บทที่ 2

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาสวมใส่ชุดสูทสากลสีดำเสื้อตัวในสีขาว กางเกงสีดำ เข็มขัดหัวเกลี้ยงรองเท้าขัดมัน เขาเปิดประตูออกมาทอดสายตามองชายหนุ่มผู้เป็นนายที่นอนเอกเขนกบนเตียงกว้าง ส่วนหญิงสาวที่ได้บำเรอเขาเมื่อคืนวานได้ออกไปจากห้องแล้วเมื่อชั่วโมงก่อน เพราะเขาต้องการการพักผ่อนแบบจริงจังสักที

“นายท่านครับ บริษัทเคเจคอร์ปอเรชั่นกรุปนำเราอยู่ที่ห้าล้านแล้วครับเหลือเวลาอีกสองนาทีจะปิดประมูล” เสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มนามว่าโยชิน บุญเลิศ นอกจากเขาจะเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดแม่นปืนตัวจับยาก อดีตของเขาเป็นทีมชาติกีฬายิงปืน โดยที่เจ้านายของเขาภูผาเป็นคนซื้อตัวมา เขายังเป็นเลขาส่วนตัวอีกด้วย

“เพิ่มไปอีกล้านหนึ่ง แล้วรอดู” นายของเขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงงัวเงียนอนกอดผ้าห่มที่เขาห่มปิดเรือนร่างอยู่ โยชินจึงกดเลขบนจอแมคบุ๊คไปที่สี่หมื่นสองร้อยเก้าสิบแปดพันล้านบาท

“เคเจยังเคาะขึ้นมาอีกล้านหนึ่งครับ”

“อีกกี่นาทีแล้ว”

“อีกหนึ่งนาทีครับท่าน”

“นับไปวินาทีที่ห้าสิบแปดเคาะอีกหนึ่งล้าน”

“ผมเคาะแล้วครับ นายท่านครับ เราปิดการซื้อขายบริษัททริมเมอร์แลนด์ได้สำเร็จแล้วครับ ในราคาสี่หมื่นสามพันล้านบาทครับ” โยชินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ

“นายท่านสุดยอดมากเลยค่ะ ป่านนี้คุณโดมคงหัวเสียน่าดู เห็นสายของเราแจ้งมาว่า บริษัทเคเจกรุปอยากได้บริษัททริมเมอร์แลนด์มานามากแล้ว และยังเคยไปขอซื้อบริษัทนี้มาหลายต่อหลายครั้ง แต่ว่าคุณวสันต์ไม่ยอมขาย แต่ว่าที่เขาขายเพราะเขาไปจับอุตสาหกรรมอวกาศยิงยานส่งกระสวย เห็นว่าไปได้ดีจึงขายบริษัทนี้ อีกทั้งบริษัททริมเมอร์ยังสัมปทานรายใหญ่ด้านคมนาคมของประเทศด้านการสื่อสาร นายได้มาแล้วเขาคงแค้นน่าดู” น้ำหนึ่งเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม หนึ่งผู้นี้เลขาที่บริษัท

“สิ่งที่ได้มามันคุ้มค่าที่เสียไป และยังทำให้ไอ้โดมเสียหน้าอีกครั้ง ยิงครั้งเดียวได้นกถึงสองตัว วันนี้ฉันเลี้ยงข้าวทั้งแผนกบริหารที่ทำงานหนักเพื่อบริษัทของเรา” นายของพวกเขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม พวกเขาต่างดีใจที่นายเลี้ยงข้าวในวันนี้

“น้ำหนึ่ง ขอบคุณแทนแผนกเลขาด้วยนะคะ ท่าน” น้ำหนึ่งเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“ไปเถอะ ฉันจะนอน แล้วอย่าลืมส่งรายงานให้ฉันเย็นนี้ด้วย”

“ค่ะท่าน” น้ำหนึ่งเอ่ยน้อมรับคำสั่งแล้วก้าวเดินออกไปทันที เหลือเพียงโยชินที่ยังอยู่ต่อเพื่อว่านายจะสั่งอะไร

“โยชิน ไอ้น่านมันอยู่ศูนย์วิจัยอาทิตย์หน้ามันบอกว่าจะมาออกรอบ ส่วนไอ้ทิวเขามันกลับมาหรือยัง” ภูผานายของเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ไอ้ดลมันไลน์บอกผมว่า ท่านรองออกมาปารีสแล้วครับตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วครับ” โยชินเอ่ยบอกเช่นนี้

“เย็นนี้มีคุยกับมีสเตอร์แบร์ เตรียมรถให้ฉันด้วย”

“ครับท่าน”