ตอนที่4

หลังการประชุมแสนยาวนานจบลง ผู้บริหารและเลขาพากันเดินออกจากห้องประชุม รวมทั้งเฉิงฟาหยางที่มาคนเดียวโดยไร้เลขาคนสนิท

"จะรังเกียจไหมครับถ้าผมจะชวนคุณเฉิงไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้" ท่านอดิศรเอ่ยชวนคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนเองอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ได้ครับ" ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาเองก็อยากไปดูบ้านของคนที่ชอบทำตัวเบ่งอำนาจว่าจะยิ่งใหญ่สักแค่ไหน

"ขอบคุณครับ เป็นเกียรติมากเลยครับคุณเฉิง" ท่านอดิศรรวมถึงอรรถพลก้มหัวให้ฟาหยางอย่างมีมารยาท ในขณะที่เขาเดินผ่าน

"พ่อไม่เห็นบอกผมเลยว่าเจ้าของบริษัทยังหนุ่มคิดว่าเป็นพวกแก่ๆ ซะอีก" อรรถพลเอ่ยขึ้นเพราะตนไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าของบริษัทที่พ่อของตนทำงานอยู่นั้นจะยังหนุ่มยังแน่น

"แล้วแกเคยถามฉันไหมล่ะ ไปเตรียมตัวได้แล้วไปวันนี้ก็ทำตัวดีๆ กับคุณเฉิงด้วยล่ะ ชีวิตแกอยู่ในกำมือเขาแล้วนะ" ท่านอดิศรเอ่ยบอกกับลูกชายเชิงตักเตือน เมื่ออรรถพลได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดเผือดเพราะต่อจากนี้เขาต้องทำตัวดีๆ กับฟาหยางเพื่อให้ได้รับการอนุมัติไปคุมงานสาขาที่อเมริกาให้ได้

เมื่อรู้ว่าจะมีแขกมาทานมื้อเย็นที่บ้าน เหล่าแม่บ้านจึงรีบจัดแจงทำอาหารอย่างสุดฝีมือยิ่งรู้ว่าแขกที่มานั้นมีความสำคัญกับเจ้าของบ้านมากแค่ไหนก็ยิ่งต้องทำอย่างเต็มที่

"นั่งรอสักครู่นะครับคุณเฉิง" ท่านอดิศรเชื้อเชิญให้แขกคนสำคัญนั่งรอที่โซฟาห้องนั่งเล่น ไม่นานภรรยาอย่างคุณหญิงวาสนาก็เดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"สวัสดีค่ะคุณเฉิง ดิฉันวาสนาค่ะเป็นภรรยาคุณอดิศร"

"ครับ ไม่คิดว่าคุณอดิศรจะมีภรรยาที่สวยขนาดนี้นะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยไปตามมารยาท แต่ความจริงคุณหญิงวาสนาก็ยังเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมแก่ไปตามวัย

"ชมกันเกินไปแล้วค่ะคุณเฉิง สวยอะไรกันคะดิฉันแก่แล้วค่ะ" คุณหญิงวาสนาทำเป็นเขินอายแต่จริงๆ แล้วแอบดีใจที่ไม่เสียแรงไปเติมหน้ามาใหม่

"บ้านคุณอดิศรก็ใหญ่โตเหมือนกันนะครับอยู่กันแค่สามคนเองเหรอครับ"

"ไม่ครับ มีลูกสาวผมอีกคนครับ นั่นไงมาพอดีเลย" ท่านอดิศรหันไปเห็นลูกสาวคนเล็กเดินเข้ามาในบ้านพอดีจึงรีบพยักหน้าให้เฉิงฟาหยางดูเผื่อว่าคนตัวโตจะถูกอกถูกใจลูกสาวของตนเอง

"นี่! นังอ้ายก็บอกให้ถือดีๆ เดี๋ยวของฉันพังหมดแกมีปัญญาซื้อคืนหรือไง" เสียงโวยวายดังมาจากหน้าบ้านทำเอาเฉิงฟาหยางถึงกับส่ายหน้าเบาๆ เมื่อพี่น้องของบ้านนี้นิสัยไม่ต่างกันสักคน

"อ้ายขอโทษค่ะคุณหนู" เสียงหวานของอีกคนดังขึ้นทำให้คนตัวโตต้องหันกลับไปดูอีกครั้ง ภาพหญิงสาวร่างเล็กสวมเสื้อผ้าแตกต่างกับคนที่ถูกเรียกว่าคุณหนูปรากฎชัดขึ้นในสายตา ใบหน้าสวยหวานชวนให้หลงใหลคล้ายกับว่าโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ท่านอดิศรลอบยิ้มที่เห็นอีกคนกำลังเหม่อลอยทางลูกสาวของตัวเอง

"ลูกแพรมานี่ลูก พ่อจะแนะนำให้รู้จักกับคุณเฉิง เจ้าของบริษัท" ท่านอดิศรเอ่ยเรียกลูกสาวพร้อมกับแนะนำให้เฉิงฟาหยางให้รู้จักทันที

"สวัสดีค่ะคุณเฉิง ดิฉันแพรพรรณนะคะจะเรียกลูกแพรก็ได้ค่ะ" แพรพรรณรู้หน้าที่รีบเข้ามายกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างมีมารยาท อีกคนยกมือรับไหว้แต่ตากลับมองคนข้างหลังที่ยืนผมฟูถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ

"ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าคุณเฉิงจะยังหนุ่มแถมยังหล่อมากๆ ด้วย" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับสบตาของเขาตามความเคยชิน

"ขอบคุณครับที่ชม" ชายหนุ่มตอบกลับแค่สั้นๆ ทำเอาแพรพรรณถึงกับหน้าชาไปต่อไม่เป็น

"อ้าย"

"คะ?" เสียงหวานรีบขานรับเมื่อคุณผู้หญิงของบ้านเอ่ยเรียก

"เอาของไปเก็บที่ห้องลูกแพรสิ แล้วไปบอกแม่บ้านให้จัดโต๊ะได้เลย" คุณหญิงวาสนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับน้ำเสียงที่สั่งงานเธอทุกเช้าลิบลับ

"ค่ะ คุณผู้หญิง" อรุณรักรีบหอบข้าวของที่ไม่ใช่ของตนเองไปเก็บไว้ที่ห้องของแพรพรรณ จากนั้นจึงรีบไปบอกแม่บ้านในครัวตามคำสั่งของคุณหญิงวาสนา

"ใครเหรอครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวเดินหายไปจนลับตา

"ใครคะ"

"ก็ผู้หญิงคนเมื่อครู่นี้น่ะครับ ดูไม่เหมือนแม่บ้านเลยนะครับ"

"อ้ายน่ะเหรอคะ ไม่ใช่แม่บ้านหรอกค่ะเป็นเด็กบ้านนอกที่คุณอดิศรรับมาดูแลน่ะค่ะ" คุณหญิงวาสนาพูดให้ครอบครัวตัวเองดูดี แต่ความจริงแล้วอรุณรักก็ไม่ต่างอะไรจากคนรับใช้นักหรอก

"มีน้ำใจกันจังเลยนะครับ"

"ก็เด็กน่าสงสารนี่คะ พ่อแม่ตายหมดจะทิ้งให้อยู่คนเดียวก็ดูใจดำเกินไปจริงไหมคะ" คุณหญิงวาสนาเอ่ยพร้อมทำหน้าน่าสงสาร แต่เขารู้ว่ามันคือการแสดง

"คุณท่านคะอาหารพร้อมแล้วค่ะ" แม่บ้านวัยกลางคนเดินย่องๆ มาตามเหล่าเจ้านายที่ห้องรับแขกอย่างมีมารยาทก่อนจะคลานเข่าออกไปช้าๆ

ท่านอดิศรนำทางแขกที่ตัวเองเชิญมาไปที่ห้องอาหาร อรรถพลวันนี้เงียบเป็นพิเศษเพราะไม่กล้าเอ่ยอะไรมากกลัวจะไปกระทบกับงานในอนาคตของตนเอง เมื่อเข้ามาถึงห้องอาหารและทุกคนนั่งลงประจำที่เรียบร้อยแล้วแม่บ้านก็รีบตักข้าวใส่จานอย่างพอดีจากนั้นก็กลับไปยืนรอที่ด้านหลังของผู้เป็นนาย