พันธนาการมัดใจ

[บ้านศิวะโสภาพานิช]

เช้าตรู่ตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ร่างบางของหญิงสาวที่มีนามว่า อรุณรัก ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อทำความสะอาดบ้านไม่ต่างจากคนรับใช้คนอื่นๆ เพียงแต่ว่าเธอนั้นไม่ได้รับเงินเดือนเหมือนกับทุกคน

"หนูอ้ายวันนี้วันเสาร์นะทำไมตื่นเร็วจัง" ป้าแม่บ้านที่เห็นเธอมาตั้งแต่เด็กเอ่ยถาม

"อ้ายก็ตื่นแต่เช้าทุกวันนี่จ๊ะป้า"

อรุณรักเป็นเด็กบ้านนอกที่พ่อแม่เสียตั้งแต่สามขวบ จากนั้นเธอก็ได้รับอุปการะจากสามีภรรยานักธุรกิจคู่หนึ่ง เธอดีใจมากที่จะได้มาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ แต่ความจริงแล้วฐานะของเธอไม่ต่างจากคนใช้เลยสักนิด คนที่อุปการะเธอมาไม่อนุญาตให้เธอเรียกว่าพ่อและแม่ ไม่ให้ใช้นามสกุลเดียวกับพวกท่านและที่สำคัญเธอต้องทำตามที่พวกท่านสั่งทุกอย่าง

"มาจ้ะ เดี๋ยวอ้ายช่วยนะจ๊ะ" ร่างเล็กก้มลงหยิบผ้าชุบน้ำขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดอย่างเคยชิน เธอเคยมีความคิดที่อยากจะออกไปจากบ้านหลังนี้แต่เธอไม่มีที่ไหนให้ไปอีกแล้ว ญาติพี่น้องของเธอก็ไม่มีใครให้เธอไปอยู่ด้วยเพราะทุกคนบอกว่าเธอเป็นภาระ

"แล้วเรียนต่อล่ะหนูอ้าย คุณหญิงท่านว่ายังไงบ้าง"

"คุณหญิงท่านไม่อนุญาตจ้ะป้า แต่อ้ายว่าก็ดีแล้วนะจ๊ะเรียนไปก็เปลืองเปล่าๆ" อรุณรักเรียนจบแค่มัธยมปลาย เธอพยายามขอคุณหญิงเรียนต่อมาตลอดหลายปี แต่หากท่านไม่อนุญาตเธอก็ไม่ได้เรียน

"ถ้าเรื่องเงินป้าให้ยืมก่อนได้นะ" ป้าแม่บ้านที่เห็นอรุณรักมาตั้งแต่เด็กๆ รู้ว่าหญิงสาวตั้งใจอ่านหนังสือแค่ไหนเพื่อจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจึงไม่อยากให้เธอพลาดโอกาสไป

"ป้าให้อ้ายยืมแล้วอ้ายจะเอาที่ไหนมาใช้คืนล่ะจ๊ะ ป้าเก็บเอาไว้เถอะ" เธอปฏิเสธเพราะตัวเองไม่มีรายได้จากที่อื่น คุณหญิงไม่อนุญาตให้เธอไปทำงานข้างนอก

อรุณรักก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไปจนกระทั่งถึงช่วงสาย มื้อเช้าสำหรับผู้เป็นนายถูกยกขึ้นมาวางเรียงรายบนโต๊ะอาหารโดยมีเหล่าแม่บ้านช่วยกันจัดเตรียม

"นี่! ลูกแพรยังไม่ลงมาอีกเหรอเนี่ย"

"ก็เล่นกลับมาตอนตีสาม คงจะตื่นลงมาหรอกครับคุณแม่" เสียงทุ้มของลูกชายพูดถึงน้องสาวให้ผู้เป็นแม่ฟัง

"อ้าย แกไปตามลูกแพรลงมากินข้าวเช้าสิ" คุณหญิงวาสนา ภรรยาของท่านอดิศร ผู้เป็นเจ้าของบ้านและผู้ที่รับอรุณรักมาเลี้ยงสั่งให้เธอขึ้นไปตามคุณหนูแพรพรรณ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลที่มีนิสัยเอาแต่ใจตัวเองและชอบกลั่นแกล้งอรุณรักมาตั้งแต่เด็กเพราะทั้งคู่อายุเท่ากัน

"ค่ะ คุณหญิง" ร่างบางตอบรับก่อนจะเดินคอตกไปยังห้องนอนของคนที่เธอพยายามอยู่ห่างให้มากที่สุดในบ้านหลังนี้ เธอไม่อยากโดนกลั่นแกล้งอีกแล้วต่อให้เป็นฝ่ายถูกกระทำมากแค่ไหน แต่เธอก็ตอบโต้ได้เพียงยกมือไหว้ขอร้องให้อีกฝ่ายหยุดเท่านั้น

"คุณหนูแพรวาคะ คุณหญิงให้อ้ายมาตามไปทานข้าวเช้าค่ะ" อรุณรักยืนเรียกคนในห้องเสียงดังอยู่หน้าประตู แต่ได้กลับมาเพียงความเงียบ

"คุณหนูคะ อ้ายขอเข้าไปนะคะ" ร่างบางเอ่ยขออนุญาต ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องให้เสียงเบาที่สุดเพราะกลัวคนในห้องจะโมโหแล้วพาลมาลงที่เธออีก

"คุณหนูคะ สายแล้วนะคะตื่นไปทานข้าวเช้าเถอะค่ะ" ร่างบางสะกิดเบาๆ ที่ไหล่ของคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงกว้าง

"คุณหนูคะ คุณหนู"

"อะไร!! เรียกอยู่ได้น่าโมโห!" เสียงตวาดอันน่ากลัวของคนที่โดนปลุกทำให้คนที่ทำหน้าที่ปลุกถึงกับสะดุ้งจนตัวโยน

"คุณผู้หญิงให้อ้ายมาตามคุณหนูไปทานข้าวเช้าค่ะ"

"อย่ามายุ่ง! ไสหัวไป! “

"แต่ว่า..."

"บอกให้ไสหัวออกไป!" อรุณรักยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำใดต่อก็โดนไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมาอีกตามเคย ร่างบางได้แต่เดินคอตกกลับมาที่โต๊ะอาหาร

"แล้วลูกแพรล่ะ"

"คุณหนูเธอไล่อ้ายลงมาค่ะ" อรุณรักตอบไปตามความจริง เธอโดนไล่ตะเพิดแถมยังถูกตะคอกใส่ใครจะไปกล้าอยู่ต่อให้โดนตบกัน

"ไม่ได้เรื่อง เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ นี่ดีนะที่ฉันไม่เสียเงินส่งคนโง่ๆ อย่างแกเรียนต่อ"

คุณหญิงวาสนาก่นด่าอรุณรัก ก่อนจะทำหน้าไม่พอใจใส่เธอจนอรุณรักรู้สึกผิด หญิงสาวก้มหน้าด้วยความสำนึกผิดก่อนจะหันไปสบตากับอรรถพลลูกชายคนโตของบ้านศิวะโสภาพานิชด้วยความบังเอิญ เขาเป็นคนที่เธอแอบรักมาตลอดโดยที่เธอไม่เคยบอกใคร