หมอกับมาเฟีย

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เป็นโรงพยาบาลของตระกูลดังอย่างเจ้าสัวสุนทร แต่ตอนนี้เจ้าสัวสุนทรได้จากไปแล้ว โรงพยาบาลจึงตกอยู่ในมือของนายแพทย์หนุ่มทัชชกร ทายาทคนเดียวของเจ้าสัวสุนทรกับคุณหญิงทองเปลวศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือด ทัชชกร ใจประเสริฐมากทรัพย์ หรือหมอหมา วัย 36 ปี ทายาทคนเดียวของโรงพยาบาล เป็นหัวหน้าแผนกพ่วงตำแหน่งผู้บริหารของโรงพยาบาลอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อพ่อจากไป เขาจึงได้นั่งแทนตำแหน่งท่านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ส่วนผู้เป็นแม่นั่งดำรงตำแหน่งรองประธานของโรงพยาบาลต่อจากเขาที่เป็นท่านประธานใหญ่ของโรงพยาบาล แม่ของเขาคุณหญิงทองเปลวเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบทางเดินปัสสาวะ ตอนนี้เกษียณอายุออกไปอยู่บ้านด้วยวัยหกสิบแปดปี“คนไข้หมดรึยังครับ” เขาถามเมื่อผู้ป่วยเดินออกไปจากห้องตรวจ วันนี้ตั้งแต่เช้าจนบ่ายได้พักแค่ตอนเที่ยงเอง“เดี๋ยวดูก่อนนะคะหมอหมาว่าหมดรึยัง” แล้วพยาบาลสาวผู้ทำงานติดตามคุณหมอมาได้สองปีก็เดินไปเปิดประตูห้องส่องหน้าออกไปส่องดูว่ายังมีคิวนั่งรอเข้าตรวจหน้าห้องไหม พอส่องดูแล้วก็ปิดประตูแล้วเดินกลับเข้ามารายงาน“หมดแล้วค่ะหมอหมา”“ครับ ขอบคุณที่เหนื่อยด้วยกันทั้งว

“แม่คะ แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวนิ่มโทรไป แม่เอื้องกับพ่อแดงไปอยู่บ้านน้าพิมพ์ก่อนนะคะ เดี๋ยวพวกเจ้าหนี้ทำร้ายเอาค่ะ อึก! ฮือ” ‘ได้ลูก แม่กับพ่อขอโทษนะลูกที่สร้างปัญหาให้ลูก’ “ทำไมแม่พูดแบบนั้นคะ เงินที่เป็นหนี้ก็เป็นเพราะนิ่มอยากเรียนต่อ แม่กับพ่อไม่ต้องคิดมากนะคะ” เธอบอกท่านแล้วกดวางสาย “หมอหมาจะให้นิ่มยืมเงินเหรอคะ แต่นิ่มไม่มีดอกเบี้ยให้นะคะ” เธอรีบเช็ดน้ำตาทิ้งแล้วกลืนก้อนสะอื้นไว้ในอก “นิ่มมีดอกเบี้ยให้ฉันอยู่แล้ว” เขารู้ว่าไม่ควรเอาเปรียบและฉวยโอกาสคนกำลังเดือดร้อน แต่ทำยังไงได้เขาก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว เขาเสียเงิน เธอก็ต้องมีสิ่งตอบแทนสิ อีกอย่างสองปีเขาเฝ้าจินตนาการมาตลอดว่าจะได้ลูบไล้ผิวขาวที่ซ่อนในชุดพยาบาลของนวิยา และวันนี้โอกาสมาถึงแล้ว มีหรือจะปล่อยให้หลุดมือไป “ที่นิ่มเหรอคะ” “ใช่ เธอมีดอกเบี้ยจ่ายฉันแน่นอน ว่าแต่เป็นหนี้เท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้หมดทั้งต้นทั้งดอก แล้วนิ่มค่อยมาผ่อนกับฉัน ฉันไม่ได้ใจโฉดแบบพวกนั้นหรอกนะ แต่ไม่รู้นิ่มจะตกลงไหม เพราะดอกเบี้ยฉันมันค่อนข้างพิเศษไม่เหมือนใคร” คำพูดของนายแพทย์หนุ่มทำให้นวิยาขมวดคิ้ว เขาพูด

“แต่ฉันรู้ไงพี่วันว่าไอ้หมอหมาของฉันน่ะมันดีแต่เปลือก มันน่ะหน้าเลือดตัวพ่อเชียวล่ะ ก็ดูแต่มันจำกัดเงินรายเดือนของฉันสิพี่วัน ดูลูกชายฉัน พ่อคนหน้าเลือด กระทั่งกับแม่ก็ควบคุมรายจ่าย ทั้งๆ ที่ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของมันคือฉันกับพ่อมันสร้างมาให้มันแท้ๆ” “คุณหญิงก็ชอบไม่ใช่เหรอจ๊ะ” “ก็...” นางเม้มปากแน่นเมื่อแม่บ้านพูดถูก นางชอบให้ลูกชายเผด็จการด้วยและควบคุมตัวเองแบบนี้ มันทำให้รู้สึกว่าสามียังอยู่กับนาง ทัชชกรถอดแบบนิสัยมาแบบผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้ว ชอบบงการชีวิตคนอื่นก็ที่หนึ่ง “เห็นไหม เนี่ยยาความดันนะคะ กินแล้วนอนกันค่ะ วันนี้ไม่มีละครสนุกให้ดู” วันเอ่ยบอกคุณหญิงของตนพร้อมส่งยื่นถ้วยยาที่เตรียมไว้ให้ “พี่วันก็กินยาไขมันตัวเองรึยังถึงได้มาเตรียมให้ฉัน” “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหญิง นังวิเตรียมให้ฉันแล้วจ้ะ” คุณหญิงทองเปลวทานยาความดันก่อนนอนตัวเองแล้วก็ลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อจะไปพักผ่อน ส่วนแม่บ้านคนสนิทเองก็ลุกเดินตามขึ้นไปส่งบนชั้นสองเวลา 20.00 น. มื้อเย็นเรียบง่ายเสร็จแล้ว นวิยาทำผัดมาม่าใส่ไข่และอกไก่ที่มีในตู้เย็น พอทำเสร็จคนตัวโตก็อาบน้ำเส

“อะ...อื้อ” ไม่รู้จะทำยังไงดี เธอไม่รู้ว่าจะแสดงตอบกลับยังไง ได้แต่ปล่อยให้เขาดูดลิ้นตัวเอง ตอนนี้เหมือนว่าจะขาดอากาศหายใจซะแล้ว เธอไม่เคยถูกจูบมาก่อน ไม่รู้ต้องหายใจยังไง จึงรีบดิ้นและบิดมือออกจากมือใหญ่ที่กดข้อมือเล็กทั้งสองตนไว้เหนือหัว“อะ...อื้อ แค่กๆ” เธอสำลักเมื่อปากหนาผละห่างให้เธอได้หายใจเอาอากาศเข้าปอด“ผ่อนคลายและเรียนรู้ แล้วนิ่มจะรู้ว่าควรทำยังไง ไม่ต้องเกร็งนะเด็กน้อยของหมอ” น้ำเสียงแหบพร่าดังลอดจากริมฝีปากหนา เขาอยากให้นวิยาผ่อนคลายจะได้ควบคุมการหายใจได้ จะได้ไม่สำลักแบบนี้และรู้สึกขาดอากาศหายใจยามถูกบดจูบหนักหน่วง“อือ...แต่หมอหมาคะ นิ่มรู้สึกอึดอัดและแปลกๆ ตอนหมอสอดลิ้นเข้ามาในปากนิ่ม” เธอพูดออกมาตรงๆ แม้จะเขินอายทัชชกรมองแก้มนวลแดงซับสีเลือดฝาดของเธอแล้วก็ยิ้มขำเอ็นดูพยาบาลสาวผู้ไร้เดียงสาของตนเอง พอได้เห็น ได้ใกล้ชิด ได้ทาบทับและบดจูบปากน้อยก็ยิ่งทำให้เขาอยากรู้ความลับภายในของเธอเสียแล้วว่าจะวิเศษแค่ไหน แค่คิดถึงตรงนี้ ใจเขาก็สั่นรัวเสียแล้ว“หมอนึกว่านิ่มจะบอกว่าลิ้นของหมอน่

เวลา 07.00 น.       ถึงจะเพิ่งได้นอนตอนตีสาม แต่เธอก็ยังคงตื่นเช้าเหมือนทุกวัน เจ็ดโมงเช้านวิยาตื่นลงจากเตียงแล้วมองดูคนที่นอนหลับสนิทบนเตียงเดียวกับตนเอง เธอไม่อยากเชื่อว่าเรื่องมันจะเกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน เมื่อวานยังคงเป็นแค่คุณหมอกับพยาบาล แต่พอวันนี้เธอกลับตกเป็นลูกหนี้สวาทของเขาไปเสียแล้ว       “อะ...เจ็บ” พอลงจากเตียงก็สูดปากร้องเจ็บกลางกายความเป็นสาวที่ถูกบุกรุกของตนเอง เธอพาร่างกายบอบช้ำของตนเองเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยแล้วเดินขา ‘ถ่าง’ ออกจากห้องไปห้องครัวขนาดเล็กของตนเองเพื่อทำมื้อเช้า เธอชอบทำมื้อเช้าทานก่อนจะไปทำงาน วันนี้ที่ห้องมีแขกด้วยต้องทำเพิ่มอีกหนึ่งที่ แม้จะเดินลำบากแต่ก็ไหว แล้วเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าโดน ‘เอาจนขาถ่าง’ มันเป็นยังไง       เวลาผ่านไปยี่สิบนาที มื้อเช้าก็เสร็จเรียบร้อย ไม่รู้ว่