี้เชื่อมต่อเข้าระบบอุปกรณ์ของกองบัญชาการใหญ่บนเกาะทางนั้นได้เสถียรแล้วหรือยังครับ?” คุณฤทธิ์พูดเสียงเบามาก รายงานกับใครบางคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง“คลื่นเสียงของนายเข้ามาถึงหูฉันแล้ว ระดับเสียงชัดเจนมาก ฤทธิ์” เสียงทุ้มหนักของชายวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งตอบกลับมาจากอุปกรณ์ลำโพงขนาดจิ๋วนั้นทันที“ผมขอรายงานความคืบหน้าสถานการณ์ความปลอดภัยในพื้นที่โดยตรงจากลานถนนของหมู่บ้านชานเมืองตอนเย็นนี้ครับ อินทรีอยู่ในสายตาการเฝ้าระวังของผมอย่างปลอดภัยมาก ไม่มีอวัยวะส่วนไหนได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว เด็กผู้ชายรหัสอินทรีเพิ่งเดินทางมาถึงพื้นที่เยี่ยมสุสานของหมู่บ้าน โดยไม่มีอุปสรรคบนถนนจากพวกโจรภายนอกเลยแม้แต่น้อย ผมยังได้ทำหน้าที่จัดสภาพกองดินบนหลุมศพให้เรียบร้อยสะอาดก่อนที่ฝีเท้าของเขาจะมาถึงที่นี่แล้วด้วยครับ”ชายที่อยู่อีกฝั่งของส
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 368
พวกเราสองคนค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหลุมศพของแม่สุนันผมวางพื้นรองเท้าทั้งสองข้างให้ขนานกันอย่างมากบนพื้นดินที่ค่อนข้างเปียกนี้ ผู้หญิงที่อยู่ข้างผมก็พับเข่าทั้งสองข้างอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ปลายกระโปรงของนายแตะโดนแอ่งโคลน“กางเกงผ้าที่นายใส่อยู่มันปลอดภัยจริงๆ เหรอ ถ้าต้องนั่งยองๆ นานๆ บนพื้นสุสานแบบนี้” ลลิตาถามพลางมองรอยพับกางเกงขายาวของผม“กางเกงผ้าตัวนี้ทรงค่อนข้างหลวมพอให้นั่งยองๆ แบบนี้ได้อยู่แล้ว คุณโฟกัสจัดปลายกระโปรงยาวของคุณให้ดีเถอะ จะได้ไม่โดนโคลนที่กระเด็นอยู่บนพื้นนี้โดยตรง เราสองคนคงใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีในการสวดบทภาวนายาวๆ ทั้งหมดนี้ให้จบ พอเรื่องสวดส่งคำอธิษฐานเสร็จแล้ว เราจะเดินกลับไปที่เบาะในรถเก๋งตรงนั้นทันที”“ฉันจัดปลายกระโปรงทำงานตัวนี้ขึ้นมาถึงเหนือเข่าเรียบร้อยแล้วนะ บัญญัติ” น้องสาวต่างสายเลือดของผมรายงานตอบคำสั่งที่ผมเพิ่งพูดไป“อืม คุณฤทธิ์ตั้งใจมากจริงๆ ที่ซื้อดอกไม้สดมาเต็มตะกร้าเพื่อเอามาโรยบนหลุมศพแม่ผมเมื่อตอนเที่ยง คุณเทน้ำกุหลาบลงบนหน้าดินร่วนๆ นี้ช้าๆ ได้เลยตอนนี้ ผมก็จะรดน้ำหอมในขวดของผมไปทางแนวหญ้าสีเขียวใกล้ป้ายหลุมศพไม้นั่นเหมือนก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 367
เหตุผลเรื่องความสัมพันธ์ของเพื่อนบ้านในอดีตนั้นฟังดูสมเหตุสมผลในระบบความคิดของผม แต่ท่าทางของคุณฤทธิ์ก็ยังดูน่าสงสัยในสายตาของผมอยู่ดี ชายวัยกลางคนคนนี้ยังคงวางมือขวาไว้ในท่ากำผ้าในกระเป๋ากางเกงแน่น“คุณมาที่นี่เพียงเพื่อสวดภาวนาให้ผู้ล่วงลับตรงหน้าป้ายหลุมศพนี้จริงๆ เหรอครับ? เมื่อกี้ผมเห็นชัดๆ ว่าคุณรีบยัดของน่าสงสัยบางอย่างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าผมเดินมาจากด้านหลัง”“น-นี่ก็แค่ผ้าเช็ดหน้าสกปรกๆ เอาไว้เช็ดเหงื่อบนหน้าผมเองครับ คุณบัญญัติ เมื่อกี้ผมใช้ผ้าหนาๆ ผืนนี้เช็ดเหงื่อบนหน้า แล้วก็รีบยัดใส่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง เพราะอายที่มันดูสกปรกตอนคุณบัญญัติมาที่นี่พอดีครับ”“งั้นคุณลองเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกงตอนนี้เลยครับ ผมอยากตรวจดูผ้านั่นด้วยตาตัวเองตอนนี้”ลลิตารีบใช้สองมือจับแขนผมไว้แน่น “พอเถอะ นายไม่ต้องระแวงคุณฤทธิ์มากเกินไปขนาดนั้นก็ได้เย็นนี้ เขาก็อายุมากแล้ว แล้วก็สะดุ้งง่ายถ้ามีคนเดินมาจากข้างหลังแบบกะทันหัน เจตนาที่เขามาที่นี่ก็ดีมากจริงๆ เพื่อมาสวดภาวนาให้หลุมศพของแม่บุญธรรมนายไง”ผมค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกจากปอดอย่างช้าๆ เพื่อลดระดับค
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
قد تعجبك أيضًا
บทเพลงแห่งความเงียบ(The Symphony of Silence)
theoneyoulove1.2K وجهات النظرจอมอสูรคลั่งอันดับหนึ่ง
อู๋ซิน65.3K وجهات النظرเกลียดที่สุด หยุดที่รัก
ฮาลาปัญ2.0K وجهات النظرแพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา
เจ้าสำนัก278 وجهات النظرผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย291.1K وجهات النظرเทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.2K وجهات النظرหายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว
จิ้งไห่จวินเจี๋ยตู้สื่อ87.8K وجهات النظرแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.2K وجهات النظر
