ตอนที่5

"ลองชิมอันนี้ดูนะคะคุณเฉิง" แพรพรรณทำหน้าที่ตักอาหารให้อีกคนอย่างรู้งาน คุณหญิงวาสนาแอบลอบยิ้มกับสามีเพราะคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าต้องถูกใจลูกสาวของตนเป็นแน่

"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มตอบรับอย่างมีมารยาท แต่ในใจแอบรำคาญอยู่ไม่น้อย เขาคิดผิดหรือคิดถูกที่มากินข้าวที่บ้านหลังนี้

"แล้วคุณเฉิงพักที่ไหนครับ"

"โรงแรมแถวบริษัทน่ะครับ ผมก็เหมือนนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ แหละครับ"

"ถ้าไม่รังเกียจคืนนี้จะพักที่นี่ก็ได้นะครับ ผมเห็นว่าดึกมากแล้วอีกอย่างห้องนอนก็สะดวกสบายกว่าห้องพักที่โรงแรมน่ะครับ" เป็นอรรถพลที่เอ่ยขึ้นมาเพื่อเอาใจอีกฝ่าย

"ก็ดีนะครับผมเองก็อยากพักผ่อนให้เต็มที งั้นฝากด้วยนะครับ" ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอเพราะโรงแรมที่เขาอยู่ไม่ใช่โรงแรมห้าดาว แต่เป็นโรงแรมธรรมดาเนื่องจากเลขาของเขาจองให้ผิดที่เพราะชื่อโรงแรมคล้ายกัน แต่เฉิงฟาหยางเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่จึงปล่อยเลยตามเลย

"เดี๋ยวดิฉันจะให้เด็กไปจัดห้องให้นะคะ" คุณหญิงวาสนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับกวักมือเรียกอรุณรักเข้ามาหา ร่างบางรีบเดินก้มหน้ามาหาคุณผู้หญิงของบ้านทันที

"แกไปเตรียมห้องที่ใหญ่ที่สุดแล้วก็ทำความสะอาดให้ดีด้วยล่ะ" คุณหญิงวาสนากระซิบเบาๆ ให้ได้ยินแค่ตนกับอรุณรัก ร่างบางได้ยินคำสั่งก็รีบเดินออกไปจัดการทันทีโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว

"นี่แกว่าแขกที่มากับคุณท่านจะชอบคุณหนูแพรไหม" เหล่าแม่บ้านที่ได้รับหน้าที่ให้มาทำความสะอาดห้องนอนสำหรับแขกเริ่มเปิดประเด็นคุยเรื่องเจ้านาย

"ฉันว่านะป้า คุณหญิงต้องพยายามจับคุณหนูใส่พานถวายแน่ๆ"

"เอาอีกแล้วนะป้าน้อย พี่ดวง นินทาเจ้านายอีกแล้ว" อรุณรักพูดเตือนสองขาเม้าประจำบ้าน เพราะกลัวคนอื่นจะเอาไปบอกคุณผู้หญิง

"นินทาอะไรกันล่ะ ป้ากับนังดวงก็แค่พูดไปตามความจริง" แม่บ้านทุกคนรู้นิสัยสองแม่ลูกบ้านนี้ดีจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่พูดถึงไม่ได้

"ช่างเขาเถอะป้า เราทำหน้าที่ของเราก็พอ"

"แกก็นะอ้ายทำงานเงินก็ไม่ได้ แต่ยังทนทำอยู่ได้ เป็นฉันนะไปที่อื่นดีกว่า" แม่บ้านที่อายุมากกว่าเธอเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง

"ก็คุณท่านกับคุณผู้หญิงเขามีบุญคุณกับอ้าย"

"โอ๊ย! ไม่อยากจะว่าหรอกนะ แต่แกเหมือนคนใช้มากกว่าเด็กที่เขารับอุปการะอีกนะอ้าย" ป้าแม่บ้านที่อยู่บ้านหลังนี้มานาน เธอเห็นอรุณรักโดนแกล้งมาตั้งแต่เด็กจึงรู้ดีว่าคนที่บ้านนี้ไม่มีใครรักหรือเอ็นดูอรุณรักแบบคนในครอบครัวเลยแม้แต่คนเดียว

"ก็อ้ายไม่มีที่จะให้ไปแล้วนี่คะ อย่างน้อยๆ อยู่ที่นี่ก็กินฟรี อยู่ฟรีจริงไหมล่ะคะ" อรุณรักไม่ได้ร้อนใจเพราะเธอคิดแค่ว่ามีที่ให้นอนมีข้าวให้กินเท่านี้ก็เกินพอแล้ว

"ฉันล่ะสงสารแกจริงๆ นังอ้าย" สองแม่บ้านส่ายหัวให้กับความน่าสงสารของอรุณรัก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเพราะยังต้องอาศัยเงินเดือนจากผู้เป็นนายของบ้านหลังนี้อยู่

"ลูกแพรพูดภาษาจีนเก่งมากนะคะคุณเฉิง ถ้าบริษัทที่จีนต้องการพนักงานบอกลูกแพรได้เลยนะคะ" แพรพรรณเอ่ยเป็นภาษาจีนเพื่อโชว์ให้เขาเห็นถึงความสามารถของตัวเอง คุณหญิงวาสนาได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ลูกสาว ส่วนอรรถพลนั่งมองอย่างเงียบๆ ไม่ต่างกับท่านอดิศร

"บริษัทของผมทำงานหนักนะครับ ผมกลัวว่าคุณลูกแพรคงทำไม่ไหว"

"ลูกแพรชอบทำงานค่ะ" แพรพรรณโกหกได้อย่างแนบเนียน เธอชอบทำงานที่ไหนกันล่ะแค่คุณพ่อให้เข้าบริษัทสัปดาห์ละสามวันเธอยังทำไม่ได้เลย

"งั้นผมจะเก็บไว้พิจารณานะครับ"

"ขอบคุณค่ะ" แพรพรรณยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้เขาเต็มที่

"คุณผู้หญิงคะ"

"อะไร?" เสียงตอบห้วนๆ อย่างลืมตัว ทำเอาอรุณรักสะดุ้ง ชายหนุ่มลูกครึ่งถึงกับหันขวับมอง

"ว่าไงจ๊ะอ้าย" คุณหญิงวาสนาเปลี่ยนโทนเสียงพร้อมกับยิ้มหวานให้เด็กในอุปการะของตัวเอง

"คือ...อ้ายจะมาบอกว่าห้องที่ให้เตรียมเรียบร้อยแล้วนะคะ"

"ขอบใจนะจ๊ะ" คุณหญิงวาสนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยนผิดกับที่เป็นอยู่ทุกวันลิบลับ

"อ้ายเดี๋ยวไปที่ห้องฉันหน่อยนะ" อรรถพลเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบอยู่นาน

"คะ? ไปทำไมคะ" อรุณรักถามอย่างไม่เต็มเสียงนัก ในใจสั่นไหวราวกับหัวใจจะหยุดเต้นเมื่อถูกคนที่แอบรักชวนไปที่ห้องคืนนี้ ชายหนุ่มลูกครึ่งลอบมองคนตัวเล็กที่เขินหน้าแดงก็พอจะดูออกว่าเธอคิดอย่างไรกับอรรถพล

"ฉันจะให้ไปเอาเสื้อผ้าของฉันมาให้คุณเฉิงใส่ก่อน คุณเฉิงไม่รังเกียจใช่ไหมครับ" อรรถพลเอ่ยกับเธอก่อนจะหันไปถามอีกคน

"ไม่ครับ ขอบคุณนะครับ" ชายหนุ่มตอบอย่างมีมารยาทจนทำให้อรรถพลคิดว่าเฉิงฟาหยางคงไม่ได้โกรธเรื่องเมื่อตอนเช้าที่เขาไปสร้างวีรกรรมเอาไว้

"ไปกันอ้าย" อรรถพลลุกขึ้นยืนพร้อมกับเรียกคนตัวเล็กให้เดินตามมา อรุณรักแอบยิ้มก่อนจะรีบเดินตามไปติดๆ เฉิงฟาหยางเห็นอรุณรักแอบยิ้มก็ยิ่งมั่นใจว่าเธอคงมีใจให้อรรถพลและเขาก็เริ่มคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้