EPISODE 04 : DEMON PUB

[JESUS’S PART]

01.00 น.

-DEMON PUB-

“คุณจีซัสสวัสดีครับ” เสียงไอ้ริวลูกน้องคนสนิทของเฮียดีนพี่ชายของผมเอ่ยทักทายผมทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้องทำงานซึ่งอยู่ชั้นบนของผับ ผับแห่งนี้เป็นของเฮียดีนกับเฮียเบลซพวกเขาเป็นทั้งหุ้นส่วนกัน ส่วนผมเป็นน้องเจ้าของผับเท่านั้น

ปกติแล้วพวกเฮียจะเข้ามาที่นี่อาทิตย์ละหนึ่งวันสงสัยอาทิตย์นี้คงจะไม่เข้า เพราะดูจากที่ไอ้ริวเข้ามาเอาเอกสารแทนเฮียแบบนี้แสดงว่างานคงจะยุ่งกันอยู่แน่ๆ ชีวิตนักธุรกิจหนุ่มก็แบบนี้วันๆ อยู่แต่กับงานอีกไม่กี่ปีพวกเฮียก็จะ 30 ละยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเลย ‘ชีวิตจืดชืด...’

“ทำธุระของนายไปเถอะ” ผมบอกกับร่างสูงก่อนจะเดินเข้าไปหยิบของใช้ในห้องนอนซึ่งอยู่ด้านหลังของห้องนี้

“ครับ” 

ผมหยิบถุงยางออกจากมาจากลิ้นชักก่อนจะเดินออกไปยังที่นั่งประจำของตัวเองซึ่งมีไอ้แดนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“เหมือนเดิมนะครับเฮีย”

“เออ”

ผมมองออกยังชั้นร่างที่ตอนนี้บรรดานักท่องราตรีต่างพากันขยับกันไปมาตามจังหวะของเสียงดนตรี ปกติวันธรรมดาผับแห่งนี้ก็มีผู้คนมากหน้าหลายตาพากันมาใช้บริการอยู่แล้ว แต่เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุดจึงไม่แปลกที่ค่ำคืนนี้จะมีนักท่องราตรีมากกว่าทุกวัน ผมหยิบแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมากระดกจนหมดก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง

“เต็มที่เลยเฮีย”

“เสือก”

“พี่จีซัสไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” ร่างบางเอ่ยทักทายผมเสียงหวาน ก่อนที่ร่างอรชรในชุดเดรสสีแดงเพลิงจะเดินเข้ามาลูบไล้ที่อกแกร่งของผม เธอค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นจนหน้าอกที่ใหญ่เกินตัวของเธอชนเข้ากับอกแกร่งของผมเบาๆ อย่างยั่วยวน

“หึ” ผมโอบเอวบางของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ไม่ไกล

ตับ! ตับ! ตับ!

“อ๊ะ อ้าส์”

ตับ! ตับ! ตับ!

“จะ จีซัส บะ เบาๆ อ๊ะ อ๊าส์”

“เงียบน่า อ่าส์” ผมครางออกมาเบาๆ พร้อมกับดึงท่อนเอ็นออกมาก่อนชักอีกสามสี่ที ผมดึงถุงยางที่สวมท่อนเอ็นของผมออกก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะที่อยู่ไม่ไกล ผมดึงกางเกงขึ้นมาสวมตามเดิมก่อนจะเดินออกมาอย่างไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

“เธอ!” ผมชะงักไปเล็กน้อยพร้อมกับร้องเรียกร่างบางตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ เธอยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับมองมาที่ผมอย่างอึ้งๆ เช่นกัน ยัยหนูผีที่เดินไม่เป็นนี่น่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง ผมมองชุดพนักงานเสิร์ฟที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ตั้งแต่หัวจรดเท้ายัยนี่เป็นพนักงานที่นี่งั้นเหรอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

“คะ คุณเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง” เธอถามผมเสียงสั่น พร้อมกับมองไปที่ด้านหลังของผมด้วยสายตาที่ยังคงอึ้งไม่หาย

“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่า เธอเข้ามาทำอะไรที่นี่” ผมเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปนิ่งๆ

“นะ นี่ห้องน้ำหญิง” เธอเอ่ยบอกกับผมเสียงสั่นๆ สายตาตอนนี้ที่เธอมองมาที่ผมราวกับเธอกำลังกลัว บางที่ผมก็สงสัยว่าในสายตาคนอื่นผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะ ทำไมหลายๆคนถึงได้กลัวผมถึงขนาดไม่กล้าสบตากับผมด้วยซ้ำ

“หึ” ผมเดินชนไหล่บางของเธอเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นมายังโต๊ะของตัวเองที่อยู่ชั้นบนซึ่งเป็นส่วนของโซนวีไอพี โซนนี้จะไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านสักเท่าไหร่ซึ่งมันก็เป็นอะไรที่ผมชอบมาก ถึงผมจะชอบแสงสีและชอบท่องราตรีเป็นชีวิตจริงใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะชอบอยู่ในที่ที่มีคนเยอะๆ

“เดนิส” ผมเรียกเดนิสผู้จัดการร้านที่กำลังเดินกลับมาจากส่งแขกวีไอพีของมันเรียบร้อยแล้ว

“ครับคุณจีซัส”

“ยัยนั้นเป็นใคร” ผมชี้ไปที่ยัยหนูผีที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ด้านล่าง เธอวิ่งไปโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ทีเห็นแล้วปวดหัวชะมัด

“น้องกะทิครับ เธอพึ่งเข้ามาทำงานวันนี้วันแรกน่ะครับ” เดนิสเอ่ยบอกกับผมอย่างนอบน้อม

“เออ มีอะไรก็ไปทำเถอะ” ผมเอ่ยบอกกับร่างสูงออกไปเสียงเรียบ พร้อมกับจ้องมองยัยหนูผีข้างล่างนิ่งๆ

“สนใจเหรอเฮีย...จัดเลยปะ” ไอ้แดนเอ่ยบอกกับผม ก่อนจะมองออกไปยังคนที่ผมกำลังจ้องอยู่

“แต่เดี๋ยวนะ นั่นมัน...”

“มึงรู้จัก?”

“ครับเฮียผมเคยเห็นเธอเดินอยู่แถวบ้านผม ถ้าผมจำไม่ผิดบ้านเธอน่าจะอยู่ในซอยเดียวกับบ้านเฮียปะ”

“...”

“น่ารักดีนะเว้ยเฮีย แต่น้องน่าจะดูเด็กเกินไปสำหรับเฮียนะผมว่า”

“หุบปาก กูไม่ได้พิศวาสยัยหนูผีนี่หรอกน่า” ผมบอกกับร่างสูงข้างๆออกไปอย่างหัวเสีย

...

“บ้านของยัยหนูผีอยู่แถวนี้จริงๆ สินะ” ผมขับรถมอเตอร์ไซค์ของไอ้แดนกลับมายังบ้านของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล สงสัยใช่ไหมว่าทำไมผมต้องขับมอเตอร์ไซค์แทนที่จะขับรถซุปเปอร์คาร์ลูกรักของตัวเอง ‘นั่นสิผมก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน’

“ไม่รู้จักเดินจริงๆสินะ” ผมมองร่างบางที่กำลังวิ่งเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของผมซักเท่าไหร่ บ้านของเธออยู่ปากซอยส่วนบ้านของผมอยู่ท้ายซอย

“หึ โลกกลมชะมัด”