LOGIN"ไอริสชอบให้พ่ออุ้ม" ฮาเซลหันกลับมาส่งยิ้มให้และจูบลงบนหน้าผาก"ต่อให้ลูกไม่ชอบลูกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะพ่อจะอุ้มอย่างเดียวเลย" คนติดลูกแบบเขายังจะกล้าพูดว่าลูกชอบให้อุ้ม"แล้วตื่นมาทำไม เคทเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะทำไมไม่นอน" เขาเป็นสามีที่เข้าใจถึงการเลี้ยงลูกได้อย่างดีจริง ๆ"ก็ไม่อยากนอนคนเดียวเ
หลายเดือนต่อมาคฤหาสน์หลังใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเราทั้งคู่ เพียบพร้อมไปด้วยผู้ดูแลมากมาย แต่ต่อให้ทั้งบ้านจะหลังใหญ่โตมากแค่ไหน ฮาเซลก็ไม่เคยห่างจากฉันเลย"ไม่ทำงานได้ไหม" ฮาเซลถามคำนี้กับฉันทุกวัน เพราะฉันเอาแต่วุ่นวายกับคอลเลคชั่นสุดท้ายก่อนจะพักเพื่อเตรียมตัวคลอด"ขอแค่คอลเลคชั่นนี้เอง ฉันตั้งใจทำ
ณ สุสานประจำเมืองดอกบลูบอนเน็ทพลิ้วไหวตามแรงลม ดอกไม้แห่งความเศร้า การบอกลา ความเสียใจปนเหงา ความหมายของมันยังลึกซึ้งมากกว่านั้น 'แม้จะเจ็บปวด แต่จะขอจดจำเอาไว้ไม่ลืมเลือน' แม้ความหมายของมันจะเศร้าโศก แต่ความงามของดอกไม้กับชโลมใจของผู้มาเยือนได้อย่างน่าตกตะลึงกระถางดอกฮิกันบานะหรือพลับพลึงสีแดง
"ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด" คำพูดของคิงทำให้ฉันยิ้มกว้างออกมา มือของฮาเซลเอื้อมมากุมมือฉันไว้"แน่อยู่แล้วค่ะ ฮาเซลเขาเฝ้าของเขามาตั้งแต่เด็ก" ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ควีนพูดแต่ก่อนที่จะได้คำแซวมากกว่านี้ อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เมื่ออาหารถูกวางลงตรงหน้าฉันก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเ
"จะไปตายไหนก็ไป" พูดจบก็เดินตรงไปทางลิฟต์ทันที โดยคนโดนไล่ก็ยังไม่สำนึก เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องแค่นี้ไม่สามารถทำให้มาร์ชินโกรธได้ก็แค่โดนด่าปกติแบบทุก ๆ วัน"ขอบคุณครับบอส" (เคท)"ฮัลโหล ๆ หมุนหน่อย~" เฮเลนพูดใส่โทรศัพท์เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนาย ชิงช้าขนาดใหญ่กลางสวนสนุกก็เริ่มทำงาน ร่างของหญิ
(มาร์ชิน)(หลังจากที่โทมัสให้ของขวัญกับเคท)คอนโดใจกลางเมืองติ้ง!ตึก ตึก ตึก !เสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดินตรงยังห้องพักของตัวเอง ร่างสูงกำกุญแจรถในมือแน่น ตอนนี้เขาคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องออกไปเมืองนี้ให้เร็วที่สุดแม้ในใจจะอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด แต่เงินจำนวนมหาศาลที่ไม่ว่ายั
"ลองเชื่อตัวฉันสักครั้งสิ" เขาหยุดเดินและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"..." ยังมีคำถามในหัวอยู่ตลอดเวลา ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะฉันเลือกที่เดินซื้อของต่อเงียบ ๆ ไม่ตอบคำถามของเขา ซึ่งฮาเซลก็ดูจะให้เวลาฉันคิดเหมือนกัน เขาไม่กดดันได้แต่เดินถือตะกร้าใส่ของตามหลังเงียบ ๆ จนกระทั่งเราซื้อของจนเสร็จจึงกลับมาที่ท่าเ
คำเตือน : บทนี้มีความรุนแรงจากการทำร้ายร่างกาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม" ฉันถามฮาเซลที่ยืนอยู่ข้างและมองไปยังภาพตรงหน้า"ไม่เป็นอะไรหรอก" ถ้าเขาพูดแบบนั้น ฉันก็คงต้องว่าตามนั้นเช่นกันเพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะฮาเซลไม่ใส่อะไรปกปิดตัวเองแม้แต่อย่างเดียว เขาเดินตามหลังฉันด้วยท่าทีสบา
"ไลลาก็อยากเป็นเจ้าหญิง" ครั้งนี้เธอหันไปมองที่ฮาเซล เขายกมือวางบนหัวของเด็กหญิงตัวน้อยและลูบผมอย่างเบามือ"สักวัน ไลลาจะต้องได้เป็นเจ้าหญิง""ไลลาจะไปหาเจ้าชายที่ไหนคะ""คนที่ไลลารักจะเป็นเจ้าชายของไลลาเอง ไม่ต้องไปหา""..." เด็กสาวเอียงคอมองเขาด้วยความงุนงงกับคำพูดที่เธอได้ยิน"เดี๋ยวโตขึ้นก็รู้"
"ทำไมถึงรู้ล่ะว่าพี่เป็นใคร" ฮาเซลเขยื้อนตัวเข้ามาใกล้เธอและก้มหน้าถาม เด็กหญิงขยับมายืนข้างฉันแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้ามองใคร"จำได้ค่ะ" เสียงพูดของเธอแผ่วเบาจนฮาเซลไม่ได้ยิน คงเพราะที่เขาบอกว่าอย่าบอกใคร เลยทำให้เธอกลัวคนอื่นจะรู้จึงพูดเสียงเบา แต่มันเบาเกินไปที่อีกฝ่ายจะได้ยิน"เธอบอกว่าจำได้" ฉันต้องพู







